Τελευταία, τα αγαπημένα παπούτσια του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ είναι τα μαύρα cap-toe Oxfords της Florsheim. Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να ασκήσει κανείς εξουσία στην Ουάσιγκτον και ο Τραμπ μοιάζει να προτιμά την ενδυματολογική πολιτική.

Όπως έχει αποδείξει η αισθητική της MAGA ελίτ, τίποτα δεν είναι τυχαίο, ειδικά η εμφάνιση. Η τελευταία εμμονή του προέδρου δεν είναι ούτε οι γραβάτες με σημαίες ούτε τα κοστούμια για τα οποία ο ράφτης έχει πάρει λάθος μέτρα.

1

Είναι τα μαύρα cap-toe Oxfords της Florsheim — συγκεκριμένα το μοντέλο Lexington, ένα αξιοπρεπές, κάπως νοσταλγικό παπούτσι που κοστίζει περίπου 145 δολάρια. Δεν είναι Brioni, αλλά είναι «τίμιο».

Και η ιστορία αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς ο Τραμπ δεν είναι ο μόνος που τα φορά. Τα χαρίζει. Σε όλους. Κυριολεκτικά. Υπουργοί, σύμβουλοι, ανερχόμενοι σύμμαχοι — όλοι λαμβάνουν ένα ζευγάρι, είτε το θέλουν είτε όχι.

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο JD Vance, ο πρόεδρος έχει μάλιστα τη συνήθεια να «μαντεύει» τι νούμερο παπούτσι φοράνε οι άλλοι. «Μπορείς να καταλάβεις πολλά για έναν άντρα από το νούμερο των παπουτσιών του», φέρεται να λέει, γέρνοντας πίσω στην καρέκλα του.

Η ατάκα αφήνει υπονοούμενα και εύκολα μπορεί να αναλογιστεί κανείς το επίπεδο της συζήτησης που ακολουθεί.

Γιατί, φυσικά, το υπονοούμενο που αιωρείται στην αίθουσα είναι παλιό και κουρασμένο, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί ως ελαφρύς ψυχολογικός πόλεμος που μπλέκει το μέγεθος του παπουτσιού με το μέγεθος των… φιλοδοξιών. Ή και κάτι πιο βιολογικό και σπηλαιακό.

Σε κάθε περίπτωση, η εμμονή δεν είναι απλώς στιλιστική. Άλλωστε, είναι γνωστά τα αστεία για τα μικρά χέρια του προέδρου και η εμμονή του με το μέγεθος… γενικά.

Το αποτέλεσμα; Ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, περιφέρεται δημοσίως με παπούτσια εμφανώς μεγαλύτερα από το νούμερό του, σαν παιδί που δοκιμάζει κάτι από την ντουλάπα του πατέρα του.

Ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ μοιάζει να υποφέρει κι αυτός σιωπηλά. Και ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ενσωματώνει τα Oxfords σε μια εμφάνιση που προσπαθεί απεγνωσμένα να συμφιλιώσει τατουάζ, στρατιωτικό ματσισμό και εταιρική ευπρέπεια.

Είναι δώρο; Είναι τεστ πίστης; Είναι ένα είδος ήπιας ταπείνωσης με δερμάτινη σόλα; Όλα μαζί, πιθανότατα. Γιατί ένας άντρας δίπλα στον Τραμπ οφείλει να έχει μεγάλο… πάτημα.

Όμως, το παπούτσι σε εμφανώς λάθος νούμερο υποδηλώνει κυρίως αρνητικά: απουσία χρόνου και χρημάτων να διαλέξεις το σωστό, αγορά σε έκπτωση, ή δανεισμός από κάποιον άλλον σε μια στιγμή ανάγκης, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Κρίνοντας αυστηρά ενδυματολογικά, η αγχώδης ματαιοδοξία της διοίκησης Τραμπ δικαίως αγχώνεται γιατί έχει αποτύχει.

Τα αγαπημένα παπούτσια του προέδρου, όμως, δεν κουβαλάνε μόνο υπονοούμενα αλλά και μια τεράστια ειρωνεία. Διότι ενώ η εταιρεία Florsheim ιδρύθηκε το 1892 στο Σικάγο, και τα παπούτσια αποπνέουν μια παλιά, «αμερικανική» αξιοπρέπεια, στην πραγματικότητα κατασκευάζονται κυρίως στην Κίνα, αλλά και στην Ινδία και την Καμπότζη.  Δεν είναι ακριβώς η ενσάρκωση του οράματος “America First”.

Η μητρική εταιρεία της Florsheim, Weyco, βρέθηκε μάλιστα σε ανοιχτή σύγκρουση με την ίδια την κυβέρνηση Τραμπ λόγω των δασμών. Ο διευθύνων σύμβουλος, Tom Florsheim Jr, περιέγραψε την επιβολή τους σαν ένα «χτύπημα στο στομάχι», ενώ η εταιρεία αύξησε τις τιμές κατά περίπου 10% και προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας αποζημίωση.

Εν ολίγοις, ο πρόεδρος που πολεμά την παγκοσμιοποίηση, φορά — και επιβάλλει — παπούτσια που υπάρχουν χάρη σε αυτήν. Επιθυμεί να φανεί μεγάλος, επιτυγχάνοντας το αντίθετο.

Από καθαρά ενδυματολογική άποψη, αν ήταν στο σωστό νούμερο, τα Lexington είναι μια λογική επιλογή. Το cap-toe προσθέτει δομή και οπτικό ενδιαφέρον χωρίς υπερβολές. Μπορεί να μην είναι Berluti, Zegna ή John Lobb, είναι όμως αρκετά καλά ώστε να δείχνουν σοβαρά και αρκετά προσιτά ώστε να μοιράζονται μαζικά.

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι το παπούτσι, αλλά η εικόνα. Ένα υπουργικό συμβούλιο που βαδίζει — κυριολεκτικά — με παπούτσια που δεν του ταιριάζουν.

Άνδρες που φιλοδοξούν να γίνουν πρόεδροι, αλλά προς το παρόν απλώς προσπαθούν να μη σκοντάψουν. Και ένας πρόεδρος που καταφέρνει, με μια φαινομενικά αθώα χειρονομία, να συνδυάσει εξουσία, ειρωνεία, χειρισμό και ένα παλιό καλό αμερικανικό(;) brand.

Γιατί στην Ουάσιγκτον του Τραμπ, ακόμη και η «κομψότητα» είναι μια μορφή πειθαρχίας.
Και αν το παπούτσι δεν σου κάνει;

Το φοράς έτσι κι αλλιώς.

Διαβάστε επίσης: 

Love story: Όχι, δεν μπορείς και δεν πρέπει να γίνεις άλλη μία Carolyn Bessette Kennedy

ClassiCon2026: Γιατί ο σύγχρονος κλασικός άνδρας δεν μυρίζει ναφθαλίνη

Chanelmania: Πώς ο Matthieu Blazy απογοητεύει και η Chanel πουλάει