Στο μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι δέκα άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, προσκαλούνται σε ένα νησί από έναν μυστηριώδη οικοδεσπότη. Στο ΠΑΣΟΚ, το νησί λέγεται συνέδριο, και ο οικοδεσπότης, ο Νίκος Ανδρουλάκης, είναι υποτίθεται γνωστός. Υποτίθεται. Με τούτα και με τα άλλα, έγινε ένας άγνωστος μεταξύ γνωστών, σαν τον κ. U.N. Owen του μυθιστορήματος. Unknown, που οργανώνει τα πάντα εν κρυπτώ και δεν εμφανίζεται ποτέ όπου τον περιμένεις.

Κατά την άφιξη στο νησί, οι καλεσμένοι βρίσκουν δέκα αγαλματίδια στο σαλόνι και ένα τραγουδάκι κρεμασμένο στα δωμάτιά τους, ένα τραγουδάκι που περιγράφει το τέλος του καθενός. Στο ΠΑΣΟΚ, τα αγαλματίδια έχουν ονόματα: Δούκας, Διαμαντοπούλου, Γερουλάνος, Κωνσταντινόπουλος. Στελέχη, καθένας με το δικό του βάρος, το δικό του παρελθόν, τη δική του εκκρεμότητα απέναντι στην ιστορία του κόμματος και απέναντι στον πρόεδρό του.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου δείπνου, μια ηχογραφημένη φωνή απαγγέλλει δημόσια τις παλιές αμαρτίες των συνδαιτυμόνων, εγκλήματα για τα οποία δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Ο Ανδρουλάκης δεν χρειάστηκε ηχογραφημένη φωνή. Η αποπομπή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου βγήκε στα μέσα ενημέρωσης και ο νεκρός, συγγνώμη, ο διαγραμμένος το έμαθε διαβάζοντας εφημερίδα.

Ο λόγος που επικαλέστηκε ο πρόεδρος του κόμματος χαρακτηρίστηκε ως «προσχηματικός αν όχι αστείος». Τον ενόχλησε, λέει, κριτική στον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ. Αυτό που διάβασαν όλοι ανάμεσα στις γραμμές ήταν κάτι άλλο: «Ξέρω τι έχετε κάνει. Και το θυμάμαι».

Ο ίδιος ο Κωνσταντινόπουλος, ο πρώτος μικρός πασόκος που έφυγε από τη μέση είπε ότι «η διαγραφή είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας φοβικής ηγεσίας». Στο μυθιστόρημα, οι επιζώντες αρχίζουν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον με καχυποψία, αναρωτώμενοι ποιος θα είναι ο επόμενος. Στο ΠΑΣΟΚ η ατμόσφαιρα δεν απέχει πολύ. Υπάρχουν άλλοι χειρότεροι, πιο επικίνδυνοι, πιο ομιλητικοί. Ποιος έχει άραγε σειρά;

Στο νησί, κάθε φορά που κάποιος πεθαίνει, ένα αγαλματίδιο εξαφανίζεται. Στο ΠΑΣΟΚ θα εξαφανιστούν ψήφοι. Αυτές είναι που πεθαίνουν σαν χιλιάδες μικρούς νέγρους. Το συνέδριο θα δείξει πόσοι έχουν μείνει κοντά στον πρόεδρο, θα καταγράψει την εσωκομματική κατάσταση. Θα είναι πολλοί γύρω του. Το παραέξω όμως έχει σημασία, πόσοι ψηφοφόροι φεύγουν λόγω της απαξίωσης των στελεχών, πόσοι φεύγουν εξαιτίας του αυταρχισμού.

Στο μυθιστόρημα, ο δολοφόνος δεν σκοτώνει επειδή φοβάται μην τυχόν και χάσει το πόστο του. Δεν σκοτώνει επειδή έθιξαν το Εγώ του ούτε για να δείξει πόση δύναμη έχει. Σκοτώνει επειδή θέλει δικαιοσύνη και το κάνει με σύστημα, με προμελέτη.

Δεν ξέρουμε αν ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει σχέδιο διαγραφής και των υπόλοιπων ενοχλητικών. Ξέρουμε όμως ότι κάποιες λέξεις αποσύρονται από την κυκλοφορία. Η λέξη από «Ν» του τίτλου έχει σταματήσει να χρησιμοποιείται. Ίσως μελλοντικά να ακούγεται εξίσου προσβλητική η λέξη από «Π», ο πασόκος με όλα όσα κουβαλάει.

Η νέα αντίληψη επέβαλε νέο τίτλο, πολιτικά ορθό, And Then There Were None. Και μετά δεν έμεινε κανένας.

 

Διαβάστε επίσης 

Γιατί ο Μητσοτάκης παγώνει τον ανασχηματισμό και δεν προχωρά σε πρόωρες εκλογές – Οι 5 λόγοι πίσω από το «όχι» σε πρόωρες κάλπες

Καρυστιανού: Όταν το σύμβολο δοκιμάζεται από την πολιτική

Τα αγρίμια, οι γονείς και μια γραμμή βοήθειας