Καλώς ή κακώς η Κατερίνα Σακελλαροπούλου πέτυχε κάτι ερήμην της. Πέτυχε κάτι ιστορικό, χωρίς να φέρει καμία ευθύνη και πιθανότατα χωρίς να χαίρεται ιδιαίτερα για την αναφορά σε τούτη την ιδιαιτερότητα. Έγινε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας σε μια κοινωνία που λέει «να προκόβει ο άνθρωπος με την αξία όχι χάρη στο φύλο» ή «δεν θέλω να μου χαριστεί τίποτα επειδή είμαι γυναίκα». Δεν λέμε ότι η Σακελλαροπούλου πήρε το αξίωμα επειδή είναι γυναίκα αλλά ότι εκατοντάδες χιλιάδες πριν από αυτήν αποκλείστηκαν λόγω φύλου.

Όταν πριν από πέντε χρόνια προτάθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα, υπήρξε ευρεία πολιτική συναίνεση. Δεν ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα την είχε προτείνει για την προεδρία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Πέρα από τη συναίνεση στο μικρό σύμπαν της πολιτικής ζωής, η ίδια δεν είχε μεγάλη απήχηση. Ξεκίνησε με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και μέσα σε πέντε χρόνια απέκτησε αρνητικό πρόσημο. Μετρήσεις έδειξαν ότι το 68% των πολιτών την έκρινε αρνητικά. Ε, ναι. Δεν τραβάνε όσοι αναρτούν κείμενα αποχαιρετισμού για τον Μιχάλη Γκανά, το Θανάση Βαλτινό, τη Τζένη Μαστοράκη. Έπρεπε να γράφει για τον Ολυμπιακό για να έχει λαό μαζί της. Αλλά ακόμα κι εκεί, στα ποδοσφαιρικά, υποστηρίζει ομάδα που έχει να πάρει πρωτάθλημα από το 1946.

Η απερχόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ενεργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ίσως σε απόπειρα να γίνει «ένας από εμάς». Το ευρύ «εμάς» του ελληνικού λαού έχει πολλές φορές δυσανεξία σε πρόσωπα σαν κι αυτήν. Η Σακελλαροπούλου στήριξε τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις και υποστηρίζοντας την ισότητα στον πολιτικό γάμο. Όρθωσε δηλαδή το μεγάλο, μικρό της ανάστημα σε μια κοινωνία που λέει «να κάνουν στο κρεβάτι ό,τι θέλουν, αρκεί να μην προκαλούν».

Υποδέχτηκε στο Προεδρικό Μέγαρο τη Σοφία Μπεκατώρου, την ολυμπιονίκη που ξεκίνησε το ελληνικό #metoo. Δήλωσε: «Στο πρόσωπό της συναντήθηκα με όλες εκείνες τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν, λεκτικά ή σωματικά, όλες εκείνες που φέρουν το τραύμα τους σιωπηλά επί χρόνια, μη τολμώντας να το καταγγείλουν». Είχε επίγνωση η Σακελλαροπούλου ότι ζει σε χώρα πιθήκων και ότι θα υποστεί τη χλεύη τους. Πήγε επίσκεψη και στους γονείς της δολοφονημένης Τοπαλούδη, παίρνοντας θέση σε μια δικαστική υπόθεση του ταράζει το πανελλήνιο.

Στον αντίποδα υπάρχουν κάποιες παράξενες τοποθετήσεις, που θέτουν ερωτηματικό. Είπε ότι η απονομή της δικαιοσύνης δεν πρέπει να βασίζεται στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», αλλά να ακολουθεί το Σύνταγμα και τους νόμους. Τούτο αρθρώθηκε σε περίοδο έντονων αντιδράσεων για την αποφυλάκιση του καταδικασμένου για βιασμούς ανηλίκων Δημήτρη Λιγνάδη. Ορισμένοι θεώρησαν ότι η Πρόεδρος υπερασπίστηκε εμμέσως την απόφαση αποφυλάκισής του. Δεν ήταν η μοναδική φορά που κάποια τοποθέτησή της ήταν αμφίσημη, δίνοντας ελευθερία αναγνώσεων. Το ίδιο συνέβη στην υπόθεση των υποκλοπών και το δυστύχημα των Τεμπών: η στάση της θεωρήθηκε μάλλον φιλοκυβερνητική, προκαλώντας αντιδράσεις.

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δεν έγινε ποτέ επαγγελματίας πολιτικός. Ξεκίνησε τη θητεία της με έλλειμμα πολιτικής εμπειρίας και δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο από αυτό που υπήρξε, δηλαδή μια αξιόλογη δικαστικός. Κι αν δεν την αγάπησαν οι πολλοί, κάποιοι την εκτίμησαν πολύ. Έχει κι αυτό τη σημασία του.

Διαβάστε επίσης

Ντόναλντ Τραμπ: Αναιρεί σειρά μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος

Ορκίζεται σήμερα ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας

Δίκη για το Μάτι: Σήμερα η πρόταση της εισαγγελέως για το ποιοι πρέπει να κυρηχθούν ένοχοι και ποιοι αθώοι