Δεν θα μπω στη λογική να ασχοληθώ με το τι φορούσε ο Τσίπρας στο Παρίσι ή πόσο κάνει το σακίδιό του. Και δεν θα το κάνω διότι έτσι ευτελίζεται η πολιτική και οδηγούμαστε στην κλειδαρότρυπα.

Και θα φτάσουμε να μην ασχολούμαστε με τα σημαντικά επειδή επιλέγουμε να επικεντρωθούμε στο σακίδιο του Αλέξη, στο σπίτι του Μητσοτάκη, στα μετρητά του Ανδρουλάκη κλπ. Στο κάτω – κάτω αν είναι νόμιμοι, αν δηλώνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία εμάς δεν μας πέφτει λόγος τι φοράνε.

Όμως, το ταξίδι του πρώην πρωθυπουργού στη Γαλλία πρέπει να κριθεί πολιτικά. Και αν τελικά παράγει πολιτικό αποτέλεσμα για τον ίδιο, για το κόμμα του και για τη χώρα την οποία διεκδικεί να κυβερνήσει ξανά.

Θα έλεγα ότι ο Αλέξης Τσίπρας στο Παρίσι αναζήτησε τη χαμένη του επαναστατικότητα. Ηθελε μια νέα… Γένοβα, αλλά κατέληξε σε μια αμήχανη απόπειρα να εμφανιστεί ως εκφραστής της νεολαίας και των κοινωνικών ανατροπών, την ώρα που δυσκολεύεται να κινητοποιήσει ακόμη και το παλιό του ακροατήριο.

Εγκλωβισμένος κι ο ίδιος στον κόσμο των social media, δείχνει να έχει το σύνδρομο FOMO (Fear Of Missing Out). Που σημαίνει το φόβο μήπως μείνει απ’ έξω, μήπως χάσει κάτι.

Κι εμφανίστηκε στο Παρίσι θέλοντας να πει «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία στη γαλαρία».

Όμως, ούτε ο ίδιος πλέον εκφράζει τη νεολαία -και το νέο στην πολιτική- ούτε και οι νέοι βλέπουν στον Τσίπρα τον κινηματία του παρελθόντος.

Αντίθετα, βλέπουν έναν «μπάρμπα» (και να με συγχωρήσετε για την έκφραση, αυτό λέει και ο γιος μου για εμένα) που «σουσουδίζει» (σουσουδισμός: η επιδειξιομανία και μια δήθεν ανωτερότητα)

Υπάρχει κάτι σχεδόν κωμικό στην προσπάθεια ενός πρώην πρωθυπουργού, με ολόκληρη κυβερνητική θητεία στην πλάτη του, να υποδυθεί ξανά τον νεαρό επαναστάτη. Να φορέσει το πολιτικό κοστούμι του αμφισβητία, να ανακατευτεί με τη νεολαία.

Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Παρίσι για να ανακαλύψει τη νέα Κομμούνα. Ή, ακριβέστερα, για να εξασφαλίσει μερικά φωτογραφικά ενσταντανέ που θα τον εμφανίζουν ως μέρος της.

Μόνο που η επανάσταση δεν είναι σκηνικό για φωτογράφιση. Και η πολιτική νεότητα δεν ανακτάται με ένα εισιτήριο για τη γαλλική πρωτεύουσα.

Η Γαλλική Κομούνα δεν «ανασταίνεται» ούτε με διαδηλώσεις κατά του άθλιου Γάλλου προέδρου Μακρόν, ούτε βέβαια με τον κάθε φαντασμένο επαναστάτη που νομίζει ότι μπορεί να μιλήσει με όρους του 19ου αιώνα εν έτει 2026.

Το ταξίδι του, λοιπόν, μοιάζει με ένα μικρό επικοινωνιακό Βατερλώ. Μια άσκηση πολιτικού rebranding που αποκαλύπτει ακριβώς αυτό που επιχειρεί να κρύψει: Την αδυναμία του να συνδεθεί οργανικά με τις κοινωνικές διεργασίες και να αποκτήσει ξανά πολιτική δυναμική.

Ο άλλοτε νεαρός ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι πλέον ένας μεσήλικας πρώην πρωθυπουργός, που κυβέρνησε, συμβιβάστηκε, υπέγραψε μνημόνια, ηττήθηκε και αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματός του. Δεν μπορεί να διαγράψει αυτή τη διαδρομή επειδή αποφάσισε να ποζάρει με φόντο τη γαλλική αμφισβήτηση.

Και δεν είναι ηλιακό το θέμα. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτό. Είναι βαθιά πολιτικό και ιδεολογικό. Ενας συμβιβασμένος ηγέτης δεν μπορεί να ψάχνει φόντο σε επαναστατικές στιγμές. Και μάλιστα σε μια άλλη χώρα.

Αραγε, στην Ελλάδα, όπου οι κοινωνικές αντιδράσεις, οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις με την κυβερνητική πολιτική προσφέρουν άφθονο πεδίο παρέμβασης, ο Τσίπρας δεν έχει επιλέξει να οικοδομήσει μια σταθερή παρουσία στον δρόμο.

H Δρακογενιά πήρε σύνταξη

Η «Δρακογενιά» άλλωστε έχει περάσει στη σύνταξη ή βρίσκεται σε κρίση μέσης ηλικίας.

Στην Αθήνα θα έπρεπε να αναμετρηθεί με την πολιτική του κληρονομιά, με τις απογοητεύσεις που προκάλεσε και με τους πολίτες που κάποτε τον πίστεψαν. Στο Παρίσι μπορεί να εμφανίζεται ως παρατηρητής μιας νέας εποχής, χωρίς να χρειάζεται να απολογηθεί για την προηγούμενη.

Είναι ασφαλέστερο να φωτογραφίζεσαι δίπλα στην αμφισβήτηση από το να αναλαμβάνεις το πολιτικό κόστος της.

Και ακόμη πιο εύκολο αν έχει και φόντο τον Πύργο του Αιφελ.

Δεν ξέρω ποιος πήρε στο λαιμό του τον Τσίπρα και του είπε να γίνει ο αριστερός happy traveler. Αλλά μοιάζει να αντιμετωπίζει τις κοινωνικές αναταράξεις σαν μια ευκαιρία να εμπλουτίσει το προσωπικό του επικοινωνιακό αφήγημα.

Λίγη νεολαία, λίγη γαλλική επαναστατική παράδοση, μια υποψία εξέγερσης που βρίσκεται προ των πυλών και ο απαραίτητος φωτογραφικός φακός.

Και ξέρετε κάτι. Νομίζω ότι το ταξίδι αυτό έγινε περισσότερο για να αποκτήσει… content για τα social media, παρά να συνομιλήσει με τα λαϊκά, εξεγερμένα (και δικαίως) στρώματα της γαλλικής κοινωνίας.

Και κατ’ επέκταση και της ελληνικής.

Αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι η αποτυχία του ταξιδιού του οφείλεται στο ότι του λείπει το πολιτικό ρεύμα, όχι οι φωτογραφίες και τα βίντεο να χορεύει στους ρυθμούς του Bella Ciao.

Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να αρκεί η προσωπική του παρουσία για να ενεργοποιηθούν κοινωνικές δυνάμεις. Σαν να περιμένουν οι νέοι, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα ένα νεύμα του για να συσπειρωθούν ξανά.

Αυτή όμως είναι η αυταπάτη ενός πολιτικού που μοιάζει να έχει χάσει την επαφή ακόμη και με τον δικό του κόσμο.

Η κοινωνία δεν βρίσκεται στο 2015. Ούτε ο ίδιος είναι ο Τσίπρας του 2015.

Το παλιό πολιτικό κεφάλαιο έχει φθαρεί και η επίκληση της νεανικής εξέγερσης δεν αρκεί για να το αναπληρώσει. Η εικόνα του αντισυστημικού ηγέτη συγκρούεται με την πραγματικότητα του ανθρώπου που άσκησε εξουσία και κρίθηκε γι’ αυτήν.

Αντί να παρουσιάσει μια νέα πολιτική πρόταση, επιχειρεί να αναστήσει μια παλιά περσόνα. Αντί να συγκροτήσει κοινωνικές συμμαχίες, αναζητά συμβολισμούς. Αντί να κινητοποιήσει πλήθη, ψάχνει το κατάλληλο κάδρο.

Και κάπως έτσι προκύπτει η εικόνα του «μπάρμπα» που εισβάλλει στην παρέα των εικοσάρηδων, χρησιμοποιεί τη γλώσσα τους και προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει ότι είναι ένας από αυτούς.

Θα έλεγα ότι ένας πολιτικός μπορεί να μεγαλώνει και να παραμένει ριζοσπάστης. Δεν μπορεί όμως να έχει κυβερνήσει ως πραγματιστής και να επιστρέφει ως επαναστάτης του Instagram, απαιτώντας από την κοινωνία να ξεχάσει όσα μεσολάβησαν.

Η Κομμούνα του Παρισιού έγραψε ιστορία με οδοφράγματα. Η εκδοχή του Αλέξη Τσίπρα κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία με hashtags.

Τελικά, ο «μπάρμπας» Αλέξης πήγε στο Παρίσι για να δείξει ότι βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επόμενης εξέγερσης. Το μόνο που κατάφερε ήταν να θυμίσει πόσο μακριά βρίσκεται από την πρώτη γραμμή της ελληνικής κοινωνίας.

Υ.Γ.: Ο,τι πιο σιχαμερό στην πολιτική και τη δημοσιογραφία είναι οι αυλοκόλακες και τα τζουκ μποξ που παίζουν μόλις τους ρίξεις το ανάλογο κέρμα. Και όλοι αυτοί που τώρα «ξερογλείφονται» στην αυλή του Τσίπρα, να είστε σίγουροι ότι θα τον εγκαταλείψουν με την πρώτη στραβή.

Και δυστυχώς οι χαμαιλέοντες επιβιώνουν. Σαν τις κατσαρίδες…

Διαβάστε επίσης:

O Σκλαβενίτης αγοράζει το δίκτυο χονδρικής της ΑΒ Βασιλόπουλος

Κυκλώματα φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη: Στη δικογραφία τα ονόματα των Παντελή Καφέ, Σπύρου Βάλλα, Πέτρου Κανακούδη και Παναγιώτη Λιαδέλη

Pizza Fan: Την Τετάρτη επαναλειτουργούν τα περισσότερα καταστήματα – Τι θα γίνει με τους εργαζομένους και τα franchise