Ποια ερώτηση κάνουν στον πρωθυπουργό μια εβδομάδα μετά τις εκλογές; Την ώρα που μόλις έχει μοιράσει χαρτοφυλάκια, που οι υπουργοί δεν έχουν προλάβει ακόμη να εγκατασταθούν στα γραφεία τους, που η νέα κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει έργο;

«Πότε θα γίνουν εκλογές;»

Η ερώτηση δεν ξαφνιάζει κανέναν. Είναι μέρος της διαδικασίας. Ρωτούν από βαρεμάρα, από έλλειψη φαντασίας, ίσως με την ελπίδα να γίνουν εκλογές και να αποκομίσουν κάτι.

Γι’ αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε ξανά προκαταβολικά. Με αφορμή τη συζήτηση των τελευταίων ημερών, ξεκαθάρισε ότι δεν σχεδιάζει πρόωρες εκλογές και ότι στόχος του είναι η εξάντληση της τετραετίας.

Δεν απάντησε σε νέο σενάριο. Απάντησε στην εκλογολογία που ξεκινά μόλις ολοκληρωθεί η αναμέτρηση. Η κυβέρνηση έχει εντολή σε ισχύ, αρέσει δεν αρέσει, και καλείται να διαψεύσει ότι προγραμματίζει πρόωρες.

Η καχυποψία δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά. Η εμπειρία της Μεταπολίτευσης δείχνει ότι η τετραετία δεν εξαντλείται πάντα.

Έχουμε ζήσει αρκετές πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις. Κάποιες συνδέθηκαν με σοβαρές εξελίξεις και εθνικές ανάγκες. Κάποιες άλλες αποτέλεσαν επιλογές των πρωθυπουργών, που έκριναν ότι ο αιφνιδιασμός θα τους ευνοούσε. Ήλπιζαν.

Έτσι δημιουργήθηκε ένα μόνιμο αντανακλαστικό. Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι «θα πάει μέχρι τέλους», οι αντίπαλοι καταλαβαίνουν «προσπαθεί να μας καθησυχάσει για να μας πιάσει στον ύπνο». Αυτή είναι η συλλογική μνήμη ενός συστήματος θυμάται τις ανατροπές.

Και κάπως έτσι η συζήτηση μεταφέρεται από την αρχή της θητείας απευθείας στο τέλος της. Πότε θα φύγει η κυβέρνηση; Πότε θα στηθούν κάλπες; Πότε θα αλλάξουν οι συσχετισμοί;

Ζούμε λοιπόν σε διαρκή αντίστροφη μέτρηση. Κάθε κυβερνητική απόφαση αποκτά εκλογική ερμηνεία. Κάθε παροχή θεωρείται προεκλογική. Κάθε περιοδεία αντιμετωπίζεται ως προετοιμασία εκστρατείας. Κάθε δημοσκόπηση μετατρέπεται σε πρόβλεψη για το μέλλον.

Και μέσα σε αυτή τη συζήτηση χάνεται η ουσία.

Όταν μιλάμε για διακυβέρνηση, θα μπορούσαμε να εστιάζουμε στα τέσσερα χρόνια. Εκεί φαίνεται αν οι υποσχέσεις γίνονται πράξεις, αν οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν, αν τα προβλήματα αντιμετωπίζονται.

Το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση. Δεν αρκεί να περιμένει την ημερομηνία των εκλογών. Πρέπει να πείσει ότι διαθέτει διαφορετική πρόταση και ικανότητα διακυβέρνησης.

Η εκλογολογία είναι όμως πιο εύκολη από την ουσιαστική συζήτηση που θα μπορούσε να έχει ένα και μόνο θέμα: τι καλό θα έχει γίνει μέχρι το τέλος της θητείας;

Διαβάστε επίσης

Ο Γιώργος Βλάχος και ο μύλος της φημολογίας