Έχουμε μπλέξει με τη μουρλή, η οποία πετάγεται από παντού σαν τη Λερναία Ύδρα. Κλείνεις το κανάλι για να γλιτώσεις από τις φωνές της, πετάγεται από το ραδιόφωνο όπου τσακώνεται με άλλον. Πας να διαβάσεις ειδήσεις, είναι η φάτσα της σε κάθε πρωτοσέλιδο εφημερίδας. Λες, ας το κλείσω το ρημάδι, πάω να ακούσω τίποτε ελαφρύ στο ΤικΤοκ.

Και εκεί κυριαρχεί, η αρχόντισσα της τσιρίδας που κάθε μέρα, από κάθε σημείο, για κάθε λόγο θα τσακωθεί φωνάζοντας «που θα μου πεις εμένα», «θα σου κάνω μήνυση».

Δεν γράφω το όνομα. Καταλάβατε όμως, έτσι δεν είναι; Δεν γράφω όνομα επειδή θα με σύρει κι εμένα στα δικαστήρια που την αποκαλώ μουρλή, ενώ μουρλή δεν νιώθει. Θεωρεί εαυτόν επαναστάτρια, λυτρωτή των καταφρονεμένων, προστάτιδα των λαϊκών στρωμάτων. Από πού να το πιάσω κι από πού να το αφήσω, είναι η ενσάρκωση της διττής φύσης, η κωμωδία και η τραγωδία σε ένα. Η κακομοίρα που μεγάλωσε με φεστιβάλ σφαλιάρας, η δυνάστης που δεν αφήνει κανέναν να αρθρώσει λέξη.

Στα δικαστήρια, η εικόνα είναι επαναλαμβανόμενη. Διαδικασίες που, αντί να προχωρούν, βαλτώνουν μέσα σε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις, ενστάσεις και τοποθετήσεις που ανοίγουν νέα μέτωπα αντί να κλείνουν τα υπάρχοντα. Στην υπόθεση που ταλανίζει το πολιτικό σύστημα, η παρουσία της καθορίζει τον ρυθμό. Θα φωνάξει πριν μπει, θα τσακωθεί με τους αστυνομικούς στην είσοδο, θα εκνευρίσει τους δικαστές που προσπαθούν να κρατήσουν τη διαδικασία σε τροχιά.

Ο χρόνος χάνεται σε μια διαρκή μετατόπιση της συζήτησης από το συγκεκριμένο στο γενικό και πάλι πίσω. Το αποτέλεσμα είναι η ένταση και η κόπωση, για την έδρα και για όλους τους εμπλεκόμενους που βλέπουν τη διαδικασία να μετατρέπεται σε προσωπικό θεατρικό δρώμενο. Η υπεράσπιση χάνεται στον βωμό της προσωπικής προβολής. Κάθε τσιρίδα και βίντεο.

Μπείτε στη θέση όσων πρέπει να την ανέχονται κάθε μέρα, να δουλεύουν μαζί της. Στη Βουλή είναι σύνηθες να κλαίνε όσοι την εξυπηρετούν. Στο δικό της γραφείο, τα ίδια και χειρότερα. Έγινε καταγγελία για κακή εργοδοτική συμπεριφορά αλλά θέλησε να βγει από πάνω. Κατηγόρησε το σύμπαν που συνωμοτεί εναντίον της και έκανε μήνυση κατά του επιθεωρητή που είχε χρεωθεί την υπόθεσή της. Έτσι είναι όμως η Δημοκρατία. Επιτρέπει στους καταχραστές των θεσμών να κινούνται εχθρικά απέναντι στους ίδιους τους θεσμούς και τους υπαλλήλους που επιβλέπουν το δίκαιο του εργάτη.

Στην Ολομέλεια, τα ίδια. Συνεδριάσεις που διακόπτονται, παρεμβάσεις που ξεπερνούν τον χρόνο, φωνές που σπάνε κρύσταλλα (και όχι μόνο). Η συνεχής διακοπή των άλλων ομιλητών δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου ο διάλογος καταργείται. Γίνεται μονομερής επιβολή παρουσίας. Τους βλέπει όλους ως εχθρούς, σε όλες τις παρατάξεις, παλιούς και νέους. Οι κανονισμοί υπάρχουν, αλλά κανείς δεν τολμά να κάνει τη δουλειά του όταν πρέπει να την σταματήσει, να φωνάξει τον Φρούραρχο, να την πετάξει έξω. Έτσι προκύπτει το ερώτημα: πότε ένα δημοκρατικό δικαίωμα (της αντιπαράθεσης) αρχίζει να λειτουργεί εις βάρος της ίδιας της διαδικασίας;

Αν το δούμε συνολικά, το κοινό στοιχείο δεν είναι απλώς η ένταση. Είναι η συστηματική μετατόπιση κάθε συζήτησης στη σφαίρα του «θα δεις τι θα σου κάνω εγώ». Να είναι στο επίκεντρο, να έχει δημοσιότητα, να μαζεύει ψήφους. Όσοι δεν βαριούνται, τη φοβούνται. Πού να μπλέξουν μαζί της και να μην ξεμπλέξουν. Και έτσι συνεχίζει να κάνει τα ίδια και τα ίδια, να χαλάει κάθε συζήτηση, να διαλύει κάθε διαδικασία. Ανενόχλητη, επειδή κανείς δεν έχει τη δική της μούρλα για να αντιπαρατεθεί μαζί της.

Διαβάστε επίσης

Λάουρα Κοβέσι: Μέχρι πού φτάνει η ισχύς της