Η δημόσια συζήτηση γύρω από το μέλλον των ΕΛΤΑ έχει επικεντρωθεί στην οικονομική τους ζημία, στον αριθμό των υπαλλήλων και στη μείωση της παραδοσιακής αλληλογραφίας.
Όλα αληθινά αλλά όχι ανυπέρβλητα. Ο ρόλος του ταχυδρομείου μπορεί να έχει περιοριστεί στη μεταφορά επιστολών, ωστόσο εξακολουθεί να διατηρεί την παρουσία του κράτους σε κάθε γωνιά της χώρας. Και αυτό μπορεί να γίνει με άλλους τρόπους, όπως δείχνουν τα διεθνή παραδείγματα.
Στο Λονδίνο δύσκολα βρίσκουμε πια το κλασικό ταχυδρομείο με την κόκκινη πινακίδα. Αντ’ αυτού, ο πάγκος του Royal Mail έχει βρει θέση στο τοπικό μίνι μάρκετ ή στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Εκεί όπου ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και όχι υπάλληλος του ταχυδρομείου εξυπηρετεί πελάτες που στέλνουν δέματα, αγοράζουν γραμματόσημα ή παραλαμβάνουν παραγγελίες. Το ίδιο συμβαίνει και στον Καναδά, όπου τα ταχυδρομεία της Canada Post λειτουργούν μέσα σε αλυσίδες φαρμακείων. Έχει απλώς προστεθεί ένα ταμείο που λειτουργεί αυτόνομα.
Αυτές οι συνεργασίες αποτελούν δοκιμασμένα μοντέλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα λεγόμενα Contract Postal Units λειτουργούν ακόμη και μέσα σε μανάβικα, με υπαλλήλους του εκάστοτε καταστήματος να αναλαμβάνουν τις βασικές υπηρεσίες. Η ιδέα είναι απλή, αν δεν μπορεί ο πολίτης να πάει στο ταχυδρομείο, πηγαίνει το ταχυδρομείο στον πολίτη. Στην Ευρώπη το μοντέλο αυτό έχει επεκταθεί και πέρα από το φυσικό κατάστημα.
Οι αυτόματοι σταθμοί εξυπηρέτησης, όπως τα Packstations της Deutsche Post στη Γερμανία ή τα Amazon Hub Lockers στις μεγάλες πόλεις, επιτρέπουν αποστολές και παραλαβές δεμάτων 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Κανείς υπάλληλος, κανένα ωράριο, καμία ουρά. Αυτό είναι το πεδίο που πρέπει να κατακτήσουν τα ΕΛΤΑ αντί να επιλέγουν την ηττοπάθεια.
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η αγροτική εκδοχή του ταχυδρομείου. Στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία, μικρές επιχειρήσεις όπως πρατήρια βενζίνης λειτουργούν ως Community Postal Agencies, προσφέροντας βασικές ταχυδρομικές υπηρεσίες στις απομονωμένες περιοχές χωρίς να χρειάζεται πλήρες κατάστημα.
Είναι το ίδιο πνεύμα αποκέντρωσης που θα μπορούσε να αναβιώσει και στην ελληνική ύπαιθρο, όπου τα ΕΛΤΑ λειτουργούν ακόμη ως σύμβολο συνέχειας και ασφάλειας. Αλλιώς θα πρέπει να βρει ο Πιερρακάκης με ποιον τρόπο θα παραλάβει ένα συστημένο ο κάτοικος Γκούρας στην ορεινή Κορινθία.
Χωρίς ταχυδρομείο ούτε στον Φενεό ούτε στο Κιάτο, θα πρέπει να πάει στην Κόρινθο. Αφού θα κάνει διακόσια χιλιόμετρα πέρα δώθε, καλύτερα να πάει απευθείας στην υπηρεσία ή στον άνθρωπο που στέλνει το συστημένο, να κάνει και οικονομία στα γραμματόσημα.
Στο δια ταύτα. Αντί να βλέπουμε τα ταχυδρομεία ως βάρος του προϋπολογισμού, θα μπορούσαμε να τα ξανασκεφτούμε ως κόμβους. Ένα ΕΛΤΑ μέσα σε φαρμακείο, ένα γραμματοκιβώτιο σε παντοπωλείο, ένα σημείο παραλαβής στο ΚΕΠ ή στο δημοτικό περίπτερο.
Ο Πιερρακάκης γνωρίζει όσο λίγοι πώς να φέρνει το Δημόσιο πιο κοντά στους πολίτες με τεχνολογικά εργαλεία. Ίσως ήρθε η ώρα να κάνει το ίδιο με τα ταχυδρομεία, όχι με ένα ακόμη app αλλά με φυσικό δίκτυο, ανθρώπινο.
Οι καρτ ποστάλ μπορεί να λιγοστεύουν, τα δέματα όμως πληθαίνουν. Η ανάγκη για φυσικά σημεία εξυπηρέτησης δεν εξαφανίζεται αλλά αλλάζει μορφή. Αρκεί να υπάρχει βούληση.
Διαβάστε επίσης
Πιερρακάκης και Σκέρτσος αναλαμβάνουν «προσωρινά» τα ΕΛΤΑ
«Αυτοκράτωρ» Σκλήκας: Αύξησε τον μισθό του κι αγόρασε έπιπλα την ώρα που βουλιάζουν τα ΕΛΤΑ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
