Αν το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δεν έγραφε ένα συμπαθητικό ποσοστό στις δημοσκοπήσεις, δεν θα ασχολιόμασταν καθόλου μαζί του.

Θα ήταν μια ακόμη απόπειρα που εμφανίστηκε, συγκέντρωσε γύρω της μερικά πρόσωπα, γνώρισε τις πρώτες διαφωνίες, έχασε κάποιους από τους ανθρώπους της και διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Πιθανότατα θα συνέχιζε τον δρόμο της χωρίς να απασχολεί ιδιαίτερα κανέναν. Όμως ένα ποσοστό της τάξης του 8% αλλάζει το πράγμα. Οι υποτιθέμενοι ψηφοφόροι της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» δεν είναι πια μια παρέα που μπορείς να προσπεράσεις. Είναι μια κρίσιμη μάζα, ειδικά την ημέρα που θα αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν επειδή εξαφανίστηκε η Ελπίδα.

Και κάπως έτσι, οι τελευταίες εξελίξεις αποκτούν σημασία. Τις τελευταίες εβδομάδες το κόμμα μετρά διαδοχικές αποχωρήσεις και παραιτήσεις. Ένα από τα πρόσωπα που είχαν συνδεθεί με την υπόθεση των Τεμπών, αποχώρησε καταγγέλλοντας μεταξύ άλλων ότι το εγχείρημα πήρε διαφορετικό δρόμο από εκείνον που είχε οραματιστεί. Την ίδια ημέρα αποχώρησε και ο πτέραρχος, εκφράζοντας επίσης διαφωνίες για τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται το κόμμα.

Ακολούθησε η παραίτηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνία του κόμματος, ενώ τις τελευταίες ημέρες έγινε γνωστή και η αποχώρηση της Κατερίνας Μουτσάτσου μαζί με ακόμη δύο στελέχη. Οι αποχωρήσεις συνοδεύονται, όπως συνήθως συμβαίνει σε νεοσύστατους πολιτικούς σχηματισμούς, από αιχμές, διαφωνίες για τη λειτουργία, καταγγελίες για πρόσωπα και διαφορετικές αντιλήψεις για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει το εγχείρημα.

Όλα αυτά τα εσωκομματικά νέα είναι περιορισμένης σημασίας. Ένα κόμμα μόλις λίγων μηνών δεν έχει ακόμη ιστορία. Δεν έχει προλάβει να αποκτήσει οντότητα. Δεν έχει στελέχη με εμπειρία σε εκλογικές αναμετρήσεις και πολιτικές αποφάσεις που να αντέχουν στον χρόνο. Οι παραιτήσεις, οι καβγάδες και οι αποχωρήσεις από ένα νεοσύστατο κόμμα είναι υλικό για παραπολιτικές στήλες αλλά όχι για τα βιβλία της Ιστορίας.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος δεν θα έχουν ιδιαίτερο λόγο να θυμούνται ποιος αποχώρησε από το προσωρινό πολιτικό συμβούλιο της «Ελπίδας», ποιος διαφώνησε με ποιον ή ποιος παραιτήθηκε από έναν τομέα επικοινωνίας. Εκτός αν το κόμμα γίνει τελικά σημαντικό και καταθέσει μια συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης κράτους.

Όλα τα άλλα είναι μια φούσκα. Έτσι παρά το νεαρό της ηλικίας του, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις υψηλότατα ποσοστά. Αυτό είναι που μετατρέπει μια σειρά εσωκομματικών επεισοδίων από κουτσομπολιό σε πολιτική είδηση. Όχι επειδή οι παραιτήσεις είναι ιστορικές. Αλλά επειδή, αυτό το 8% θα μετακινηθεί. Αν μετακινηθεί μονοκούκι, θα αποφασίσει ποιος θα πάρει τη δεύτερη θέση.

 Διαβάστε επίσης:

Όταν ο γιατρός περνάει τα όρια

Ο πραγματικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ο επώδυνος ρεαλισμός της αμφισημίας του Αλέξη Τσίπρα