Τι ακριβώς φοβούνται οι αρνητές της ταυτότητας; Την Κόλαση; Ότι θα τους κλέψει κάποιος την ψυχή που δεν τους έκλεψε το εμβόλιο; Μαζί πάνε αυτά, έτσι;

Οι αρνητές της προόδου τα αρνούνται όλα. Και οι αρνητές είναι πολλοί. Τους είδαμε στην Κοζάνη, τους είδαμε στο Ηράκλειο και άλλες πόλεις. Άνθρωποι περιμένουν επί ώρες έξω από τα γραφεία διαβατηρίων, κάποιοι από τα ξημερώματα, για να εκδώσουν διαβατήριο πριν από την 3η Αυγούστου.

Δεν πρόκειται για πολίτες που πρέπει να ταξιδέψουν επειγόντως, αν πρόκειται να ταξιδέψουν ποτέ. Πρόκειται για πολίτες που αρνούνται να αποκτήσουν τη νέα αστυνομική ταυτότητα και θεωρούν ότι το διαβατήριο αποτελεί τρόπο διαφυγής από αυτήν.

Το πιο αστείο είναι ότι δεν καταλαβαίνουν καν τι κάνουν. Το διαβατήριο που σπεύδουν να αποκτήσουν βασίζεται στην ίδια ακριβώς τεχνολογία της νέας ταυτότητας. Τα βιομετρικά στοιχεία, τα χαρακτηριστικά ασφαλείας και οι ευρωπαϊκές προδιαγραφές είναι ακριβώς τα ίδια. Εκείνο που αλλάζει είναι η μορφή του εγγράφου, όχι η τεχνολογία του.

Οι πολίτες που κάνουν ουρές έξω από τα αστυνομικά τμήματα αντιδρούν εξαιτίας μιας αντίληψης για την τεχνολογία, η οποία επεκτείνεται μέσα από φήμες, θεωρίες συνωμοσίας και κάθε λογής τρομολαγνικά σενάρια. Κάποια από αυτά γεννήθηκαν στο διαδίκτυο, άλλα αναπαράχθηκαν από ειδικούς της πλάκας και αρκετά συνδέθηκαν με θρησκευτικές ερμηνείες περί «χαράγματος», ηλεκτρονικού ελέγχου και επικείμενης απώλειας της ελευθερίας.

Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διάκριση. Η πίστη δεν ταυτίζεται με τον φόβο ούτε η θρησκεία με τη δεισιδαιμονία. Εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν βαθιά και ταυτόχρονα χρησιμοποιούν χωρίς δεύτερη σκέψη τις νέες τεχνολογίες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πίστη εγκαταλείπει το πεδίο της πνευματικότητας και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε ζητήματα που ανήκουν στην επιστήμη και την τεχνολογία. Τότε η πίστη μετατρέπεται σε μηχανισμό παραγωγής φόβου.

Είναι δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς την αντίφαση. Ο ίδιος άνθρωπος που φοβάται τη νέα ταυτότητα χρησιμοποιεί καθημερινά ένα κινητό τηλέφωνο που καταγράφει κάθε του βήμα, πραγματοποιεί ηλεκτρονικές συναλλαγές με τραπεζικές κάρτες, χρησιμοποιεί εφαρμογές πλοήγησης, διαθέτει λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, συχνά, μεταφέρει ολόκληρη την προσωπική και επαγγελματική του ζωή μέσα σε μία συσκευή. Ωστόσο, θεωρεί ότι η μεγαλύτερη απειλή για την ιδιωτικότητά του είναι η νέα ταυτότητα.

Ακόμη πιο παράλογο είναι ότι όλη αυτή η ταλαιπωρία δεν οδηγεί πουθενά. Όποιος εκδώσει σήμερα διαβατήριο θα συνεχίσει να χρειάζεται τη νέα ταυτότητα όταν λήξει η ισχύς της παλαιάς. Δεν απέφυγε τίποτε. Απλώς μετέθεσε χρονικά μια υποχρέωση, επιβαρύνοντας ταυτόχρονα μια δημόσια υπηρεσία και στερώντας χρόνο από πολίτες που χρειάζονταν πραγματικά να εκδώσουν διαβατήριο για να ταξιδέψουν. Εδώ όμως φταίνε οι αρχές. Το νέο διαβατήριο θα έπρεπε να έχει ισχύ ενός έτους, για όσους κρατούν την παλαιά ταυτότητα. Και του χρόνου να πληρώσουν πάλι τα παράβολα και να τρέχουν στην ουρά. Δεν υπάρχει άλλη λύση για ανθρώπους που έχουν στο μυαλό τους κολλημένη μια μασημένη τσίχλα.

Διαβάστε επίσης:

Η άλλη Ρένα