Τον θέλετε ή δεν τον θέλετε; Δεν είναι δύσκολο να αποφασίσει ένα κόμμα. Υπάρχει ένας διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος που τον γνωρίζουν καλά, έχουν ζυγίσει τη διαδρομή του, έχουν δει τη θητεία του, έχουν καταγράψει και τις επιτυχίες και τις αστοχίες του.

Και έρχεται η στιγμή της Βουλής να αποφασίσει αν ο Γιάννης Στουρνάρας θα συνεχίσει για τρίτη θητεία σε έναν από τους πιο κρίσιμους θεσμικούς ρόλους της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ διστάζει σαν να μη ξέρει τι του γίνεται.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε το «παρών», υιοθετώντας μια στάση που κινείται συνειδητά ανάμεσα στην απόρριψη και τη στήριξη. Από τη μία, δεν ήθελε το ΠΑΣΟΚ να εμφανιστεί ως δύναμη που συντάσσεται με μια κυβερνητική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας σε έναν τόσο κεντρικό θεσμικό διορισμό. Από την άλλη, δεν επιδίωξε ούτε μια καθαρή καταψήφιση, καθώς στον δημόσιο απολογισμό της θητείας Στουρνάρα αναγνωρίζονται στοιχεία θεσμικής συνέχειας και τεχνοκρατικής λειτουργίας.

Το «παρών» γίνεται έτσι μια επιλογή ισορροπίας, αλλά και πολιτικής ασάφειας. Στέλνει μήνυμα διαφοροποίησης, χωρίς όμως να μετατρέπεται σε καθαρή ρήξη. Δεν είναι ούτε εμπιστοσύνη ούτε απόρριψη, είναι μια ενδιάμεση ζώνη που επιτρέπει αποστάσεις χωρίς πολιτικό κόστος σύγκρουσης. Σε αυτή τη λογική, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να κρατήσει θεσμικό προφίλ, αποφεύγοντας να αμφισβητήσει ευθέως έναν κεντρικό τραπεζίτη, αλλά και χωρίς να ταυτιστεί με την κυβερνητική επιλογή.

Πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια ευρύτερη στρατηγική: η προσπάθεια να κινηθεί το κόμμα σε ένα πεδίο θεσμικής σοβαρότητας, μακριά τόσο από την αυτόματη συναίνεση όσο και από την απόλυτη αντιπαράθεση. Όμως το ερώτημα παραμένει: όταν επιλέγεις διαρκώς το ενδιάμεσο, διαμορφώνεις καθαρή πολιτική ταυτότητα ή αφήνεις χώρο στους άλλους να σε ερμηνεύουν; Και τελικά, σε μια πολιτική σκηνή που ζητά καθαρές γραμμές, μπορεί η ουδετερότητα να λειτουργεί ως στρατηγικό πλεονέκτημα ή καταλήγει να μοιάζει με γκρι ζώνη χωρίς σαφές στίγμα;

Διαβάστε επίσης

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος: Η εξίσωση του 17