Άντε πάλι, βγάλτε αριθμομηχανές να υπολογίσετε πόσο θα κοστίζει από του χρόνου η διατήρηση ενός ακινήτου. Όχι το εισόδημα που φέρνει, αλλά η ίδια η ύπαρξή του στο Ε9.

Μία ακόμη αλλαγή στη φορολογία ακινήτων συζητείται για το 2027. Πρόκειται για την κατάργηση του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας και του Φόρου Ηλεκτροδοτούμενων Χώρων και την αντικατάστασή τους από δύο νέα τέλη: το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης και το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης.

Δηλαδή, αντί να φεύγουν τα λεφτά από την αριστερή τσέπη, θα φεύγουν από τη δεξιά.

Η συζήτηση επικεντρώνεται ήδη στο ύψος της νέας επιβάρυνσης. Λένε οι εκπρόσωποι των διαμερισματούχων ότι το συνολικό κόστος μπορεί να φτάσει έως και το τριπλάσιο του σημερινού Τέλους Ακίνητης Περιουσίας. Άντε πάλι αβεβαιότητα για το τι θα ισχύσει. Πέρα από το οικονομικό βάρος, αυτό που αγχώνει και εκνευρίζει είναι η συνεχής αλλαγή κανόνων.

Οι ιδιοκτήτες και οι επενδυτές δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν περισσότερα ή λιγότερα. Καλούνται να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον όπου οι χρεώσεις στην ιδιοκτησία μεταβάλλονται διαρκώς. Από το ΕΤΑΚ στον ΕΝΦΙΑ, από έκτακτες εισφορές σε δημοτικά τέλη και τώρα σε νέους αυτοδιοικητικούς φόρους, η ακίνητη περιουσία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια μόνιμη κατάσταση αβεβαιότητας. Και η αβεβαιότητα έχει κόστος, κυρίως ψυχολογικό για τους ντόπιους. Ίσως λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους αλλοδαπούς.

Ένας πολίτης που αγοράζει σπίτι, χτίζει, ανακαινίζει ή επενδύει σε ακίνητα χρειάζεται να γνωρίζει τι τον περιμένει σε βάθος χρόνου. Το ίδιο και ένας ξένος επενδυτής που εξετάζει την ελληνική αγορά. Δεν είναι δυνατόν κάθε λίγα χρόνια να αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού, οι συντελεστές, οι εξαιρέσεις και οι μηχανισμοί είσπραξης.

Το νέο σύστημα προβλέπει ότι οι δήμοι θα επιβάλλουν Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης με συντελεστές από 0,3‰ έως 0,7‰, ενώ οι περιφέρειες θα επιβάλλουν επιπλέον Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης από 0,15‰ έως 0,35‰. Και τα δύο θα εισπράττονται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Αν το ακίνητο είναι μισθωμένο, το τέλος θα το πληρώνει ο ενοικιαστής, ο οποίος ταυτόχρονα καλείται να πληρώνει ολόκληρο το ενοίκιο μέσω τράπεζας ώστε να δικαιούται την επιστροφή ενός ενοικίου.

Η βάση υπολογισμού παραμένει η αξία του ακινήτου, με κριτήρια τα τετραγωνικά, την τιμή ζώνης και την παλαιότητα. Στο πεδίο εφαρμογής περιλαμβάνονται ακόμη και ακίνητα εκτός σχεδίου, καθώς και το δικαίωμα υψούν, ο λεγόμενος «αέρας». Δηλαδή θα ζητούν χρήματα ακόμη και για την προοπτική να χτιστούν επιπλέον τετραγωνικά.

Θα πείτε ότι οι δήμοι χρειάζονται κονδύλια και ότι ίσως είναι καλύτερο ο φόρος ακινήτων να πηγαίνει απευθείας σε αυτούς. Γιατί όμως γίνεται ακόμη πιο ακριβή η ιδιοκτησία; Θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη χρέωση στο ίδιο ύψος και, παράλληλα, να μη δημιουργούν εντάσεις μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών.

Η σταθερότητα είναι από μόνη της οικονομική πολιτική. Ένα προβλέψιμο φορολογικό περιβάλλον ενισχύει την εμπιστοσύνη, μειώνει το άγχος των πολιτών και επιτρέπει σοβαρό σχεδιασμό. Η αγορά ακινήτων δεν ζητά απαραίτητα μηδενικούς φόρους. Ζητά κανόνες που δεν αλλάζουν συνεχώς.

Διαβάστε επίσης

Και ναι και όχι και παρών