Αξιότιμε κ. Παπασταύρου,

Δεν σας γράφω ως γεωστρατηγικός αναλυτής, ούτε ως ειδικός υδρογονανθράκων, ούτε ως μέλος think tank για τη διπλωματία στο Αιγαίο. Σας γράφω ως ο άνθρωπος που πηγαίνει στο νησί και πληρώνει την αμόλυβδη ένα δίφραγκο και παραπάνω.

Διαβάζω για την ιστορική συμφωνία με τη Chevron και τη HELLENiQ Energy, και χαίρομαι επειδή φαίνεται μεγάλη επιτυχία. Χαίρομαι κυρίως για το ποσοστό υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου από royalties, φόρους, μπόνους και λοιπά. Η είσπραξη είναι καλό πράμα.

Θα ρωτούσα αν αυτή η συμφωνία θα σημάνει φθηνότερη βενζίνη για μένα, αλλά ξέρω τι θα πείτε: η διεθνής τιμή του πετρελαίου δεν καθορίζεται από την Κρήτη ή τη Λακωνία. Οι τιμές στα πρατήρια καθορίζονται από την αγορά, το κόστος μεταφοράς, φόρους και διεθνείς τιμές. Άρα άμεση μείωση δεν θα δω.

Ελπίζω όμως ότι τα έσοδα θα επιστρέψουν σε εμάς, τους πολίτες και τους νησιώτες, με στοχευμένες ελαφρύνσεις. Είπαμε, να βγάλουν λεφτά οι επενδυτές, να βγάλει λεφτά το κράτος, το πολυέξοδο, και να μείνει κανένα ψιλό για όσους πληρώνουμε πανάκριβα καύσιμα.

Αλλά ξέρουμε πώς πάνε αυτά. Τα έσοδα θα αξιοποιηθούν για μακροπρόθεσμα έργα, όχι για τρέχοντα έξοδα. Ξέρω, ξέρω, θα ανοίξει ένας «κουμπαράς», fund το λέτε εσείς, για να τα αξιοποιήσετε σε ενεργειακή ασφάλεια, πράσινη ενέργεια και άλλα τέτοια.

Μου φαίνεται ότι δεν θα δούμε μαζικές μειώσεις στις τιμές, αλλά υπάρχει πρόθεση για δίκαιη κατανομή της είσπραξης. Το πιστεύω και δείχνω εμπιστοσύνη. Η δίκαιη κατανομή είναι ήδη κάτι. Στο απώτερο μέλλον, για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα έχει σημασία, όχι για τις διακοπές σε λίγους μήνες.

Υπομονή λοιπόν: να γίνουν οι σεισμικές έρευνες, να γίνουν οι γεωλογικές μελέτες, πάνε τα πέντε πρώτα χρόνια. Μετά θα αρχίσουν να σκάβουν τα τρυπάνια. Έτσι είναι αυτά. Δεν γίνονται σε μια μέρα.

Και αναρωτιέμαι: αν το 2035, εάν κι εφόσον η χώρα παράγει υδρογονάνθρακες, θα μπορώ να μιλάω για εθνικό πλούτο ή θα βλέπω τις τιμές καυσίμων και θα με πιάνει ίλιγγος; Καταλαβαίνω ότι η συμφωνία είναι ιστορική, γεωστρατηγική, οικονομική και πολιτική ταυτόχρονα, ότι ανοίγει δρόμους για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για το ενεργειακό μας μέλλον.

Όμως, επιτρέψτε μου να σας ζητήσω να μην ξεχάσετε και τον απλό πολίτη που γεμίζει το ρεζερβουάρ κάθε καλοκαίρι και μετράει τα ευρώ του. Μην ξεχάσετε τον βιοτέχνη που πληρώνει την ενεργειακή χρυσή φάση, μην ξεχάσετε τους βιομήχανους που δεν έχουν δικαίωμα να παράξουν δικό τους ρεύμα και ξεπαραδιάζονται.

Καταλαβαίνω, τέλος, ότι η καθημερινότητά μου δεν θα αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά δημιουργείται υποδομή και τεχνογνωσία για το μέλλον. Η χώρα να χτίζει, να προετοιμάζεται, να σταθεροποιεί και να δημιουργεί δυνατότητες που θα αποδώσουν σταδιακά.

Με τιμή (όχι τιμή βενζίνης),

Ένας πολίτης