Στην Κυψέλη εκατοντάδες άτομα περιμένουν να μάθουν κάτι πολύ απλό: ποιος θα πληρώσει τη ζημιά στο σπίτι τους και πότε θα μπορούν να κοιμηθούν ξανά χωρίς να φοβούνται ότι θα πέσει το ταβάνι στο κεφάλι τους.

Σε πάνω από διακόσια διαμερίσματα, σχεδόν τριάντα πολυκατοικίες, οι ρωγμές ξεκινούν από θεμέλια και φτάνουν στα κουφώματα. Ο μετροπόντικας της Γραμμής 4 πέρασε κάτω από την πλατεία της περιοχής, έκανε τη ζημιά, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη.

Η Ελληνικό Μετρό παραδέχτηκε, με έγγραφο του Απριλίου, ότι σημειώθηκαν μετακινήσεις στο έδαφος και ρηγματώσεις σε τοιχοποιίες. Το παραδέχτηκε με τη γλώσσα που παραδέχεται κανείς κάτι χωρίς να το παραδέχεται πραγματικά, αποδίδοντάς το σε «δυσμενείς γεωλογικές συνθήκες», σαν να μην ήξερε κανείς ότι η Φωκίωνος ήταν ρεματιά προτού αρχίσουν να σκάβουν από κάτω με ένα μηχάνημα διαμέτρου δέκα μέτρων.

Οι κάτοικοι το λένε πιο απλά: δεν χρειάζεται να είσαι μηχανικός για να καταλάβεις ότι, όταν ανοίγεις σήραγγα κάτω από κτίρια εκατό ετών, σε ρεματιά, κάτι θα κουνηθεί. Έχουν γίνει ζημιές και σε άλλες πόλεις, σε αντίστοιχα έργα, στο Άμστερνταμ, στη Βαρκελώνη, στην Κολωνία. Δεν υπάρχει δηλαδή το στοιχείο της έκπληξης.

Δεν είναι μόνο η ζημιά. Είναι η σιωπή γύρω της. Η ανάδοχος κοινοπραξία παραπέμπει στην Ελληνικό Μετρό. Η Ελληνικό Μετρό λέει ότι παρακολουθεί. Το υπουργείο Υποδομών λέει ότι έχει ενημερωθεί. Ο δήμαρχος Αθηναίων ζητά συνάντηση. Όλοι μιλούν, κανείς δεν απαντά.

Και ανάμεσα σε αυτή τη γραφειοκρατική παραφωνία ζουν άνθρωποι που δεν ξέρουν αν το σπίτι τους αντέχει σεισμό, γιατί κανείς δεν τους έδειξε ποτέ τις μετρήσεις που υποτίθεται πως γίνονται όλο αυτό το διάστημα.

Η αίτηση των κατοίκων είναι μετρημένη και λογική. Ζητούν δωρεάν δομοστατικό έλεγχο από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, δημοσιοποίηση των δεδομένων παρακολούθησης, αποκατάσταση με έξοδα του αναδόχου. Τίποτα εξωφρενικό.

Και όμως, χρειάστηκε εισαγγελική παρέμβαση για να αρχίσει να εξετάζεται αν υπάρχει επικινδυνότητα. Χρειάστηκε η κατάρρευση πολυκατοικίας στα Πετράλωνα, ένα εντελώς άσχετο περιστατικό, για να συζητηθεί η πιθανότητα κατάρρευσης.

Το ερώτημα που δεν απαντά κανείς δεν είναι τεχνικό, είναι πολιτικό: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ένα δημόσιο έργο, με δημόσιο χρήμα και δημόσια εποπτεία, βλάπτει ιδιωτική περιουσία;

Στη θεωρία, η απάντηση είναι προφανής. Στην πράξη, βλέπουμε μια αλυσίδα φορέων που ο καθένας κρατά το δικό του κομμάτι ευθύνης όσο πιο μικρό γίνεται, ελπίζοντας ότι η κούραση των κατοίκων θα κάνει τη δουλειά που δεν κάνει η νομοθεσία.

Εδώ όμως δεν πρόκειται για δευτερεύον αίτημα, για κάποιον δρόμο που περνάει απέξω, για μια γέφυρα που κόβει τη θέα. Ζει κόσμος εκεί μέσα και ξεσπιτώνεται.

Η Γραμμή 4 θα χρειαστεί ακόμη πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί. Λένε για το 2032, δηλαδή τρία χρόνια αργότερα από ό,τι είχε υποσχεθεί αρχικά η σύμβαση. Οι κάτοικοι της Κυψέλης δεν ζητούν να σταματήσει το Μετρό. Ζητούν κάτι πολύ πιο απλό: να τους πει κάποιος, με το όνομά του, πότε και πώς θα ξαναγίνει το σπίτι τους κατοικήσιμο.

Διαβάστε επίσης:

Γιάννης Μαλτέζος: Αυτισμός στον γκρεμό

Αν αυτό δεν είναι φούσκα, τότε τι είναι;

Γιάννης Μαλτέζος: Αυτισμός στον γκρεμό