Το πρόβλημα της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι οι αντίπαλοί της, αν δηλαδή θα κατέλθει ο Τσίπρας ή τι θα κάνει η Λατινοπούλου. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς εκπροσωπεί πολιτικά.

Η ρητορική περί «υπέρβασης δεξιάς και αριστεράς» ακούγεται ελκυστική σε μια κοινωνία κουρασμένη από κόμματα και μηχανισμούς. Στην πράξη σημαίνει κάτι απλό: αποφυγή καθαρών θέσεων. Στην πολιτική όμως δεν υπάρχει ουδέτερο έδαφος. Κάθε κόμμα οφείλει να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα: τι πιστεύει για την οικονομία, τους θεσμούς, το κράτος, την ασφάλεια, τα εθνικά ζητήματα, τα κοινωνικά δικαιώματα.

Μέχρι στιγμής, το εγχείρημα της Καρυστιανού στηρίζεται αποκλειστικά στο ηθικό κεφάλαιο που δημιούργησε η ίδια μέσα από την υπόθεση των Τεμπών. Αυτό το κεφάλαιο είναι τεράστιο. Είναι όμως και εξαιρετικά εύθραυστο. Η συμπάθεια δεν μετατρέπεται αυτόματα σε πολιτική αξιοπιστία και οι πρώτες εικόνες από τον υπό διαμόρφωση φορέα προκαλούν αμηχανία. Πολύ αγιαστούρα, εικονίσματα και σφυροδρέπανα, αναχρονιστικές ιδέες, ιδεοληψίες των λεγόμενων «ψεκασμένων». Βλέπουμε επίσης αποχωρήσεις, δημόσιες διαφωνίες, καταγγελίες για αδιαφάνεια και μια γενική αίσθηση ασυνεννοησίας πριν ακόμη υπάρξει επίσημη πολιτική παρουσία.

Όλα αυτά δείχνουν ένα σχήμα που δημιουργήθηκε βιαστικά, χωρίς σαφή δομή και χωρίς ξεκάθαρη ιδεολογική βάση.

Προφανώς η χαροκαμένη Μάνα έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευτεί με τους δικούς της όρους. Αλλά είναι ορατό ότι δεν διαθέτει σχέδιο και επιχειρεί να μετατρέψει την οργή σε εκλογικό ποσοστό, χωρίς να διαθέτει τα εφόδια.

Το έχουμε ξαναζήσει. Πρόσωπα που εμφανίστηκαν ως «αντισυστημικά», υποσχέθηκαν μια νέα αρχή και κατέληξαν να αναπαράγουν όσα κατήγγειλαν. Η αγανάκτηση, όσο γνήσια κι αν είναι, δεν αρκεί για να χτίσει πολιτικό φορέα. Μπορεί να ενώσει προσωρινά ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές ιδεολογίες, αλλά η ενότητα διαλύεται μόλις εμφανιστούν τα πρώτα πολιτικά διλήμματα.

Αυτό φαίνεται ήδη να συμβαίνει. Όταν γύρω από το υπό σύσταση κόμμα συνυπάρχουν εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις, χωρίς ξεκάθαρο πλαίσιο, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτα η σύγκρουση. Και όταν ο μόνος συνεκτικός κρίκος είναι ένα πρόσωπο, το Εγώ αρχίζει να φουσκώνει σε βάρος του «εμείς».

Ο κόσμος τώρα παρατηρεί και καταγράφει: τι λέει η Μάνα, τι ανέχεται, ποιους επιλέγει να έχει δίπλα της και πόσο έτοιμη είναι να διαχειριστεί τα ζητήματα που θα έχει στην ατζέντα της, όταν αποκτήσει ατζέντα; Κάθε μέρα θα είναι εφεξής και πιο δύσκολη.

Διαβάστε επίσης

Επιτέλους χαλινός