Δεν έχουμε υποχρέωση να εκτιμάμε τον Αλέξη Τσίπρα. Ούτε θα ξεχάσουμε τις ρομαντικές  ψευδαισθήσεις και τα νταούλια που θα βάραγε.

Δεν θα ξεχάσουμε τις υπερβολές του, την κυβίστηση του δημοψηφίσματος, τις συναναστροφές με εκείνους που ο ίδιος αποκαλούσε ολιγάρχες. Είναι όμως άλλο η κριτική και άλλο η άρνηση να δούμε το προφανές: είναι ο μόνος πολιτικός με εκτόπισμα ικανό να σταθεί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε μια εποχή κατάρρευσης των θεσμών, διαφθοράς και παρατεταμένης κοινωνικής αδράνειας, οι κινήσεις του αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Η επιστροφή Τσίπρα, για την οποία πολλοί μιλούν και περισσότεροι φοβούνται, συμπληρώνει ένα κενό που γίνεται καθημερινά όλο και πιο πιεστικό. Ο πρωθυπουργός κυβερνά με όρους επικοινωνιακής δημοκρατίας και πνίγεται στα σκάνδαλα. Η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, με ρηχή πολιτική ανάλυση, χωρίς αντιπρόταση. Τα κόμματα που θα μπορούσαν να κυβερνήσουν, εμφανίζονται ως διαχειριστές κρίσεων, με διαφορετικό λεξιλόγιο, παρόμοιες δομές και έχοντας κάνει τα ίδια λάθη. Όσο κι αν κάποιοι χαμογελούν ειρωνικά με την ιδέα της επιστροφής, δεν έχουν να προτείνουν κανέναν που θα σταθεί με αξιώσεις απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Τσίπρας σήμερα δεν είναι ο Τσίπρας του 2015. Έχει αναμετρηθεί με συσχετισμούς δυνάμεων, εντός και εκτός συνόρων, έχει υποστεί ήττες, έχει γευτεί την πίκρα της εξουσίας, έχει δει πως είναι να κυβερνάς στα αλήθεια. Κυρίως, έχει συνειδητοποιήσει κάτι που πολλοί άλλοι στην Αριστερά αρνούνται να παραδεχτούν: ότι για να κυβερνήσεις, δεν αρκεί να είσαι ονειροπόλος ή προβάλεις ένα ανύπαρκτο «ηθικό πλεονέκτημα». Χρειάζεται πρόγραμμα, αντοχή στην πίεση, διπλωματία και πρακτικό πνεύμα. Ο χρόνος και οι εμπειρίες τον άλλαξαν. Διαλέξτε επίθετο: έγινε πιο συστημικός ή πιο ρεαλιστής.

Η πιθανότητα επιστροφής προκαλεί αμήχανες αντιδράσεις. Άλλοι τον διακωμωδούν, άλλοι τον κατηγορούν ότι νοσταλγεί την καρέκλα, άλλοι επιχειρούν να τον ταυτίσουν με το πολιτικό παρελθόν. Κανείς όμως δεν μπορεί να τον αγνοήσει. Η δημόσια παρουσία του, ακόμη και τώρα που δεν ηγείται κόμματος, εξακολουθεί να δημιουργεί σενάρια. Αυτό, για έναν πολιτικό, είναι πάντα καλό σημάδι.

Από τις παρεμβάσεις του για την ακρίβεια και τα θεσμικά ελλείμματα μέχρι τη στοχευμένη παρουσία του στα μέσα ενημέρωσης, όλα φανερώνουν έναν άνθρωπο που έχει πάρει απόφαση να επανέλθει ενεργά. Παραμένει ένας πολιτικός παίκτης με ένστικτο και ταλέντο στο πολιτικό μαγείρεμα. Σε αυτή τη φάση, όπου η πολιτική έχει καταντήσει απόνερο μιας επικοινωνιακής καταιγίδας, η επανεμφάνισή του θα μπορούσε να λειτουργήσει καταλυτικά. Προς το παρόν δοκιμάζει. Κάνει μια εμφάνιση, ζυγίζει τις αντιδράσεις, ετοιμάζει την επόμενη κίνηση. Όσοι τον παρακολουθούν από τότε που ήταν μικρός και καθόταν σαν παιδάκι στα γόνατα του Αλέκου Αλαβάνου, ξέρουν ότι δεν αφήνει τίποτε στην τύχη.

Διαβάστε επίσης

Η βρεφοκτόνος και οι βοηθοί της