Δεν υπήρχε αμφισημία στο χαριτολόγημα της Άννας Διαμαντοπούλου να γίνουν οι δύο ψυχές του ΠΑΣΟΚ μία. Το αποσαφήνισε με την τοποθέτηση της στο Κιλκίς. Μία είναι η τεχνικά εφικτή, πολιτικά πειστική πρόταση εξουσίας για το κόμμα. Στα σκαλιά του Art Athina, λόγω ειδικών συνθηκών με την άμεση εγγύτητα του Χάρη Δούκα, μπορεί να περιορίστηκε στην καταδίκη του δυϊσμού, αλλά η ίδια γνωρίζει πολύ καλά πως στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν τρεις ψυχές – ο θυμωμένος Νίκος συμπληρώνει την τριάδα. Το πρόβλημα, όμως, είναι αλλού. Ορθά, εύκολα, ετεροπροσδιορίζεται η μορφή της αντιπολίτευσης – δεν θέλουμε να είμαστε ούτε Καρυστινού, ούτε Κωνσταντοπούλου– αλλά όταν προσεγγίζονται το περιεχόμενο και τα όρια του αυτοπροσδιορισμού, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος της ταύτισης με την ψυχή του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Έχει τόσο θαυμαστά καταλάβει το λεγόμενο πολιτικό κέντρο ο νυν πρωθυπουργός, που έχει ουσιαστικά αφαιρέσει από το συνονθύλευμα των κομμάτων της αντιπολίτευσης τον πολιτικό αντίλογο. Ως σύνθημα το «δεν έχω οξυγόνο» ταιριάζει απόλυτα στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ο Μητσοτάκης της έχει στερήσει το πολιτικό οξυγόνο. Γι’ αυτό υπάρχει η πανσπερμία των κομμάτων, γι’ αυτό διαχέεται κακοφωνία προτάσεων, γι’ αυτό δεν υπάρχει αντιπολιτευτικός οίστρος. Εις μάτην ανασταίνονται παλαιοί σωτήρες και αναζητούνται νέοι Μεσσίες.

Η ανηφόρα της εξουσίας είναι δύσκολη. Ενίοτε γίνεται τόσο ολισθηρή όσο η νοτισμένη με προηγούμενες αποτυχίες κατηφόρα. Μην έχοντας ιδεολογική βάση να στηριχτεί, η αντιπολίτευση εξαντλείται μέχρι θανάτου στην καταδίκη της διαχειριστικής ανεπάρκειας της κυβέρνησης. Όμως, η αλά Φάμελλος από καθέδρας καταδικαστική εισαγγελία δεν πείθει. Η αλά Χαρίτση αοριστία της υπόσχεσης για επάρκεια απορρίπτεται. Οι αλά Ανδρουλάκη διαβεβαιώσεις για νέες λύσεις ακούγονται κούφιες. Ο πολίτης έχει ωριμάσει σε σημείο που αναγνωρίζει τις διαχρονικές ευθύνες – των κομμάτων και του ίδιου. Γίνεται έτσι αυστηρός έναντι του εαυτού του και ακόμη πιο θυμωμένος όταν η πολλά υποσχόμενη Ν.Δ. αποτυγχάνει. Την τσιγκλά τότε με την Κωνσταντοπούλου, την Λατινοπούλου, τον Βελόπουλο, αλλά ο διάλογος είναι στο εξομολογητήριο μίας καθολικής εκκλησίας: μεταξύ του ιερέα πολίτη και του αμαρτωλού κυβερνήτη.

Απλά, ο ουσιαστικός πολιτικός διάλογος είναι μεταξύ της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και του πολίτη. Σύσσωμη η αντιπολίτευση είναι στο περιθώριο της ανυπαρξίας. Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί δεν κινείται η βελόνα του Παύλου Γερουλάνου. Ανήμπορη να βρει στέρεο ιδεολογικό και κομματικό έδαφος, η αντιπολίτευση σέρνεται στον πολιτικό μηδενισμό, μην διστάζοντας μάλιστα να ξεπεράσει τα παραδοσιακά όρια των εθνικών θεμάτων και να διασύρει την χώρα και τους θεσμούς της επιστρατεύοντας –για παράδειγμα—τους Ευρωπαίους εισαγγελείς. Προσφέρει έτσι τροφή στους εθνικούς αντιπάλους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Η κυβέρνηση μπορεί επικοινωνιακά να χειρίστηκε λαθεμένα την περιβόητη συνάντηση με τον Ερντογάν, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την υπονόμευση της εξωτερικής πολιτικής. Αντίθετα, αναδεικνύει την φτώχια των επιχειρημάτων της και της όποιας (αν έχει) ιδεολογίας της.

Διαβάστε επίσης:

Από τον Σαμαρά -Τσίπρα σε Καρυστινού – Ρούτσι: Η πολιτική ως πένθος και επένδυση

Κίνηση FED: Γεωμετρική αύξηση των κινδύνων

Ξεμείναμε από απαντήσεις: H κρίση ταυτότητας του 21ου αιώνα