Θα είχε πλάκα αν δεν ήταν τραγικά μισογυνιστικό. Να λένε ορισμένοι «μια χαρά είναι οι γυναίκες στο Ιράν, μπορούν να δείχνουν καμιά τούφα από τα μαλλιά», «ναι, ναι, είναι πιο αυστηρά στη Σαουδική Αραβία, αλλά κι εκεί αλλάζουν τα πράγματα». Και να αρχίζουν τις συγκρίσεις, με περισπούδαστο ύφος. Στην τάδε χώρα οι γυναίκες μπορούν πλέον να οδηγούν αυτοκίνητο. Στη δείνα χώρα μπορούν να σπουδάζουν. Έχουν παραπάνω δικαιώματα στο ένα καθεστώς, συγκρίνοντας με το σκότος.

Υπάρχει ένα ρητορικό κόλπο σε αυτού του είδους τις τοποθετήσεις. Χρησιμοποιούν τον μεγάλο πόνο, την τεράστια καταπίεση, για να δικαιολογήσουν την μικρότερη καταπίεση, η οποία είναι φυσικά πολύ μακριά από κάθε έννοια ισότητας, από κάθε ανθρώπινο δικαιώματα. Είναι επιχείρημα του τύπου «Ο μπαρμπα-Θωμάς ήταν χαμογελαστός έξω από την καλύβα του». Τα λένε και τα πιστεύουν: «Κοίταξε την τυχερή Ιρανή, πηγαίνει στο εμπορικό κέντρο χωρίς μαντήλα. Τρώει σε εστιατόριο ενώ άλλες, με καλυμμένο το στόμα, βάζουν το πιρούνι κάτω από την μπούργκα».

Εκεί αρχίζει η ανάλυση. «Ξέρεις υπάρχει η μπούργκα, το χιτζάμπ, το νικάμπ, δεν είναι ίδια. Και στο κάτω κάτω, το επιλέγουν». Εκεί αρχίζει η ανατροπή της λογικής: να αναφέρουν ελεύθερη επιλογή, όταν νόμοι που ερμηνεύουν κατά το δοκούν το Κοράνι, προβλέπουν ραβδισμούς και συλλήψεις. Όταν καραδοκεί ο κάθε αρσενικός συγγενής για να υποχρεώσει μια γυναίκα να κρυφτεί κάτω από υφάσματα. Στον αραβικό κόσμο και σε δυτικά κράτη, η πίεση είναι απίστευτη, αλλά ορισμένοι θα επιμείνουν ότι «πρόκειται για ελεύθερη επιλογή, όπως η μίνι φούστα».

Κατόπιν θα ζητήσουν να σεβαστούμε τον πολιτισμό και την ανδρική επιβολή. Να σεβαστούμε την άγρια πατριαρχία στο Ιράν, στην Υεμένη, στη Σομαλία, στο Πακιστάν. Να δεχτούμε ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να χωρίσει αλλιώς δεν θα ξαναδεί τα παιδιά της (αν μείνει ζωντανή). Με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις στην Τεχεράνη, τα βλέπουν όλα μέσα από ένα παραμορφωτικό πρίσμα οικονομικής και πολεμικής επιβολής. «Οι γυναίκες στο Ιράν φοράνε μαντήλα αν το θέλουν», λένε απερίσκεπτα ξεχνώντας τη φοιτήτρια που δέχτηκε επίθεση από την ισλαμική αστυνομία έξω από το πανεπιστήμιο Αζάντ. Της έσκισαν τα ρούχα επειδή φάνηκε μαλλί και μετά βάδισε με τα εσώρουχα.

Κάπου σε αυτό το σημείο ο άντρας που νομίζει ότι διαβάζει ανάμεσα από τις γραμμές και αντιλαμβάνεται τα διεθνή καλύτερα από τους συνομιλητές, θα κουνήσει το κεφάλι με κατανόηση. «Δεν καταλαβαίνετε ότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο». Θα βάλει την οικονομία πάνω από τα γυναικεία δικαιώματα. Δεν τα βλέπει ως ανθρώπινα δικαιώματα. Θα στρέψει τη συζήτηση στα συμφέροντα των ΗΠΑ, μιλώντας με την αυτοπεποίθηση που έχει ένα παιδάκι του νηπιαγωγείου, όταν μαθαίνει να τραβά το καζανάκι.

Τέτοιοι πάντα υπήρξαν και θα υπάρχουν αλλά τους προσπερνά η Ιστορία. Είναι εκείνοι που θεωρούσαν λογικό να ψηφίζουν μόνο οι άντρες, να σπουδάζουν μόνο οι άντρες και τα λοιπά και τα λοιπά. Ο κόσμος όμως προχωράει και ευτυχώς για καθέναν από δαύτους, υπάρχουν άλλοι τόσοι που βοηθούν να προχωρά η ανθρωπότητα και να γίνεται ο κόσμος πιο δίκαιος για όλους και για όλες.

Διαβάστε επίσης:

Τα αγρίμια, οι γονείς και μια γραμμή βοήθειας

Αν 2,5 δισεκατομμύρια καταναλωτές αγνοήσουν τον Τραμπ

Πατερναλισμός ή αυτονόητη στήριξη