Γέμισαν τα social media με την τραγική ιστορία μιας γυναίκας που κατήγγειλε βιασμό και γενικότερα κακοποιητική συμπεριφορά από κάποιον γνωστό, «επώνυμο», όπως λέγεται. Κάποιον που τον ξέρουν όλοι στο χώρο των κινημάτων, στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, στις πορείες και τις διαδηλώσεις της φωτιάς.

Και δεν συζητά τίποτε άλλο το διαδίκτυο παρά μόνο για το ποιος είναι, τι έκανε, αν είναι ή όχι «τέρας», αν πρέπει να αποκαλυφθεί το όνομά του και να τιμωρηθεί.

Υπάρχουν βεβαίως και οι γνωστοί άθλιοι που καταφέρονται κατά της ανώνυμης γυναίκας με τις γνωστές αηδίες του στυλ «τα ήθελε, τώρα το θυμήθηκε, δεν είναι βιασμός είναι σχέση», και άλλα τέτοια.

Δεν θα μπω στη λογική να κρίνω τις πράξεις αυτού του ανθρώπου, όπως καταγγέλλονται από το θύμα. Αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης.

Ούτε βεβαίως θα γίνω ανθρωποφάγος καταδικάζοντάς τον σε λαϊκά δικαστήρια, προτού αποφανθούν οι αρχές.

Αυτό που εγώ θέλω να γράψω εγώ ξεπερνάει την συγκεκριμένη υπόθεση και μιλά για την υποκρισία μιας κοινωνίας που ξέρει να διχάζεται εδώ και πολλά χρόνια.

Μιλάω για εκείνον τον απαράβατο, υπό κανονικές συνθήκες, κανόνα που θα έπρεπε να είναι και αυτονόητος, αλλά δυστυχώς δεν είναι.

Τον κανόνα που λέει ότι απέναντι σε ένα έγκλημα δεν υπάρχουν χρώματα, παρατάξεις, ιδεολογίες και στρατόπεδα.

Με αφορμή κάθε καταγγελία για βιασμό ή κακοποιητική συμπεριφορά, το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι να ανακαλύψουμε πρώτα σε ποιον πολιτικό ή ιδεολογικό χώρο ανήκει ο καταγγελλόμενος.

Δεν έχει σημασία αν είναι αντιεξουσιαστής, ακτιβιστής, «αντίφα», δεξιός, αριστερός, συντηρητικός, προοδευτικός ή οτιδήποτε άλλο. Η ιδεολογική του ταυτότητα δεν αποτελεί ούτε ελαφρυντικό, ούτε άλλοθι.

Ούτε καν αντικείμενο συζήτησης. Και, φυσικά, μια καταγγελία δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με καταδίκη.

Η αλήθεια πρέπει να αναζητείται από τις αρμόδιες αρχές και η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία, τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί χώροι δικαιούνται να σιωπούν ή να απαξιώνουν μια γυναίκα ή έναν άνδρα που βρίσκει το θάρρος να μιλήσει.

Πρώτα απ’ όλα, στεκόμαστε δίπλα στα θύματα. Τους ακούμε. Τους πιστεύουμε ως ανθρώπους που έχουν δικαίωμα να μιλήσουν και να ζητήσουν προστασία, χωρίς να τους υποβάλλουμε σε δεύτερη κακοποίηση επειδή τόλμησαν να καταγγείλουν.

Δεν τους ζητάμε να αποδείξουν την «ιδεολογική τους καθαρότητα», δεν ψάχνουμε τι φορούσαν, πού πήγαν, με ποιον συναναστρέφονταν και τι έκαναν πριν ή μετά. Και κυρίως δεν μετατρέπουμε τον καταγγελλόμενο σε θύμα και το θύμα σε κατηγορούμενο.

Η Δικαιοσύνη θα κρίνει την ενοχή ή την αθωότητα με βάση τα στοιχεία. Όχι τα λαϊκά δικαστήρια, και κυρίως εκείνα που στήνονται στα social media.

Η κοινωνία, όμως, οφείλει να δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο ένα θύμα θα μπορεί να μιλήσει χωρίς φόβο, ντροπή και εκφοβισμό. Το πραγματικό τεστ, άλλωστε, δεν είναι πώς αντιδρούμε όταν ο κατηγορούμενος είναι «ο άλλος».

Είναι πώς αντιδρούμε όταν είναι «δικός μας».

Ο βιασμός δεν είναι δεξιός ή αριστερός. Η κακοποίηση δεν είναι συντηρητική ή προοδευτική. Η πατριαρχική αντίληψη που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε αντικείμενο δεν έχει κομματική ταυτότητα.

Και η εγκληματική συμπεριφορά δεν αποκτά διαφορετικό βάρος ανάλογα με το ποια ιδεολογία επικαλείται ο δράστης.

Το ίδιο ισχύει για την τρομοκρατία και κάθε άλλη μορφή εγκληματικότητας. Δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» εγκληματίες ανάλογα με το στρατόπεδο στο οποίο ανήκουν.

Υπάρχουν πράξεις που πρέπει να κρίνονται με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά.

Αν καταδικάζουμε τον βιαστή όταν είναι απέναντι, αλλά ψιθυρίζουμε δικαιολογίες όταν είναι μέσα στον δικό μας κύκλο, δεν υπερασπιζόμαστε μια ιδέα.

Υπερασπιζόμαστε έναν άνθρωπο εις βάρος των αρχών που υποτίθεται ότι υπηρετούμε.

Και αυτό έχει ένα όνομα: Υποκρισία.

Η πραγματική συνέπεια αρχίζει όταν σταματάμε να μετράμε τα εγκλήματα με βάση το ποιος τα διαπράττει. Όταν δεν υπάρχει «ναι μεν, αλλά».

Όταν ο καταγγελλόμενος κρίνεται από τα στοιχεία και ο ένοχος καταδικάζεται, όποιος κι αν είναι, ό,τι κι αν ψηφίζει, όποια σημαία κι αν κρατά.

Και μέχρι τότε, κανένα θύμα δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του.

Γιατί απέναντι στην κακοποίηση δεν υπάρχουν «δικοί μας» και «δικοί τους». Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται προστασία, αλήθεια και δικαιοσύνη.

Και αυτά πρέπει να τα απαιτούμε για όλους. Χωρίς εξαιρέσεις.