Το να επικρίνουμε τον Αλέξη Παπαχελά επειδή πήρε συνέντευξη από τον φαρμακοχέρη της 17 Νοέμβρη και να τον κατηγορούμε για ξέπλυμα της τρομοκρατίας, είναι σαν να επικρίνουμε το υπουργείο Πολιτισμού επειδή αγόρασε τις φωτογραφίες της Καισαριανής και να το κατηγορούμε για ξέπλυμα των ναζί.

Η Ιστορία γράφεται με τεκμήρια. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να πεθάνουν όλοι για να αρχίσουμε να μαζεύουμε τις αποδείξεις, τις μαρτυρίες, τις υποκειμενικές απόψεις. Όσο περισσότερα στοιχεία έχουμε για ανάλυση, τόσο καλύτερα θα αναλύσουμε. Και αν αναλύσουμε καλύτερα, θα καταλάβουμε καλύτερα.

Κατανοούμε ορισμένους που εξανίστανται. Κυρίως τους συγγενείς των θυμάτων. Η Ντόρα Μπακογιάννη, που έμεινε ξαφνικά χήρα με δυο παιδάκια στα οποία έπρεπε να εξηγήσει τα ανεξήγητα, έχει λόγο να θυμώνει και να αντιτίθεται. Έχει δικαίωμα να εμέσει πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης επειδή αυτό είναι το λογικό συναίσθημα απέναντι στον εγκληματία που σκότωσε τον άντρα της πυροβολώντας τη Δημοκρατία.

Μια συνέντευξη, ειδικά στο πλαίσιο ντοκιμαντέρ σαν κι αυτό που παρουσίασε ο Παπαχελάς, είναι τεκμήριο εποχής. Δεν δίνει δικαίωμα στον τρομοκράτη να εκφράσει γνώμη. Δίνει δικαίωμα στον πολίτη να μάθει από πρώτο χέρι τί έγινε. Ποια ήταν τα γεγονότα, ποια ήταν «η στιγμή» που λέει και ο Ιππόλυτος Ταιν, ποιοί έκαναν λάθη, ποιοί τράβηξαν την έρευνα σε λάθος δρόμο. Έχει ενδιαφέρον το πως εξελίχθηκε το φαινόμενο της τρομοκρατίας στη Μεταπολίτευση, να συγκρίνουμε με τις Ερυθρες Ταξιαρχίες, με την Ραφ, να βάλουμε τα γεγονότα στο ιστορικό πλαίσιο.

Αν υπάρχουν επικριτές της έρευνας, θα πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε ως αρνητές της αλήθειας. Κι αν σε ορισμένους δεν αρέσει η αληθινή δημοσιογραφία, μπορούν να αρκεστούν στα ετοιματζίδικα πολλών ιστοσελίδων, στα κείμενα τεχνητής (χαμηλής) νοημοσύνης και στα βίντεο με ανθρώπινους κλώνους. Το πανελλήνιο είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μια άρτια, ουδέτερη, ψύχραιμη παρουσίαση του φαινομένου της ελληνικής τρομοκρατίας. Θα το εκτιμήσουν όλοι οι ιστορικοί του μέλλοντος και ήδη το εκτίμησαν πολλοί ανήσυχοι πολίτες.