Σε μεγαλύτερη ανυποληψία δεν θα μπορούσε να έχει πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη του με τον επικεφαλής Σωκράτη Φάμελλο πρώτο – πρώτο, αναζητούν πολιτική σωτηρία απευθυνόμενα σ’ ένα κόμμα που δεν υπάρχει. Τα πάντα δίνουν για να διατηρήσουν την βουλευτική ιδιότητα – διότι ποιος απ’ όλους μπορεί πράγματι να πιστεύει ότι βρίσκεται έστω κοντά στην εξουσία;

Πάντως,  το σωσίβιο που βρήκαν είναι ευρηματικό: η συμπόρευση με το  ανύπαρκτο.

Το προσωπικό, ιδιωφελές κίνητρο είναι σαφές. Διότι, ιδεολογικά και πρακτικά η θέση της συμπόρευσης με το θεωρητικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει καμία βάση. Ο  πρώην πρωθυπουργός έχει πάρει αποστάσεις από την αριστερά που άλλοτε εκπροσωπούσε — αν δεν κάνω λάθος δεν έχει ποτέ χρησιμοποιήσει την συγκεκριμένη  λέξη στην εποχή του rebranding. Στην βάση αυτή, η έκρηξη του Παύλου Πολάκη αυτό ακριβώς αναδεικνύει: το ιδεολογικό χάσμα που – τουλάχιστον σύμφωνα με τις ενδείξεις – χωρίζει τον πρώην αρχηγό από τον νυν και τους νυν. Ο Πολάκης είναι τουλάχιστον συνεπής.

Άγνωστο είναι, εξάλλου, ποια ιδεολογία υπηρετεί ο Αλέξης Τσίπρας. Σκόπιμα και στρατηγικά η αοριστία του επιτρέπει να διαβάσει καλύτερα το πεδίο, να κρίνει ανθρώπους, να εκτιμήσει συνθήκες. Προξενεί απορίες, γεννά αντιφάσεις, διατηρεί το πρόσωπο στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η συμπόρευση σε ποιες ιδεολογικές γραμμές βαδίζει;

Πρακτικά, η θέση της συμπόρευσης είναι ανέφικτη. Συμπόρευση με πολιτική έννοια έχει την διάσταση της συνεργασίας. Μα αν ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ τότε γιατί να θέλει την συμπόρευση; Η παραίτηση έχει δύο διαστάσεις: πρώτο, ότι το περιβάλλον, ο χώρος, δεν με εκφράζει, δεν με αντιπροσωπεύει. Δεύτερο, επειδή δεν μπορώ να τον αλλάξω (αν μπορούσα θα έμενα και θα έδινα τις μάχες μου) παραιτούμαι για να έχω την ελευθερία των κινήσεων μου, για να φτιάξω κάτι το διαφορετικό, με βάση τα δικά μου υλικά.

Τι δεν καταλαβαίνουν από αυτό οι σύντροφοι;

Ο Τσίπρας, εξάλλου, μίλησε σιβυλλικά για «άλλες θάλασσες». Τι σημαίνει αυτό μόνο ο ποιητής γνωρίζει. Σίγουρα, όμως, δεν παραπέμπει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στο άμεσο μέλλον θα δούμε προσωπικές διαμάχες για το ποιος είναι ο πλέον κατάλληλος να πετύχει την συμπόρευση με τον Αλέξη. Στην ουσία θα πρόκειται για διαγωνισμό μήπως και τα συντρόφια περάσουν την βάση και πεισθεί έτσι ο πρώην πρωθυπουργός να τους «εντάξει»–ως άτομα βέβαια—στο νέο (ανύπαρκτο) σχήμα.

Οι κομματικές εξελίξεις επιβεβαιώνουν έτσι με τον πλέον τρανό τρόπο τον απόλυτα προσωποκεντρικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν κομίζει κανείς γλαύκα εις Αθήνας, τονίζοντας ότι ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Αλέξης, ο Αλέξης όμως δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό εξηγεί τις πολιτικό-ιδεολογικές παλινωδίες της περιόδου 2015-2019, την απόλυτη ευκολία με την οποία προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας ανέτρεψε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, τον κομματικά ομαλό δρόμο για την Συμφωνία των Πρεσπών, το αχρείαστο μνημόνιο. Από τότε τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν στο πετσί τους ότι χωρίς τον Αλέξη δεν είχαν υπόσταση, δεν είχαν μέλλον.

ΟΙ εξελίξεις το απέδειξαν με τον πλέον σοβαρό τρόπο. Με την πρόταση της συμπόρευσης ο Φάμελλος και οι ακόλουθοι του κήρυξαν την αποδημία του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο η κηδεία απομένει.

Διαβάστε επίσης

Ο Mamdani στη Ν.Υ. ο Ανδρουλάκης στην Αθήνα: Όταν η πολιτική ζητά ευθύνη και όχι ταυτότητα