Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι γνωστός για το χιούμορ του – αλλά τώρα πια , προσπαθεί να γίνει γνωστός και για την επιλεκτική αμνησία του, που ελάχιστα καλύπτει τις διαφορές του με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: απαντώντας στον Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, ο οποίος δήλωσε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα επεδίωξε πρωτογενή υπερπλεονάσματα ώστε να μπορέσει να αποφύγει την μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, έσπευσε να του «υπενθυμίσει» ότι ήταν το ΔΝΤ που επέβαλε τα ακραία μέτρα.

Καλό, αλλά… κακό: Όλοι θυμούνται τον Αλέξη Τσίπρα να πανηγυρίζει για την «υπεραπόδοση» της οικονομίας. Όλοι θυμούνται πως δίνονταν οι «13ες συντάξεις» , που δεν ήταν ούτε 13ες, ούτε συντάξεις. Όλοι θυμούνται τον ίδιο τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να παραδέχεται με μία δόση αριστερής υπερηφάνειας ότι η κυβέρνηση στην οποία υπηρετούσε ως υπουργός Οικονομικών λειτουργούσε με μεροληψία απέναντι στην μεσαία τάξη.

Άλλωστε, όλα αυτά κρίθηκαν στις εκλογές του Ιουλίου – αν οι πολίτες ήταν ευχαριστημένοι δεν θα έδιναν 40% στον Κυριάκο Μητσοτάκη
Είναι γνωστό ότι τα κόμματα έχουν την τάση να ξαναγράφουν την Ιστορία όταν χάνουν τις εκλογές και φεύγουν από την κυβέρνηση. Μόνον ο Κώστας Καραμανλής επέλεξε την τακτική της απόλυτης σιωπής για τα πεπραγμένα του στην πενταετία 2004 – 2009. Κατά τα άλλα, οι πάντες – από τον Αντώνη Σαμαρά ως τον Γιώργο Παπανδρέου και εσχάτως τον Αλέξη Τσίπρα, μιλούν για δικαίωση.

Μάλιστα, στο Κίνημα Αλλαγής , από τότε που τα ξαναβρήκαν μέσω της άμεσης εκλογής αρχηγού και την καθαρή επικράτηση της Φώφης Γεννηματά, έχουν θέσει ως βασικό ζήτημα της πολιτικής τους την δικαίωση για την διετία 2009 – 2011. Για την εποχή , δηλαδή , που η χώρα μπήκε στα Μνημόνια χωρίς να προσπαθήσει καν να αποφύγει την κρίση χρέους που οδήγησε στην αδυναμία δανεισμού.

Το «λεφτά υπάρχουν», όσο κι αν διαστρεβλώθηκε από τους πολιτικούς αντιπάλους του Γιώργου Παπανδρέου, συμβολίζει μία νοοτροπία ανάλογη με εκείνο το «θα παρακαλούν να μας δανείσουν» που είχε εκστομίσει ο Αλέξης Τσίπρας πριν νικήσει στις εκλογές του 2015 και γίνει πρώτη φορά πρωθυπουργός.

Ωστόσο, στην σύγκριση μεταξύ των δύο, το ΚΙΝΑΛ επικαλείται – σχετικά με την εποχή Παπανδρέου – κάτι το οποίο συνιστά γκολ στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα: ότι το ΠΑΣΟΚ του 2009, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την χρεοκοπία της χώρας χωρίς την παραμικρή συνδρομή – ποια συνδρομή; Ούτε ανοχή – των υπολοίπων κομμάτων, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε τεράστια συμπαράσταση όταν κλήθηκε να ψηφίσει το δικό του Μνημόνιο.

Τώρα που τα Μνημόνια τελείωσαν και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε ομφαλοσκόπηση ενόψει κομματικού μετασχηματισμού, οι διαφορετικές
απόψεις αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Ο Τσακαλώτος, αντιλαμβανόμενος ότι το κόμμα του δεν μπορεί να απαντήσει για τα θηριώδη υπερπλεονάσματα που παρουσίαζε – τη στιγμή μάλιστα που δήλωνε ότι έδινε μάχη για την μείωση των δημοσιονομικών στόχων – επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη για τα μέτρα στο «βολικό» , για τέτοια κόλπα , Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μία χαμένη μάχη για τους 53 του ΣΥΡΙΖΑ, από τη στιγμή που τη δίνουν χωρίς αντίπαλο – και ουδείς «τσιμπάει» εντός του κόμματος, όπου ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται για έναν υγιεινό περίπατο στο συνέδριο.