Θα απομονώσουμε μια λέξη. Πρώτα όμως θα διαβάσουμε όλη τη δήλωση του Μάκη Βορίδη και θα πάρουμε θέση.

Η δήλωση: «Χουλιγκάνοι της ακροαριστεράς μου επιτέθηκαν χθες απρόκλητα σε εστιατόριο στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου βρίσκομαι σε ιδιωτική επίσκεψη.» Η θέση: Είναι απαράδεκτες αυτές οι επιθέσεις, κυρίως όταν παρίστανται ανήλικα παιδιά.

Η λέξη που θα απομονώσουμε από τη δήλωση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας: «Ακροαριστεράς». Αναφέρεται σε χουλιγκάνους της ακροαριστεράς.

Αμ δεν είναι μόνο της ακροαριστεράς. Τέτοιες επιθέσεις, τέτοιες και χειρότερες κάνουν όλοι οι ακραίοι, της Αριστεράς, της Δεξιάς και της Πολιτικής Ασχετοσύνης, δηλαδή εκείνοι που μπερδεύουν τον Δικτάτορα με τα γεμιστά μπισκότα επειδή έχουν το ίδιο επώνυμο. Φευ, οι προπηλακισμοί πολιτικών στο δημόσιο χώρο δεν έχουν ούτε χρώμα ούτε παράταξη.

Να θυμίσουμε, ενδεικτικά, ορισμένα θλιβερά περιστατικά.

Επίθεση στον Κωστή Χατζηδάκη (2010) από διαδηλωτές που του άνοιξαν το κεφάλι στην πλατεία Συντάγματος. Θυμάστε, πιθανώς, τα αίματα. Επίθεση στον Γιώργο Καμίνη (2013) από οπλισμένο βουλευτή της Χρυσής Αυγής, που προσπάθησε να τον δείρει μέσα στο κοινωνικό παντοπωλείο. Επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο (2015) από ομάδα που τον περικύκλωσε, τον χτύπησε και του έσκισε τα ρούχα μπροστά σε κάμερες. Επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη (2018) από ομάδα κουκουλοφόρων που τον χτύπησαν πισώπλατα, τον κλώτσησαν και του έσπασαν το αυτοκίνητο. Ειπώθηκε ότι οι δράστες ήταν εναντίον του gay pride που επέτρεψε ο δήμαρχος.

Να τα βάλουμε σε μια σειρά και να θυμηθούμε κι άλλες λεκτικές επιθέσεις και ρίψεις αντικειμένων στον Θόδωρο Πάγκαλο, στον Άδωνη Γεωργιάδη, στη Ντόρα Μπακογιάννη.

Δεν είναι επιθέσεις της ακροαριστεράς όλες αυτές. Ούτε της ακροδεξιάς. Είναι επιθέσεις μιας κοινωνίας που ξέχασε τι θα πει συζήτηση, που ξέχασε ότι τους βουλευτές τους διώχνουμε με τις εκλογές. Με την ψήφο τους διώχνουμε, με την ψήφο τους διορίζουμε. Τα αυγά, οι μπουνιές, τα τσεκούρια, οι βρισιές, οι σωματικές απειλές σε οικογένειες, όλα αυτά είναι κοινό πρόβλημα, κοινό σε όλα τα άκρα, πρόβλημα που παραμένει και επαναλαμβάνεται. Είναι εύκολο να εκτροχιαστεί κάποιος και να κάνει τη λάθος κίνηση, είναι εύκολο και μένει ατιμώρητο. Ξέρει ο πρώην υπουργός πόσο εύκολα αρπάζει κάποιος ένα αυγό και βγαίνει στο δρόμο θυμωμένος, έτοιμος για καυγά.

Δεν είναι όμως ώρα να θυμίσουμε τα παλιά ούτε τα ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Κάθε φορά που ένα δημόσιο πρόσωπο δέχεται επίθεση, δεν πλήττεται μόνο εκείνος, αλλά και η ιδέα της δημοκρατικής διαφωνίας. Αυτό μας ενδιαφέρει. Όταν κουκουλοφόροι πετούν αυγά αντί να αρθρώνουν επιχειρήματα, όταν οι φωνές αντικαθιστούν τον λόγο, τότε κάτι βαθύτερο έχει χαθεί. Για όλους.

Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε τους πολιτικούς για να υπερασπιστούμε το δικαίωμά τους να μην δέχονται βία. Αυτή είναι η πιο ώριμη εκδήλωση δημοκρατίας, να υπερασπιζόμαστε τον αντίπαλό όταν αδικείται. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε δεν θα βρεθούμε στην ίδια τραγική θέση, να δεχόμαστε επίθεση στα καλά καθούμενα, εκεί που τρώμε με την οικογένειά μας.

Διαβάστε επίσης

Έναν ζουρλομανδύα και γρήγορα, παρακαλώ