Μπορεί να είμαι αφελής αλλά μου προξενεί κατάπληξη η επιλογή προτεραιοτήτων από πολλούς ηγέτες.

Δεν λέω, μπορεί να κατέχουν πληροφορίες που δεν είναι ευρέως γνωστές αλλά επηρεάζουν την διαδικασία λήψης αποφάσεων προς την κατεύθυνση της αναβολής. Όταν, όμως,  ένα οφθαλμοφανές  πρόβλημα αγνοείται επί σειρά  ετών και ξαφνικά ανασύρεται από το χρονοντούλαπο με την υποσχόμενη  επίλυση του να προβάλλεται ως πρωτοβουλία και επίτευγμα, ομολογώ πως απορώ με την ανοησία των ηγετών.

Φαντάζομαι πως αυτού του είδους την ανοησία είχε κατά νου ο Jamie Dimon της JPMorgan Chase όταν δήλωσε μόλις προχθές ότι στον χρηματοπιστωτικό κλάδο αρχίζει να βλέπει παραλληλισμούς με την περίοδο πριν την κρίση του 2008. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο Dimon δήλωσε επί λέξη «Βλέπω μερικούς να κάνουν ανόητα πράγματα. Κάνουν απλώς ανόητα πράγματα για να δημιουργήσουν NII». Δεν είναι, βέβαια, ο μόνος ή ο πρώτος που το λέει. Σημασία, έχει, όμως, ποιος το λέει. Η ανοησία έγκειται στην αγνόηση της προειδοποίησης, όταν έρχεται από τα χείλη του Dimon.

Ότι η παγκόσμια οικονομία κάθεται πάνω σ’ ένα βαρέλι πυρίτιδας έχει υπογραμμιστεί από αρκετούς. Πριν από αρκετούς μήνες μάλιστα, κορυφαία εταιρεία συμβούλων, συγκεκριμένα η McKinsey, είχε επισημάνει πως η ύπαρξη τεράστιας ρευστότητας στο σύστημα την ανησυχεί. Είχε μάλιστα προτείνει συγκεκριμένα σενάρια για την αντιμετώπιση του φαινομένου που η κατ’ ελάχιστον αρνητική επίδραση του είναι η σταδιακή υποβάθμιση του ρίσκου και η δημιουργία έτσι προϋποθέσεων για την εμφάνιση φούσκας. Δεν θα χαρακτήριζες ούτε τον Dimon ούτε την McKinsey ως εχθρικά διακείμενους κατά του καπιταλισμού.

Στις ημέρες μας, τα σαθρά θεμέλια του οικονομικού συστήματος γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα  από την έντονη αβεβαιότητα που προξενεί ο Τραμπ με την αλλοπρόσαλλή συμπεριφορά του καθώς και από τους γεωπολιτικούς κινδύνους που ο ίδιος ξεσηκώνει, με πιστούς ακόλουθους (ο καθένας για άλλο λόγο) τους Ερντογάν, Ορμπάν, Πούτιν, το Ιράν, την Χαμάς, τη Χεζμπολά, την Υεμένη.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα έρθει η κρίση αλλά πότε θα έρθει. Κι αυτό με οδηγεί σε μία άλλη διαπίστωση, κοντύτερα στα δικά μας. Μπορεί Αλέξης Τσίπρας με γενναιοδωρία να δήλωνε πως δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα αλλά, φαντάζομαι, πω υπουργοί του Κυριάκου Μητσοτάκη γνωρίζουν καλύτερα. Πολλώ δε μάλλον αν τυγχάνουν να είναι και υπουργοί ναυτιλίας, και εποπτεύουν το Λιμενικό Σώμα. Τώρα, το θέμα της λαθρομετανάστευσης, του θαλάσσιου λαθρεμπορίου, της θαλάσσιας ασφάλειας, είναι πασίγνωστα, καθημερινά υπαρκτά, πολλές φορές πρωτοσέλιδα. Για τον αρμόδιο υπουργό, όμως, φαίνεται πως δεν είναι.

Το ανακάλυψε, πάντως. Έτσι, ξαφνικά, βγαίνει στην δημοσιότητα  έμμεσα καταγγέλλει τις τρομαχτικές ελλείψεις σε τεχνολογία, τεχνογνωσία, υποδομές (φαντάζομαι και σε ανθρώπινο δυναμικό) που αντιμετωπίζει το Σώμα και αναγγέλλει μέτρα. Μην κάνετε λάθος, όμως. Με την λογική του «κάλιο αργά παρά ποτέ» ο Βασίλης Κικίλιας ανακοίνωσε την δημιουργία ενός σύγχρονου Λιμενικού Σώματος (μήπως έχει κατά νου την από πολλούς θαυμαζόμενη Ακτοφυλακή των ΗΠΑ τουλάχιστον μέχρι προ-Τραμπ) που θα το αποκτήσει η χώρα …εν ευθέτω χρόνο. «Σύντομα θα αρχίσουν οι δημοπρατήσεις» δήλωσε. Το τι σημαίνει αυτό είναι γνωστό σε κάθε Έλληνα.

Αυτή η λογική του εμφανούς προβλήματος που αγνοείται εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ρήξη της κυβέρνησης με μέρος του πολιτικού κέντρου. Εκείνου του μέρους που ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα και όχι για την αγνότητα της ιδεολογίας. Ειδικά για την Ελλάδα, ο ρόλος του Λιμενικού είναι κρίσιμος – όχι μόνο για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και για εθνικούς λόγους που σχετίζονται με τον Τουρκικό αναθεωρητισμό. Όπως, λοιπόν, υπάρχει το αμείλικτο ερώτημα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη κοκ. , έτσι και με το Λιμενικό: τώρα, λίγο πριν τις εκλογές ανακάλυψε ο κ. Κικίλιας πως το Σώμα ανήκει , επιεικώς, στον 20^ο αιώνα και απαιτείται ριζική αναμόρφωση του προκειμένου να αντιμετωπίσει τον 21^ο αιώνα. Δεν έμαθε τίποτα από τις καθοριστικά ριζοσπαστικές κινήσεις δύο άλλων υπουργών με τους οποίους θα όφειλε να είχε διακρίνει συνάφεια; Τους Νίκο Δένδια και Βασίλη Χρυσοχοϊδη!

Αν ο Βασίλης Κικίλιας είχε βγει στην δημοσιότητα τουλάχιστον με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναδιάρθρωσης του Λιμενικού, όπως έπραξε ο Δένδιας για την άμυνα, όπως σταδιακά και σχεδόν σιωπηλά λόγω της φύσης του αντικειμένου του έκανε ο Χρυσοχοϊδης, τότε όλες αυτές οι μεγαλοστομίες για υπερσύγχρονο θάλαμο επιχειρήσεων και πλοία των 80 μέτρων (!) θα ήταν κάπως πιο εύπεπτες. Δυστυχώς, αν ο κ. Κικίλιας θεωρεί πως είναι εκσυγχρονισμός η – εν καιρώ –απόκτηση υποδομών και μόνο, τότε φοβάμαι πως δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Οι σύγχρονες απαιτήσεις, ζητούν ριζοσπαστικές σκέψεις και προσεγγίσεις.

Διαβάστε επίσης

Μητσοτάκης χωρίς αυτοδυναμία, Ανδρουλάκης χωρίς αφήγημα, Τσίπρας χωρίς ταυτότητα

Αλεξάνδρεια: Η πρώτη ρωγμή στον “Ηρακλή” και ο κίνδυνος για το Δημόσιο

Η Ευρώπη πριν την καταιγίδα: Μακρόν, Λε Πεν και το στοίχημα της ΕΚΤ