Ποιος να το περίμενε. Ένα κόμμα που διεκδικεί τρίτη σερί θητεία, να σπαράσσεται από άνευ προηγουμένου εμφύλιο. Η δεξιά πολυκατοικία, που έχει αντέξει τόσους σεισμούς και ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες της, βρίσκεται μπροστά σε ένα ανηλεή πόλεμο με πρωταγωνιστή τον πρώην πρόεδρο της ΝΔ και πρωθυπουργό της χώρας, Αντώνη Σαμαρά.

Αν δεν υπήρχε το… νηπιαγωγείο της αντιπολίτευσης, με τον ασόβαρο Αλέξη και τον άχρωμο Ανδρουλάκη, η κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη να έχει πέσει.

Το ποιος έχει δίκιο στον γαλάζιο εμφύλιο είναι δυσδιάκριτο. Βεβαίως, το να φτιάχνεις κόμμα στην ηλικία των 75 ετών, κι ενώ έχει καταφέρει πολιτικά τα πάντα, δείχνει άνθρωπο με αντοχές και ατρόμητο.

Αλλά να φτιάχνεις το κόμμα αυτό για να ρίξεις τον Μητσοτάκη, του οποίου ήσουν βουλευτής (και ψήφιζες τα πάντα) για μια εξαετία, δείχνει κι άνθρωπο εμμονικό.

Από την άλλη, οι ευεργετηθέντες του Αντώνη Σαμαρά βγαίνουν μπροστά για την αποδόμησή του, κι αυτό δεν το λες και πολιτικά ευπρεπές.

Και το ερώτημα είναι ένα: Ποιος είναι τελικά ο Ιούδας που φιλάει υπέροχα;

Ο Σαμαράς που απειλεί τη ΝΔ για δεύτερη φορά και μπορεί να της στερήσει την αυτοδυναμία ή τα «παιδιά» του, ο Άδωνις, ο Βορίδης, ο Μουρούτης, που σήμερα του επιτίθενται;

Η εικόνα είναι σχεδόν σουρεαλιστική. Ο Αντώνης Σαμαράς, ένας από τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της Νέας Δημοκρατίας, βρίσκεται ξανά απέναντι από την παράταξη που κυβέρνησε και ηγήθηκε. Από την άλλη, στελέχη που πέρασαν από το δικό του πολιτικό στρατόπεδο και αναδείχθηκαν επί των ημερών του, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης, βρίσκονται σήμερα απέναντί του. Και ο Γιώργος Μουρούτης, πρώην στενός συνεργάτης του, ένας yes man ολκής, έχει επίσης πάρει θέση εναντίον του.

Ο καθένας εμφανίζεται να υπερασπίζεται τις δικές του «αρχές», όμως πίσω από τις βαριές κουβέντες υπάρχει μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα. Ποιος θα ελέγξει τη δεξιά και ποιος θα πάρει τις ψήφους της.

Αυτό είναι το βασικό διακύβευμα, οι woke ατζέντες, οι ακροδεξιές θεωρίες και οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις είναι για το θεαθήναι.

Ο Σαμαράς γνωρίζει πολύ καλά ότι μια νέα πολιτική κίνηση στα δεξιά της ΝΔ δεν χρειάζεται απαραίτητα να γίνει πρώτο κόμμα για να προκαλέσει πολιτικό σεισμό.

Αρκεί να πάρει εκείνο το ποσοστό που θα στερήσει από τη ΝΔ την αυτοδυναμία. Και που θα τον καταστήσει ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων.

Για σκεφτείτε μια ΝΔ με 120 βουλευτές κι ένα κόμμα Σαμαρά με 15-20 βουλευτές; Για σκεφτείτε τι σκληρό παζάρι θα γίνει.

Και αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αγωνία του Μαξίμου. Γιατί άλλο πράγμα η εσωκομματική κριτική και άλλο η δημιουργία ενός πόλου που μπορεί να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια της δεξιάς βάσης σε εκλογική διαρροή.

Ο Σαμαράς, με την πολιτική του διαδρομή και το ειδικό βάρος που εξακολουθεί να διαθέτει σε ένα κομμάτι της παράταξης, μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνος ως αντίπαλος παρά ως εσωκομματικός επικριτής.

Και τότε έρχεται η άλλη πλευρά: Τα «παιδιά» του. Ο Άδωνις και ο Βορίδης δεν είναι τυχαίο ότι αντιδρούν τόσο έντονα. Αλλά υπάρχει μια βαθιά πολιτική ειρωνεία εδώ: Ανθρωποι που κάποτε βρέθηκαν κάτω από την πολιτική ομπρέλα του Σαμαρά σήμερα υπερασπίζονται μια διαφορετική ΝΔ και ουσιαστικά συγκρούονται με εκείνον που τους έδωσε χώρο στην παράταξη. Όμως έτσι είναι η πολιτική. Οι πολιτικοί μαθητές κάποια στιγμή αποκτούν δική τους δύναμη, δικό τους ακροατήριο και δικές τους φιλοδοξίες. Και τότε η σχέση δασκάλου και μαθητή τελειώνει και αρχίζει η μάχη για την επιβίωση.

Γι’ αυτό και το ερώτημα «ποιος είναι τελικά ο Ιούδας;» ίσως είναι λάθος ερώτημα. Είναι ο Σαμαράς που χτυπά τη ΝΔ από τα δεξιά και μπορεί να της κόψει τις ψήφους που χρειάζεται για την αυτοδυναμία;

Ή είναι εκείνοι που κάποτε ήταν δίπλα του και σήμερα τον καταγγέλλουν επειδή θεωρούν ότι απειλεί την παράταξη;

Η απάντηση εξαρτάται από το ποιος αφηγείται την ιστορία. Για τον έναν, προδοσία είναι να εγκαταλείπεις την παράταξη.

Για τον άλλον, προδοσία είναι να εγκαταλείπεις τις αρχές της. Και κάπου ανάμεσα βρίσκονται οι ψηφοφόροι, που τελικά κρατούν το πραγματικό όπλο, την ψήφο τους.

Η δεξιά πολυκατοικία λοιπόν βράζει. Οι παλιοί λογαριασμοί ανοίγουν, οι πρώην σύμμαχοι γίνονται αντίπαλοι και όλοι μιλούν για ιδέες, αρχές και παρατάξεις. Όμως η πολιτική έχει έναν αμείλικτο κανόνα: Χωρίς ψήφους δεν υπάρχει εξουσία και χωρίς εξουσία οι αρχές μένουν συνήθως στα λόγια.

Γι’ αυτό και η μάχη που βλέπουμε σήμερα δεν είναι απλώς ένας εμφύλιος της Δεξιάς. Είναι η μάχη για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι την επόμενη μέρα.

Και στην κάλπη, ο μεγαλύτερος «Ιούδας» μπορεί τελικά να μην είναι καν πρόσωπο.

Μπορεί να είναι η ίδια η ψήφος που φεύγει από τη μία πολυκατοικία και περνάει στην απέναντι.

Διαβάστε επίσης:

Κυριάκος Μητσοτάκης: Γεύμα με τον μεγιστάνα των media Ρούπερτ Μέρντοχ
Προκλητικός Ερντογάν: Η Ελλάδα να εγκαταλείψει τον λάθος δρόμο, να σταματήσει να εξοπλίζει τα νησιά
Ryanair: Επίθεση στην Ελλάδα για το σύστημα εναέριας κυκλοφορίας – Ζητά παρέμβαση της Κομισιόν