Για να δούμε πρώτα τι του σούρανε. Κουνάει τα χέρια του όπως ο Αντρέας. Το όνομα του κόμματος θυμίζει Ελληνική Αστυνομία. Οι επτά δεσμεύσεις θυμίζουν τον Χιονάτο με τους επτά νάνους. Παραλίγο να επιστρέψουμε στη δραχμή επειδή βάραγε νταούλι. Γράφτηκαν αυτά και ακούστηκαν. Ας αναρωτηθούμε όμως: πόσοι από αυτούς που κορόιδεψαν τον Αλέξη Τσίπρα ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη; Κανείς. Όποιος κοροϊδεύει και βλέπει αφ’ υψηλού το εγχείρημα, έχει ήδη αποφασίσει να ψηφίσει Μητσοτάκη, Κωνσταντοπούλου, Λατινοπούλου, άλλον.

Από πού νομίζει λοιπόν ο κυρ Αλέξης ότι θα βρει ψηφοφόρους; Πιθανά από τα τρία ΠΑΣΟΚ που κάθονται σπίτι τους. Ναι, τόσοι υπολογίζονται οι προοδευτικοί που δεν πήγαν καν να ψηφίσουν στις προηγούμενες εκλογές. Δεν αναφερόμαστε στο σύνολο όσων απείχαν, που είναι πάνω από 4,5 εκατομμύρια. Μόνο στους λεγόμενους προοδευτικούς. Έχει ελπίδα να τους σηκώσει από τον καναπέ επειδή φέρνει μια φρεσκάδα, χάρη στην ομάδα του. Δεν έχει την ίδια προσδοκία η Νέα Δημοκρατία, έχοντας κουράσει τους οπαδούς της με τα βοσκοτόπια, με τις υποκλοπές, με την ακρίβεια, με τη στεγαστική κρίση. Γενικά το «πάμε να τα κάνουμε αλλαγή» είναι πιο ισχυρό κίνητρο από το «άντε να μείνουμε στα ίδια».

Μπορεί άραγε να αντιμετωπίσει ο Αλέξης Τσίπρας τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Μάλλον όχι, παρεκτός αν υπάρξει κάποια κοσμογονία. Άρα μιλάμε για τη δεύτερη θέση. Το ΠΑΣΟΚ έχει κουράσει κυρίως επειδή είναι αυτοαναφορικό. Τη μια οι υποκλοπές, την άλλη το σπίτι του προέδρου στο Ηράκλειο, πιο πριν τα εσωκομματικά ξεμαλλιάσματα, άλλος πάει κι άλλος έρχεται, ο ένας κατηγορεί τον άλλο και γενικά έχουν εγκλωβιστεί στο μίρι μίρι και τη γκρίνια. Κι αν έχουν προτάσεις και ιδέες δεν καταφέρνουν να τις μοιραστούν με το κοινό τους. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από τα μικροπολιτικά.

Θα πείτε τώρα, σιγά τη διακήρυξη του Αλέξη Τσίπρα. Δεν είπε τίποτα καινούργιο, τίποτα που δεν είχε πει ο Γιάννης Μπανιάς, ο Αλέκος Αλαβάνος, η Μαρία Δαμανάκη. Εντάξει, εκτός από την ψηφιακή Δημοκρατία που δεν υπήρχε για τους προηγούμενους. Τι έκανε λοιπόν ο Τσίπρας; Είχε ένα παλιό κοστούμι, το μπάλωσε και το έστειλε στο καθαριστήριο. Στο ΠΑΣΟΚ κρατάνε το τρύπιο με τους λεκέδες_ αυτή είναι η διαφορά.

Πάμε τώρα στα συγκοινωνούντα δοχεία, στα τρία κόμματα που διεκδικούν την ψήφο της ανανεωτικής Αριστεράς. Έχουμε το κυρίως κόμμα, αυτό που κάποτε κυβέρνησε, έχουμε αυτούς που σηκώθηκαν κι έφυγαν επειδή δεν τους βγήκε η δολοπλοκία όπως την είχαν φανταστεί και έχουμε εκείνους που τα βρόντηξαν επειδή όσοι είχαν μείνει πίσω στο κυρίως κόμμα ήταν αρκετά δολοπλόκοι ώστε να διώξουν τον νόμιμα εκλεγμένο αρχηγό. Σε ποιον άραγε αρέσει αυτό το συμπούρμπουλο όπου κάθε δυσαρεστημένος βουλευτής αρπάζει το στασίδι του και φεύγει τρέχοντας για άλλο κόμμα; Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι οι περισσότεροι αγχώνονται για τα κεκτημένα τους, τη βουλευτική αποζημίωση.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν τις θέλει αυτές τις έδρες τις κλεμμένες. Όποιος συμπαραταχθεί, πρώτα θα επιστρέψει την έδρα στο κόμμα που την κέρδισε. Επειδή αν συγκροτούσε κοινοβουλευτική ομάδα θα ήταν ομάδα οπορτουνιστών. Έτσι ξεκαθαρίζει το τοπίο και ελευθερώνονται θέσεις στα ψηφοδέλτια της Συμπαράταξης για κόσμο που δεν βλέπει το κόμμα ως επαγγελματική αποκατάσταση. Όσοι εκλέγονται με άλλα σχήματα βλέπουν πλέον ως προοπτική το μηδέν τοις εκατό και προβλέπουν ότι θα πάνε σπιτάκια τους. Εκτός αν παραιτηθούν έγκαιρα και αν επιτρέψει ο Τσίπρας την ένταξή τους στο νέο κόμμα.

Εδώ μπαίνει μια ακόμα παράμετρος. Ότι δεν υπάρχουν όργανα ούτε ρόλοι. Προς το παρόν κυκλοφορούν πέντε άτομα, με τηλεοπτικό ρόλο «Στέλεχος ΕΛΑΣ», με ενιαίο λόγο και παρόμοια συμπεριφορά. Είναι νέα πρόσωπα, εμφανώς εκπαιδευμένα στο να δίνουν συνεντεύξεις. Λένε όλοι τα ίδια, απέξω κι ανακατωτά. Τους έχουν κάνει φροντιστήριο: πώς να αντιδρούν όταν κάποιος τους διακόπτει, πώς να επαναφέρουν τη συζήτηση στο θέμα, πώς να αποφεύγουν τις τοξικές απαντήσεις. Τους ρωτούν «διεκδικείτε χώρο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ» και αντί να αρχίσουν τα ευγενή καντήλια λένε κάτι ωραία στρογγυλά «δεν μας προσδιορίζουν τα άλλα κόμματα, έχουμε τον δικό μας χώρο».

Τα στελέχη αυτά αλλά και ο πάγκος της ομάδας έχουν βιογραφικά με σπουδές και επαγγελματική εμπειρία, χωρίς βαρίδια από το παρελθόν. Είναι σχετικά νέοι αλλά η ηλικία δεν είναι κριτήριο όπως εξηγούν. Περιμένουμε προσθήκες: όλο και κάποιον ασπρομάλλη θα βάλουν στο παιχνίδι τους, κάποιον που να ανήκει σε ορατή μειονότητα (χρώμα δέρματος, μαντήλα, κάτι), ισορροπία σε γυναίκες. Θα εξέπληττε αν υπάρξουν υποψήφιοι της μπουρζουαζίας με την κλασική έννοια (του γόνου) καθώς θα χαλούσε το αφήγημα «είμαστε σαν κι εσάς» προς την πολυάριθμη μεσαία τάξη. Δεν είναι κόμμα της εργατιάς και των αγροτών, εκεί θέλει ακόμα δουλίτσα. Είναι κόμμα της μεσαίας τάξης, και φάνηκε από τους συμβολισμούς. Το άσπρο πουκάμισο με φόντο Ακρόπολη είναι πιο πολύ για αθηνέζους, για υπαλλήλους, επιχειρηματίες, σπουδαγμένους. Αυτή είναι η εκλογική βάση του κόμματος.

Διαβάστε επίσης

Όταν ο Ανδρουλάκης χάνει τη μεγάλη εικόνα