Ντράπηκε μέχρι και το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέττας. Υπάρχουν πράγματα που απλώς δεν λέγονται καθόλου.

Δεν λέγονται για ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων, δεν λέγονται για ορισμένα ζητήματα. Η Μαντάμ ντε Αλεξοπούλ έκανε διπλή επίθεση. Κορόιδεψε τους δασκάλους των παιδιών μας και ειρωνεύτηκε τη στεγαστική κρίση. Εντάξει, όχι, μπράβο, κατάφερε να αρθρώσει ιστορική ατάκα.

Να δούμε τη δήλωση και πώς προέκυψε. Η βουλευτής Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, πήγε στο Μεγάλο Κανάλι και ερωτήθηκε, «πώς μπορεί να επιβιώσει ένας εκπαιδευτικός που πληρώνει 400 ευρώ ενοίκιο τον μήνα, όταν αμείβεται με 800 ευρώ; Ακόμη και στην περίπτωση που το κράτος καλύπτει δύο ενοίκια τον χρόνο, η οικονομική πίεση παραμένει ασφυκτική».

Το ερώτημα ήταν απλό. Σαν πράξη αριθμητικής και σαν εμπειρία οποιουδήποτε ζει στην Ελλάδα ή διαβάζει ελληνικές εφημερίδες ή έχει κοινή λογική. Λέει λοιπόν ο κανονικός άνθρωπος, όχι αυτός που ζει στη «Βερσαγέικα» (το μέρος όπου τέμνονται οι Βερσαλλίες με την Πάτρα), ότι με τόσο λίγα ο δάσκαλος των παιδιών μας δεν τον βγάζει τον μήνα. Εκτός αν είναι βίγκαν και τρώει φακές, καλλιεργεί μποστάνι, οδηγεί ποδήλατο και κάνει κρύο μπάνιο.

Η Μαντάμ ντε Αλεξοπούλ το βλέπει αλλιώς και ήταν αποστομωτική: «Ποιος θα το πληρώσει; Ο τσάμπας πέθανε και έχει πεθάνει χρόνια τώρα». Ο «τσάμπας» είναι, κατά τη γνώμη της, ο εκπαιδευτικός που παίρνει τα μπογαλάκια του και ξεσπιτώνεται για να πάει να διδάξει. Δεν αποκάλεσε «τσάμπα» όλους αυτούς που πήραν επιδόματα χωρίς να τα δικαιούνται, δεν χαρακτήρισε άτομα που βγήκαν στη σύνταξη όσο ήταν φρέσκοι σαν φρεσκοκομμένη φράπα. Μίλησε για τους εκπαιδευτικούς που διορίζονται μακριά από το τόπο κατοικίας τους.

Η βουλευτής θεωρεί αυτονόητο ότι ο δημόσιος λειτουργός που μετακινείται για να υπηρετήσει βασικές λειτουργίες του κράτους, πρέπει να καλύπτει όλες τις δαπάνες από την άδεια τσέπη του. Η στέγαση είναι, θεωρεί, ατομικό πρόβλημα. Και τούτο όταν δήμαρχοι στην Κρήτη και την Τήνο ξεκίνησαν να χτίζουν σπίτια που θα φιλοξενούν τους νεοδιόριστους. Για να τους διευκολύνουν. Από σεβασμό στο έργο και πίστη στην εκπαίδευση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αλεξοπούλου λέει κάτι τόσο ακραίο. Στο παρελθόν μίλησε εναντίον της άμβλωσης και της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος. Μίλησε για το «αγέννητο παιδί», επιστρέφοντας μισό αιώνα πίσω. Μια αυτή τη δήλωση είχε δείξει πόσο μακριά είναι από τις πραγματικές συνθήκες στις οποίες ζουν χιλιάδες γυναίκες. Γυναίκες που καλούνται να πάρουν αποφάσεις μέσα σε περιβάλλον οικονομικής ανασφάλειας, κοινωνικής πίεσης και ανεπαρκούς κρατικής στήριξης.

Περιμένει άραγε κανείς τον αποκεφαλισμό της κυρίας των τιμών; Αν ήταν να της κόψει το κεφάλι ο πρωθυπουργός, θα το είχε κάνει αμέσως. Αν ήταν να της το κόψουν οι συντοπίτες της, δεν θα την είχαν ψηφίσει εκ προοιμίου. Εκεί θα μείνει λοιπόν, στην έδρα της, ακινητοποιημένη από τους κορσέδες, τις περούκες, τους φιόγκους, τα φρουφρού και όσα δεν επιτρέπουν να περπατήσει στα μέρη όπου επιβιώνουν οι «τσάμπα» αυτής της χώρας.

Διαβάστε επίσης

Μαλλιοτράβηγμα