Κουίζ. Ποιος είπε τα παρακάτω: 

«Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, την ατιμωρησία, την αδιαφάνεια, την αναξιοπιστία, πρέπει να υπάρξει μια γενναία πολιτική αλλαγή, ριζοσπαστική. Μια πολιτική αλλαγή που θα κάνει την Ελλάδα μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα, που θα σέβεται τον πολίτη και δεν θα τον αντιμετωπίζει ως focus group σε έρευνες κοινής γνώμης, για να του δώσει ένα επίδομα και για να υφαρπάξει με αυτόν τον τρόπο την ψήφο του.»

Ποιος τα είπε αυτά;

Θα μπορούσε να το έχει πει οποιονδήποτε αρχηγός της αντιπολίτευσης των τελευταίων δεκαετιών. Πρόκειται για απάντηση του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος δείχνει να εγκλωβίζεται σε έναν λόγο κοινότοπο, χωρίς προσπάθεια διαφοροποίησης ή κατάθεσης μιας πραγματικά διακριτής πρότασης εξουσίας.

Δεν είναι μόνο αυτό το απόσπασμα. Είναι όλη η επικοινωνία προς τα έξω. Με εντελώς αδιάφορες φράσεις που δεν κάνουν καλό στο πάλαι ποτέ ισχυρό κόμμα. Όταν οι πολιτικές θέσεις περιορίζονται σε καταγγελίες για το πελατειακό κράτος, την αδιαφάνεια και όλα τα χιλιοειπωμένα, το πολιτικό μήνυμα χάνει την αιχμή του και γίνεται αντιπολιτευτική γκρίνια. Όχι ότι δεν είναι πελατειακό το κράτος, όχι ότι υπάρχει διαφάνεια. Απλά όλα αυτά έχουν κουράσει τα αφτιά μας.

Η αδυναμία παραγωγής διακριτού πολιτικού λόγου συνιστά σήμερα την μεγαλύτερη απειλή για τη Χαριλάου Τρικούπη. Φαίνεται στα νούμερα αλλά δεν θα μείνει εκεί. Μαζί με τη δημοσκοπική καθήλωση θα έρθει, πιθανότατα, και η απορρόφηση από το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν μιλάμε για μετατόπιση σε επίπεδο στελεχών ούτε για τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, που έχουν την δική τους εσωκομματική νομοτέλεια και πίνουν νερό στο όνομα του αρχηγού τους. Η στροφή θα γίνει στη βάση της παράταξης, στους ψηφοφόρους που δίνουν το παρόν μόνο στην κάλπη.

Οι ψηφοφόροι δεν επιλέγουν πλέον με βάση οικογενειακές καταβολές, παλιές αναμνήσεις ή συναισθηματικούς δεσμούς του παρελθόντος. Η ψήφος είναι ευμετάβλητη και επικεντρωμένη στην προοπτική διακυβέρνησης.

Αναζητώντας εναλλακτική πρόταση απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση, δεν ικανοποιούνται από στρογγυλεμένες διακηρύξεις και τετριμμένες καταγγελίες.

Αν είναι να διαλέξουν ανάμεσα σε κόμματα που μοιάζουν αναμεταξύ τους, θα διαλέξουν εκείνο που διαθέτει ηγετικό εκτόπισμα, και την πιθανότητα διακυβέρνησης. Έστω πιθανότατα πρώτης αντιπολίτευσης.

Θα μου πείτε, αφού όλοι έχουν το ίδιο ύφος και προτείνουν πάνω κάτω το ίδιο πρόγραμμα, γιατί να μην γίνει το αντίστροφο; Γιατί να μην φύγουν οι ψηφοφόροι από τον Τσίπρα, να πάνε στον Ανδρουλάκη;

Επειδή όπως τα παιδιά ξεμυαλίζονται με το καινούργιο παιχνίδι, έτσι και οι ψηφοφόροι θα θελήσουν να δοκιμάσουν το νέο κόμμα, κι ας είναι φτιαγμένο με ανακυκλωμένα υλικά. Είναι πιο ελκυστικό το απέξω, το περιτύλιγμα.

Όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει σε έναν άχρωμο λόγο, τόσο θα διευκολύνει τη μετακίνηση απογοητευμένων κεντροαριστερών ψηφοφόρων προς την ΕΛΑΣ. Και όσο ο Τσιπρας δείχνει να δυναμώνει τη θέση του, τόσο θα τραβάει περισσότερο κόσμο προς το μέρος του.

Διαβάστε επίσης 

Ανεργία, επιδόματα, Βορίδης, Μαρινάκης

Ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται ψηφοδέλτιο

Σαμάνοι, κβαντικές αλοιφές και Υπουργείο Υγείας