Ένα καλό προέκυψε από την μεγαλομανία του πορτοκαλί προέδρου. Έγινε επανένωση κρατών που ήταν ενωμένα από το 1931 αλλά βρίσκονταν σε διάσταση. Εδώ και δεκαετίες δεν είχαν πολλά-πολλά αλλά έτσι όπως τα έφερε η ζωή, δηλαδή έτσι όπως τα έφερε το ντελίριο ηγεμονίας των Ηνωμένων Πολιτειών, οι σχέσεις αφυπνίστηκαν, τα κοινά συμφέροντα συζητήθηκαν. Ο πολιτικός που φαίνεται να αφυπνίζει την ένωση των μικρομεσαίων είναι ο πρωθυπουργός του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ.

Οι χώρες της Κοινοπολιτείας ενώνουν τις δυνάμεις τους. Υπάρχει η εντύπωση ότι σε αυτήν την παλιομοδίτικη ένωση αγγλόφωνων κρατών συμμετέχουν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική. Πέρα από τους προφανείς αυτούς, υπάρχουν οι μικρότεροι, σύνολο 56 κράτη λοιπόν. Ενωμένοι ανατρέπουν τις ισορροπίες του πλανήτη. Δείτε τους αριθμούς:

Η Κοινοπολιτεία έχει 7 φορές περισσότερο πληθυσμό από τις ΗΠΑ και φυσικό κεφάλαιο που εκτιμάται σε 12 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το φυσικό κεφάλαιο είναι η γη, τα δάση, τα ποτάμια, οι θαλάσσιες ζώνες, και τα κοιτάσματα ορυκτών, πετρελαίου, φυσικού αερίου. Είναι επίσης η βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα. Για να το κάνουμε λιανά. Η Κοινοπολιτεία έχει μεγαλύτερη περιουσία και οι ΗΠΑ έχουν μεγαλύτερο μισθό. Ποια είναι η περιουσία; Το λίθιο της Αυστραλίας, τα δάση του Καναδά, τα διαμάντια της Μποτσουάνα, το πετρέλαιο της Νιγηρίας, τα σιτηρά της Ινδίας. Η Κοινοπολιτεία έχει τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη σε αυτά τα αποθέματα. Όταν μιλάμε για σπάνιες γαίες, είμαστε εντός του θέματος λοιπόν.

Τι θα συμβεί λοιπόν από την επαναλειτουργία της Κοινοπολιτείας; Αν οι 56 χώρες της αρχίσουν να αγοράζουν η μία από την άλλη αντί από αμερικανικές εταιρείες, δημιουργούν μια εσωτερική αγορά 2,5 δισεκατομμυρίων καταναλωτών που λειτουργεί χωρίς να χρειάζεται τις ΗΠΑ. Ούτε πόλεμος, ούτε μαγκιές για δασμούς ούτε τίποτα. Απλώς τα αμερικανικά προϊόντα θα κάθονται απούλητα σε αμερικανικά ράφια. Πάνε οι εισπράξεις, πάνε και οι θέσεις εργασίας.

Ακόμα πιο επώδυνο θα είναι το χτύπημα στις πρώτες ύλες. Η Κοινοπολιτεία κάθεται πάνω σε λίθιο, κοβάλτιο, πετρέλαιο, χρυσό. Αν συντονίσει την πολιτική εξόρυξης και πώλησης, μπορεί να ορίζει τιμές και να επιλέγει αγοραστές. Η αμερικανική βιομηχανία, από αυτοκίνητα μέχρι smartphones και αμυντικά συστήματα, εξαρτάται βαθιά από αυτά τα υλικά. Όταν ο προμηθευτής αποφασίσει να κοιτάξει αλλού, ο αγοραστής ανακαλύπτει ξαφνικά πόσο ευάλωτος είναι.

Μακροπρόθεσμα η πιο σοβαρή ανατροπή θα είναι, ίσως, η νομισματική. Αν οι συναλλαγές μεταξύ των χωρών της Κοινοπολιτείας γίνονται σε νομίσματα εκτός αμερικανικού δολαρίου, θα αποδυναμωθεί ο ρόλος του. Η αμερικανική οικονομική κυριαρχία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό ακριβώς εκεί: στο γεγονός ότι ο κόσμος χρειάζεται δολάρια για να κάνει δουλειές. Όταν αυτό αλλάξει, θα έχουν γίνει ανέκδοτα της Ιστορίας όσα έλεγε ο Ντόναλντ Τραμπ για προσάρτηση του Καναδά, για εποικισμό στη Γροιλανδία και γενικά δεν θα μπορεί πια να παριστάνει τον πλανητάρχη.

Διαβάστε επίσης:

Η επόμενη μέρα για την άκρα Δεξιά

Πατερναλισμός ή αυτονόητη στήριξη

Παπαχελάς, Φαρμακοχέρης, Ιστορία