Η συζήτηση για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην κυπριακή άμυνα επανέρχεται κάθε φορά που η ευρύτερη περιοχή μπαίνει σε φάση αστάθειας.

Τα γεγονότα στο Ιράν, με τις προφανείς αλλά και τις λιγότερο ορατές γεωπολιτικές προεκτάσεις, θα μπορούσαν (χτύπα ξύλο) να επηρεάσουν άμεσα τα δύο κράτη.

Συχνά η Ελλάδα φέρεται πατερναλιστικά απέναντι στην Κύπρο και έχουν υπάρξει ηγέτες με ύφος «ξέρουμε καλύτερα» και «εμείς θα σας σώσουμε».

Ο πατερναλισμός όμως δεν έχει καμία σχέση με την έμπρακτη στήριξη στο πλαίσιο μιας συμμαχίας. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης λέει και ξαναλέει ότι η Ελλάδα λειτουργεί ως πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή. Η ρητορική αυτή δοκιμάζεται όταν (καλή ώρα), οι περιφερειακές εντάσεις κλιμακώνονται.

Η κρίση που σχετίζεται με το Ιράν καθιστά σαφές ότι η σταθερότητα απαιτεί συγκεκριμένες επιλογές και συνέπεια.

Η ελληνική συμμετοχή στην κυπριακή άμυνα από τη δεκαετία του 1990, με το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, επιδίωξε να οικοδομήσει μια στρατηγική κοινής αποτροπής κινδύνων.

Το δόγμα αυτό, αν και στην πράξη ατόνησε, διαμόρφωσε μια βασική αρχή: η ασφάλεια της Κύπρου δεν είναι ξένη υπόθεση για την Ελλάδα.

Σήμερα, υπό το φως νέων γεωπολιτικών εντάσεων, το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχει συνεργασία, αλλά ποια μορφή θα λάβει, αρχής γενομένης με τις δυο φρεγάτες που ήδη έπλευσαν προς τα εκεί.

Για τον Μητσοτάκη, το ζήτημα είναι και στρατιωτικό και διπλωματικό. Κάθε κίνηση ενίσχυσης της κυπριακής άμυνας  εντάσσεται στο πλέγμα του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι κοινές ασκήσεις, η ανταλλαγή πληροφοριών και η ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν εργαλεία της συμμαχίας. Εργαλεία που γίνονται υποχρεώσεις όταν το φέρνει ο χρόνος.

Τα γεγονότα στο Ιράν υπενθυμίζουν ότι οι περιφερειακές κρίσεις μπορούν να επηρεάσουν κρίσιμες ενεργειακές και ναυτιλιακές αρτηρίες.

Η Κύπρος, με τις ενεργειακές της προοπτικές και τη στρατηγική της θέση, αποτελεί κόμβο που ενδιαφέρει μεγάλες δυνάμεις. Η ενίσχυση της αποτρεπτικής της ικανότητας, σε συνεργασία με την Ελλάδα, συνιστά μέτρο σταθερότητας.

Η Ελλάδα δεν έχει συμφέρον να διευρυνθεί μια ευρύτερη αντιπαράθεση κοντά στα σύνορά της. Εδώ ακριβώς κρίνεται η στρατηγική ωριμότητα του Μητσοτάκη.

Η ισορροπία ανάμεσα στην αποφασιστικότητα και στη σύνεση είναι λεπτή.

Η ενίσχυση της κυπριακής άμυνας δεν σημαίνει αυτόματη εμπλοκή στην κρίση. Σημαίνει ξεκάθαρο μήνυμα ότι ο χώρος της Ανατολικής Μεσογείου δεν έχει κενό ισχύος.

Σε τελική ανάλυση, η συμμετοχή της Ελλάδας στην κυπριακή άμυνα, ιδίως σε περιόδους έντασης, πρέπει να ιδωθεί ως επένδυση στη σταθερότητα.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αποτελεί και μια δοκιμασία πολιτικής συνέπειας: αν η Ελλάδα επιθυμεί να παρουσιάζεται ως παράγοντας ασφάλειας, οφείλει να στηρίζει έμπρακτα τον άμεσο γεωστρατηγικό της εταίρο.

Η πρόκληση για την Αθήνα είναι να μετατρέψει την ιστορική και πολιτική εγγύτητα με την Κύπρο σε σύγχρονη, θεσμικά κατοχυρωμένη και επιχειρησιακά αξιόπιστη συνεργασία.

Σε έναν κόσμο όπου οι κρίσεις πολλαπλασιάζονται και οι ισορροπίες μεταβάλλονται ταχύτατα, η προνοητικότητα είναι ισχυρότερο όπλο από την εκ των υστέρων αντίδραση.

Διαβάστε επίσης: 

Κύπρος: Οι μισοί επιβάτες της πτήσης που επέστρεψε στην Αθήνα από Λάρνακα, επέλεξαν να μην φύγουν ξανά

Κύπρος: Έφτασαν οι ελληνικές φρεγάτες στο λιμάνι της Λεμεσού (Βίντεο)

Κύπρος: Έκλεισε ο εναέριος χώρος – Τα ελληνικά F-16 αναχαίτισαν drones – Συναγερμός στην αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία