Η Ρένας Δούρου προτείνει την Έλενα Ακρίτα για την Ε΄ Αντιπροεδρία της Βουλής.

Διαλέγει δηλαδή ένα πρόσωπο με βεβαρημένο ιστορικό αντιπαραθέσεων, αλλά και με ένα πιστό, φωνακλάδικο κοινό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Δεν χρειάζονται διαπιστευτήρια για τη μαχητική και δραστήρια συνάδελφο», δήλωσε η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κλείνοντας τη σύντομη ανακοίνωσή της με ένα «Έλενα, σιδεροκέφαλη!» που ακούστηκε σαν σφύριγμα εφόδου.

Οι θέσεις στο προεδρείο ανήκουν στα κόμματα και όχι στα πρόσωπα που τις κατέχουν. Η θητεία λήγει αυτοδικαίως αν χαθεί η ιδιότητα του μέλους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και καθώς η Όλγα Γεροβασίλη αποχώρησε, η θέση έμεινε κενή. Δεν θα πει κανείς ότι είχε και πολλές επιλογές η πρόεδρος καθώς οι βουλευτές φεύγουν ένας ένας σαν να ήταν μυθιστόρημα της Αγκαθα Κρίστι. Πόσο άραγε το ανέλυσε για να διορίσει στη σημαντική θέση το πιο αμφιλεγόμενο όνομα που διαθέτει, σε μια περίοδο όπου η ίδια η συνοχή της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας δεν είναι δεδομένη;

Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, σπεύδει να ενδυθεί τον μανδύα του θεσμικά συνεπούς κόμματος. Επικαλείται την παράδοση της μη παρέμβασης στις επιλογές προσώπων άλλων παρατάξεων, αρνούμενο να κάνει, όπως λέει, «face control». Η επιχειρηματολογία αυτή είναι φαιδρή. Η αξιολόγηση προσώπων δεν είναι εξαίρεση στην κοινοβουλευτική διαδικασία. Είναι η ίδια η ουσία της. Αν η εκλογή αντιπροέδρων ήταν τυπική επικύρωση, δεν θα γινόταν καθόλου ψηφοφορία.

Η πραγματική εξήγηση της στάσης του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιο συγκεκριμένη από κάθε θεσμικό επιχείρημα: η Χαριλάου Τρικούπη κοιτάζει προς τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και προς τους πλέον ανεξάρτητους βουλευτές που εγκατέλειψαν το κόμμα, τη Γεροβασίλη πρώτη απ’ όλους. Θέλει να εμφανίζεται ως πιθανός προορισμός τους, χωρίς να ανακατευτεί σε μια περιττή κόντρα.

Η Πλεύση Ελευθερίας, εν τω μεταξύ, τρίβει τα χέρια της. Μέχρι τώρα, το θέατρο της κοινοβουλευτικής διαμαρτυρίας ήταν σε μεγάλο βαθμό προσωπικός μονόλογος. Η προοπτική μιας έντονης, αντιπαραθετικής παρουσίας στο προεδρείο υπόσχεται να μετατρέψει τη σκηνή σε ντουέτο, με ατάκες που θα ζήλευε το Δελφινάριο, ενώ η πολιτική ουσία θα υποχωρεί σταθερά μπροστά στη σκηνοθετημένη ένταση.

Η Νέα Δημοκρατία, από την άλλη, παρακολουθεί χωρίς στρατηγική απάντηση. Η άρνησή της να υπερψηφίσει δεν πηγάζει από φόβο απώλειας πολιτικών πόντων. Η αντιπαράθεση με τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα μάλλον συσπειρώνει το δικό της ακροατήριο. Ο πραγματικός φόβος της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι διαφορετικός: ότι η Βουλή θα μετατραπεί οριστικά σε σκηνή προσωπικής αντιπαράθεσης, όπου η κοινοβουλευτική διαδικασία θα συμπυκνώνεται σε αφορισμούς και τηλεοπτικά στιγμιότυπα.

Διαβάστε επίσης

Η αυτοαναίρεση του αυτοπροσδιορισμού