Η μούχλα του Τσίπρα, οι παπαράντζες του Ανδρουλάκη, η οργή Πολάκη, η Ζωή κάνει πόλεμο κι η Μαρία κόμμα

Πρώτα είχαμε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ και του Ένγκελς, το 1848 λένε τα χαρτιά, που ξεκινάει μ΄ εκείνο το επικό και κομματάκι ανατριχιαστικό «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη…». Μετά είχαμε το Φασιστικό του Μουσολίνι και των ομοίων του. Κι εμείς στην Ελλάδα, είχαμε ένα Μανιφέστο, Δημοκρατικό όμως, από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου αλλά ποιος να τον ακούσει… Και κατά καιρούς ήταν και κάποια ωραία καλλιτεχνικά, του Φουτουρισμού, του Σουρεαλισμού κλπ…

Με λίγα λόγια, ο καθείς μπορεί να γράψει από ένα, κι εσείς κι εγώ, κι ο Τσίπρας εν ανάγκη. Και τι δεν έχει σοφιστεί το άτομο ως τώρα, ένα μανιφέστο του έλειπε, ήρθε κι αυτό, με τον βαρύγδουπο απόηχο της λέξης να κάνει κρότο ανήμερα Πρωτομαγιάς, διότι έτσι είναι οι επαναστάτες τιμούν τους αγώνες του λαού δίνοντάς του τροφή για σκέψη. Εκεί που γυρίζει ο άλλος από τη διαδήλωση με το πανό στο ένα χέρι, και στ΄ άλλο το σουβλάκι, να ΄χει και κάτι να διαβάσει για να συμπληρωθεί η μέθεξη της μέρας: Σοσιαλδημοκρατία, σου λέει. Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά, σου λέει. Και Πολιτική Οικολογία, επίσης. Ιδού το κατά Τσίπρα τρίπτυχο της επιτυχίας, που θα μας εγγυηθεί μια «ηθική επανάσταση»!

Πομφόλυγες και φληναφήματα, έχουν να πουν όμως οι σπουδασμένοι. Ήτοι λόγια κενά περιεχομένου με μπόλικη περικοκλάδα, για να διακωμωδήσουμε τις θρασύτατες μεγαλοστομίες του ανθρώπου, αν θελήσει κανείς δηλαδή, να θυμηθεί, πώς «μεταφράστηκε», στην ουσία εξευτελίστηκε, στην πράξη εκείνο το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς καταποντιζόμενο επί της ηγεσίας Τσίπρα και των συν αυτώ…

Ως κι ο Πολάκης όμως, πάλαι ποτέ ομόσταυλος και συναγωνιστής, τον κράζει καταγγέλλοντας …κλεψιτυπία. Διότι δεν φτάνει που τους διαλύει το κόμμα, τους κλέβει και τις ιδέες, όσες έχουν τέλος πάντων. Αλλά τι περίμεναν κι αυτοί; Από τη μούχλα -για τη σημερινή εποχή- του Ζαν Ζακ Ρουσώ ως τον αμερικανικό «σοσιαλισμό» του Μπέρνι Σάντερς, αποτυχημένο στην διεκδίκηση του χρίσματος στις τελευταίες εκλογές των ΗΠΑ τα περιθώρια έμπνευσης για τη σύνταξη του μανιφέστου αποδείχθηκαν ιδιαιτέρως στενά. Και τι κάνεις, όταν δεν έχεις κάτι καινούργιο να πεις; Κλέβεις από εδώ, κλέβεις από εκεί, αναμασάς τα παλιά κι αγαπημένα και τα πλασάρεις μ’ ένα νέο περιτύλιγμα. Τόσο απλό και δοκιμασμένο. Από την άλλη «Η επανάληψη δεν μπορεί να μετατρέψει ένα ψέμα σε αλήθεια», είχε πει σοφά ο Ρούζβελτ. Απλό κι αυτό, με ισχύ στο διηνεκές.

Πρωτομαγιάτικα βαρελότα όμως, και από τον πρόεδρο Νίκο –τώρα που του τέλειωσαν οι υποκλοπές και πρέπει να βρει κατιτίς άλλο για να οδύρεται. Ένα αφιέρωμα στον ανώνυμο εργάτη αίφνης, καθ’ όσον μπορεί να «Είμαι εργάτης τιμημένος όπως όλη η εργατιά / και τεχνίτης προκομμένος / λεοντάρι στη δουλειά…», που λέει και το λαϊκόν άσμα, πλην όμως, και η τετραήμερη εργασία ουδόλως θα έβλαπτε.

Τουναντίον, και δεν θα διαφωνήσω, για να θυμηθώ και αριστοτελικό, ότι «Κάθε εργασία επί πληρωμή αποσπά και φθείρει το μυαλό»! (Και το αφήνω έτσι αυτό, διότι τότε είχαν δούλους, αλλά ας μην ανοίξουμε αυτό το κεφάλαιο.) Την πόρτα του λαϊκισμού διάπλατα ανοιχτή έχει αφήσει ως εκ τούτου, από καιρό τώρα ο εν λόγω και όσο πλησιάζουμε προς εκλογές κι άλλες πολλές, τέτοιες παπαράντζες θ’ ακούσουμε. Εν πλήρη γνώση ανεφάρμοστες υποσχέσεις για να ξεγελιέται το πόπολο.

«Τα άδεια βαρέλια κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο», όπως λέει όμως, η λαϊκή παροιμία. Αν και όταν πρόκειται να συγχύσει κάποιος τη Ζωή – μετά του πατρός της- , αρκεί και ένα αυτοκίνητο. Όχι οποιοδήποτε ασφαλώς, μια κλούβα της Αστυνομίας εν προκειμένω, με όλη τη φόρτιση που κουβαλάει η παρουσία της ενώ σαν να μην έφτανε αυτό, να θορυβεί κιόλας, σαμποτάροντας την πολιτικό –μετά του πατρός της, επαναλαμβάνω. Το δίκαιο με το μέρος τους βεβαίως. Να παταχθούν οι κλούβες, να πέσει επάνω τους η ρομφαία της δικαιοσύνης και να τις κάψει!

Ως εκ τούτου ένα βήμα πριν τις μηνύσεις και στα άψυχα -αυτοκίνητα, έδρανα, τηλέφωνα, μικρόφωνα, τη γραβάτα του Άδωνη, τέτοια πράγματα…- βλέπω να βρίσκεται η πρόεδρος. Κι όχι τυχαία. Διότι όλα αυτά βεβαίως, τα υποκινεί ο Μητσοτάκης, ο οποίος αντί να απολογηθεί αμέσως στη Ζωή, για του ορίσει και την ποινή, αυτός ασχολείται με την Emily in Paris, που θα ΄ρθει, λέει, στη Μύκονο. Τι την νοιάζει όμως, τη Ζωή αυτή η μισοριξιά η Έμιλι. Κάτι τέτοια, φρονώ, είναι που της σπάνε τα νεύρα της γυναίκας, άλλοι φταίνε όταν αλαλάζει στη Βουλή αναβιώνοντας επιδρομές Ούννων, Βησιγότθων και Οστρογότθων σε σύγχρονη βερσιόν…

Ενώ η ετέρα πρόεδρος Μαρία, μέσα στο λυρισμό, τη γλύκα και την ποίηση είναι, αν θέλετε να ξέρετε. Με Ρίτσο και «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες…» μας καλωσορίζει προαναγγέλλοντας το κόμμα της – μέσα στη σημειολογία πια, αυτή η Πρωτομαγιά – γιατί ο Μάιος, λέει, θα είναι ιστορικός για την Ελλάδα. «Είπε κι η κουρούνα κρα», απαντά λαός.