Εμπρός καλά μου χέρια, πάμε να γράψουμε κάτι κατεδαφιστικό για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Τις τελευταίες μέρες που το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σημειώνει επιτυχίες, ορισμένοι έχουν βαλθεί να ανασύρουν γεγονότα από το παρελθόν για να δείξουν ότι έχουμε να κάνουμε με έναν προβληματικό υπουργό, κάτι σαν τον γκαφατζή αστυνόμο Σαΐνη, τον ήρωα της γνωστής σειράς κινουμένων σχεδίων. Λένε ότι ο υπουργός είχε εξαρθρώσει τη 17 Νοέμβρη από τύχη, επειδή έσκασε η βόμβα στα χέρια του Ξηρού. Τώρα άραγε τι έχουν να πουν με τις μαζεμένες επιτυχίες; Ίσως ότι πήραν φωτιά τα καρβέλια και το σκάνδαλο με τους φούρνους αποκαλύφθηκε από μια κλήση στην Πυροσβεστική.

Υπάρχει μια ακόμη μέθοδος κατεδάφισης: ο ισχυρισμός ότι οι επιτυχίες του υπουργού είναι επικοινωνιακό εύρημα της κυβέρνησης. Ότι οι αποκαλύψεις γίνονται για να ξεχάσουν οι πολίτες την ακρίβεια, ότι έρχονται εκλογές και πρέπει να γίνει επίδειξη. Και πάνω που γίνεται ανάλυση για την προβολή των επιτυχιών, κανονίζει ο πρωθυπουργός να πάει επίσκεψη στο ελληνικό FBI, δίνοντας ακόμα μακρύτερο σχοινί να τραβήξουν οι αναλυτές του ΤικΤοκ. Όσα κι αν γράψουν, δεν αναιρούν ένα έργο με συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Τρεις μεγάλες υποθέσεις μέσα σε δυο εβδομάδες είναι ο πιο πρόσφατος απολογισμός. Αν κάτι λοιπόν χαρακτηρίζει τον Χρυσοχοΐδη, είναι η επιμονή και η μεθοδικότητα. Γι’ αυτό δυσκολεύονται όσοι προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως τον αφελή αστυνόμο Σαΐνη της ελληνικής πολιτικής σκηνής, υπενθυμίζοντας διαρκώς ότι «ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει». Σαν το ένα να αναιρεί το άλλο.

Πάρτε την υπόθεση του «Χωριάτικου». Η έρευνα διήρκεσε ενάμιση χρόνο. Ούτε τυχαία ανακάλυψη ήταν ούτε πληροφορία που έφτασε από το πουθενά. Ήταν συστηματική έρευνα που οδήγησε στην αποκάλυψη ενός εκτεταμένου μηχανισμού φοροδιαφυγής και οικονομικής απάτης. Το ίδιο ισχύει για την υπόθεση της ΜΚΟ που εκμεταλλευόταν άρρωστα παιδι. Το ίδιο ισχύει για την έρευνα γύρω από τα κυκλώματα κλοπής χαλκού, που ήρθαν στο προσκήνιο μετά την έκρηξη στην Πλάκα.

Τρεις υποθέσεις με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές απαιτήσεις, και ένας κοινός παρονομαστής: η δουλειά των διωκτικών αρχών, που μετατρέπουν τα πρώτα ευρήματα σε ολοκληρωμένες έρευνες και φτάνουν στην αποκάλυψη οργανωμένων κυκλωμάτων. Τις έρευνες βέβαια δεν τις κάνει ο υπουργός προσωπικά. Τις κάνουν αστυνομικοί, αναλυτές και εξειδικευμένα στελέχη. Η πολιτική ηγεσία όμως έχει την ευθύνη να οργανώσει τις υπηρεσίες, να τις στελεχώσει και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να κάνουν τη δουλειά τους.

Το «ελληνικό FBI», η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Χρυσοχοΐδη. Μια νέα υπηρεσία δεν δικαιολογεί από μόνη της πανηγυρισμούς. Μετράει αν αποδίδει, αν παρακολουθεί σύνθετες υποθέσεις, διασταυρώνει πληροφορίες, εντοπίζει διασυνδέσεις και φτάνει στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις παράνομες δραστηριότητες. Οι πρόσφατες επιχειρήσεις δείχνουν ότι αρχίζει να αποδεικνύει την επιχειρησιακή της αποτελεσματικότητα. Και αυτή αξίζει να κρίνεται με βάση το έργο της, όχι τις πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες.

Πέρα από τις μεγάλες υποθέσεις, υπάρχει και η καθημερινή ασφάλεια. Ειδική μνεία αξίζουν οι παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, η λειτουργία ειδικών γραφείων στην Αστυνομία και το Panic Button για τα θύματα που κινδυνεύουν. Παρεμβάσεις με πρακτική σημασία, που δεν έχουν τη θεαματικότητα των μεγάλων επιχειρήσεων ούτε προσφέρονται για εντυπωσιακά τηλεοπτικά πλάνα. Για όποιον χρειάζεται βοήθεια εκείνη τη στιγμή, η δυνατότητα να ειδοποιήσει αμέσως τις αρχές δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Ρωτήστε τις γυναίκες που έχουν μελανιές από το ξύλο που έφαγαν.

Δεν θα πούμε τίποτε υπερβολικό, ότι λειτουργούν όλα άψογα, η εγκληματικότητα δεν έχει εξαφανιστεί και ασφαλώς δεν καταλήγει κάθε σύλληψη σε καταδίκη. Η δουλειά της Αστυνομίας κρίνεται και από την αποτελεσματικότητα των ερευνών και από τη συνέχεια που δίνεται στις υποθέσεις. Όποιος ασκεί κριτική έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί περισσότερα. Άλλο, όμως, η κριτική και άλλο η υποβάθμιση κάθε αποτελέσματος επειδή ο υπουργός που το πιστώνεται δεν είναι κομματικά δικός μας.

Αν οι αποκαλύψεις γίνονται για να ξεχάσουμε την ακρίβεια, τότε να υποθέσουμε ότι θα έπρεπε να σταματήσουν οι αστυνομικές έρευνες μέχρι να λυθεί το πρόβλημα της ακρίβειας; Αν γίνονται επειδή πλησιάζουν εκλογές, μήπως πρέπει να αναβληθούν οι συλλήψεις μέχρι να περάσουν; Οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι θεμιτό αντικείμενο κριτικής. Δεν δικαιολογούν όμως τον μηδενισμό της δουλειάς που γίνεται.

Ο αστυνόμος Σαΐνης είχε καπέλο-ελικόπτερο, χέρια που απλώνονταν σε όλο το δωμάτιο και ελατήρια στα πόδια. Το πρόβλημα ήταν ότι κάθε εργαλείο ενεργοποιούνταν την ώρα που δεν έπρεπε, και τις υποθέσεις τις έλυναν στο τέλος η ανιψιά του η Πένι και ο σκύλος του ο Μπρέιν, για να τον σώζουν από τις γκάφες του. Ο Χρυσοχοΐδης δεν έχει πολυεργαλεία ούτε κρυφούς βοηθούς. Έχει μια Αστυνομία που χρειάζεται οργάνωση, εξειδίκευση, μέσα και συνεχή προσπάθεια. Δεν είναι μάγος και δεν μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα. Μπορεί όμως να οργανώσει μια υπηρεσία που θα αποκαλύπτει εγκληματικά δίκτυα, να επιμένει σε έρευνες που κρατούν μήνες και να απαιτεί αποτελέσματα.

Εμπρός, λοιπόν, καλά μας χέρια. Μπορούμε να συνεχίσουμε να αναζητούμε γκάφες, παλιές δηλώσεις και αφορμές για πολιτική κατεδάφιση. Μόνο που, όταν μια υπηρεσία εξαρθρώνει κυκλώματα, αποκαλύπτει οικονομικές απάτες και φέρνει αποτελέσματα ύστερα από πολύμηνες έρευνες, ίσως πρέπει να αναγνωρίζουμε και τη δουλειά που γίνεται. Ο αστυνόμος Σαΐνης είχε την τύχη με το μέρος του. Ο Χρυσοχοΐδης έχει κάτι πολύ πιο χρήσιμο: μια ομάδα που δουλεύει.

Διαβάστε επίσης

Ωραία οπίσθια και δίκαιη πληρωμή