Τα τελευταία χρόνια οι ελληνικές θάλασσες έχουν γεμίσει καταμαράν. Μεγάλα, άνετα, εύκολα στη διαβίωση και ιδανικά για παρέες, έχουν γίνει ίσως το πιο χαρακτηριστικό σκάφος του σύγχρονου θαλάσσιου τουρισμού. Σχεδόν όλα αγορασμένα με προγράμματα ΕΣΠΑ και κοινοτικά κονδύλια από επιχειρηματίες της στεριάς που επένδυσαν στη θάλασσα.

Μαζί τους, όμως, εμφανίστηκε και μια νέα γενιά κυβερνητών. Νέοι άνθρωποι, συχνά με περιορισμένη ή και καμία προηγούμενη εμπειρία στη θάλασσα, που απέκτησαν το απαιτούμενο δίπλωμα και βρέθηκαν πολύ γρήγορα να κυβερνούν σκάφη σημαντικού μεγέθους και ιδιαίτερα ενοχλητικού όγκου.

Το δίπλωμα όμως πιστοποιεί μια εκπαίδευση. Δεν πιστοποιεί τη ναυτοσύνη.

Γιατί ναυτοσύνη δεν είναι μόνο να ξέρεις να δένεις έναν κάβο, να διαβάζεις τον καιρό ή να κάνεις έναν σωστό χειρισμό στο λιμάνι. Είναι να σέβεσαι !

Να σέβεσαι όχι μόνο τον καιρό, τη θάλασσα και το πλήρωμα σου αλλά να σέβεσαι τους νόμους, ακόμα και τους άγραφους, τους λουόμενους, τα άλλα σκάφη και τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτά. Να αντιλαμβάνεσαι ότι λόγω μήκους, πλάτους και ύψους προκαλείς όταν δένεις σε βάθος ολίγων μέτρων, επειδή μπορείς, και βάζεις κάβους μια βουτιά απόσταση από την παραλία, επειδή ξέρεις ότι το λιμενικό δεν μπορεί να φυλάξει κάθε ελληνική παραλία.

Η ναυτοσύνη είναι ήθος, αγωγή, σεμνότητα και ταπεινότητα. Δεν απονέμεται ούτε με τα μίλια («εγώ κάνω 8.000 μίλια τον χρόνο, εσυ;»), ούτε με το μήκος του σκάφους. Και κυρίως, δεν απονέμεται με κανένα δίπλωμα από καμία σχολή.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί αν εικόνα που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στις θάλασσες μας συνεχιστεί, ο μεγάλος χαμένος θα είναι ο ίδιος ο ελληνικός θαλάσσιος τουρισμός, τον οποίο αυτοί οι «δήθεν καπετάνιοι» υπηρετούν.

Οι ελληνικές θάλασσες δεν είναι απλώς ένας ακόμη χώρος επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους εκατομμύρια άνθρωποι επιλέγουν τη χώρα μας για τις διακοπές τους. Και ο λόγος που και οι Έλληνες συνήθως δεν ταξιδεύουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Αν τις μετατρέψουμε λοιπόν σε ένα απέραντο, άναρχο πάρκινγκ πλωτών ξενοδοχείων, αν κάθε μικρός όρμος στις Κυκλάδες ή τα Επτάνησα και κάθε παραλία καταλαμβάνεται και αποκλείεται με κάβους χωρίς μέτρο και χωρίς σεβασμό από αυτές τις πλωτές πολυκατοικίες, τότε πολύ γρήγορα θα καταστρέψουμε ακριβώς αυτό που πουλάμε και αυτό που αγαπάμε.

Όμως στη θάλασσα δεν υπάρχουν ιδιοκτήτες. Υπάρχουν μόνο φιλοξενούμενοι. Και ο καλός φιλοξενούμενος ξέρει να σέβεται. Ο θαλάσσιος τουρισμός χρειάζεται σκάφη. Χρειάζεται επενδύσεις σε σκάφη και υποδομές. Αλλά χρειάζεται και σοβαρούς επαγγελματίες. Χρειάζεται ανθρώπους με ναυτοσύνη. Γιατί χωρίς αυτήν, η ανάπτυξη θα γίνει ασυδοσία. Σκάφος (με ΕΣΠΑ) πολλοί αγόρασαν. Ναυτοσύνη… ολίγοι.