Κάθε Κυριακή η Ρένα Δούρου διαλέγει ένα βιβλίο και το παρουσιάζει στους διαδικτυακούς της φίλους. Τώρα που έχει δουλειές με φούντες και υποχρεώσεις ως επικεφαλής Κοινοβουλευτικής Ομάδας, περιμέναμε ότι το βιβλίο θα έμενε αδιάβαστο στο κομοδίνο. Κι όμως, διάλεξε το «Μανιφέστο» της Μπερναντίν Εβαρίστο και αντιγράφει ένα μικρό απόσπασμα: «Για άτομο γένους θηλυκού, εργατικής τάξης και έγχρωμου, τα όριά μου είχαν προσδιοριστεί πριν καν ανοίξω το στόμα μου για να κλάψω από το σοκ που ένιωσα όταν με πέταξαν έξω από τη ζεστή αμνιωτική μήτρα της μητέρας μου».

Ταυτίζεται άραγε με αυτό το απόσπασμα η βουλευτίνα από το Αιγάλεω; Επειδή αν υπήρχε όριο φύλου, καταγωγής ή οτιδήποτε, το έχει ξεπεράσει και μάλιστα με τον δικό της τρόπο. Όσο οι σύντροφοι στο κόμμα φώναζαν το γνωστό σύνθημα για τους ένστολους-γουρούνια, η Δούρου πήγε στην κορυφή πορείας αστυνομικών, για να στηρίξει τα αιτήματά τους και για να τιμήσει τον πατέρα της. Η Δούρου δεν ήταν ποτέ αυτό που όριζαν οι άλλοι και για τούτον ακριβώς τον λόγο αναμένουμε με τεράστιο ενδιαφέρον την επόμενη κίνηση. Αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές με επισφαλές αποτέλεσμα ή συνεργασία με τον Οξαποδώ;

Σε ένα κόμμα όπου οι ισορροπίες έχουν αλλάξει εντελώς, η Δούρου καλείται να παίξει τον ρόλο της εγγυήτριας: να κρατήσει την κοινοβουλευτική παρουσία, να αποκαταστήσει την εικόνα σοβαρότητας και να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απόκομμα από πεθαμένο κόμμα. Δεν θα αποφασίσει μόνη της καθώς έχει μείνει στον λάκκο με το φίδι, με τον αρχηγό της μηχανορραφίας και με άλλους που δεν είναι πολύ συντροφικοί σύντροφοι. Τους ξέρει απέξω κι ανακατωτά, μεγάλωσε μέσα στον Συνασπισμό, ανέβηκε ένα-ένα τα σκαλιά χωρίς κανείς να της χαρίσει τίποτα.

Δούλευε στον χώρο των εκδόσεων και της επικοινωνίας, πέρασε σταδιακά από τις ζυμώσεις και τις μαζώξεις σε μια θέση σε ψηφοδέλτιο και κατόπιν κέρδισε την καρέκλα της μεγαλύτερης Περιφέρειας της χώρας. Εκεί, εξαιτίας μιας λάθος ατάκας «έκατσε στραβή στη βάρδια μας», προσπάθησαν να την ακυρώσουν συνολικά, για τις υποδομές που δεν υπήρχαν επί δεκαετίες. Ακόμα αυτό της κοπανάνε, ίσως επειδή δεν καταγράφονται επόμενα μεγάλα λάθη στη διαδρομή της.

Εδώ που έφτασε, με τα πάνω και τα κάτω, η Δούρου θα πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση και να πείσει και τους υπόλοιπους ότι η απόφαση είναι σωστή. Μόνος ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός Βουλής ή με συνεργασία και την ελπίδα, κάποια μέρα, να υπάρξει πάλι κυβερνώσα Αριστερά. Θα βρούμε τον τρόπο που σκέφτεται στα σημειώματά της για τα βιβλία που την ενδιαφέρουν.

Διαβάζουμε αυτό που γράφει για «ένα μικρό βιβλίο που χωράει στην παλάμη του χεριού, αλλά όχι εύκολα στη σκέψη», τους «Τσέντσι» του Σταντάλ. Η υπόθεση της νουβέλας αφορά τη Βεατρίκη Τσέντσι, που οργάνωσε τη δολοφονία του τυραννικού πατέρα της και στη συνέχεια εκτελέστηκε από την παπική δικαιοσύνη μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που τη βοήθησαν. Δείτε τι γράφει η Ρένα Δούρου για το βιβλίο:

«Διαβάζοντάς το, είχα συνεχώς την αίσθηση ότι δεν παρακολουθώ μόνο μια ιστορία άλλης εποχής. Παρακολουθώ τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην εξουσία που θεωρεί τον εαυτό της ανεξέλεγκτο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που, αργά ή γρήγορα, αντιστέκεται.

Διαβάζοντάς το, σκεφτόμουν ότι οι αιώνες περνούν, οι θεσμοί αλλάζουν, οι κοινωνίες προχωρούν, όμως κάποια ερωτήματα επιστρέφουν ξανά και ξανά.

Τι κάνει έναν άνθρωπο να πιστεύει ότι είναι υπεράνω όλων;

Πόσο εύκολα συνηθίζεται η κατάχρηση εξουσίας;

Πόσο συχνά η υποκρισία μεταμφιέζεται σε ηθική ανωτερότητα;

Και πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί το θάρρος της αντίστασης;

Ίσως γι’ αυτό επιστρέφουμε στα βιβλία.

Όχι για να αποδράσουμε από τον κόσμο.

Αλλά για να τον καταλάβουμε λίγο καλύτερα».

Βλέπει άραγε κάποιον στον ρόλο του πατέρα, του κόμη Φραγκίσκου Τσέντσι, που κακοποιούσε τα παιδιά του; Αν βλέπει ιστορίες παράλληλες και φαντάζεται τον τύραννο του βιβλίου με χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου πολιτικού αρχηγού, το πιο πιθανό θα είναι η αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές, με όλες τις προδιαγεγραμμένες συνέπειες.