Πολλές αναλύσεις γράφονται, κατά μία έννοια σε «τεχνικό» επίπεδο, σχετικά με το κόμμα Τσίπρα. Όπως έγραψα μόλις την Πέμπτη, ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάζεται να ιδρύει κόμμα. Η μεταβάπτιση του περνά μέσα από την αμφισημία – σκεφτείτε πόσοι έχουμε ασχοληθεί και πόσα κείμενα έχουν γραφτεί για ένα κόμμα που δεν υπάρχει. Ο δρόμος για την επανάκαμψη του πρώην πρωθυπουργού είναι στρωμένος με τα στοιχεία ενός λαϊκού κινήματος – μόνο έτσι μπορεί να ξεπεράσει σε προσωπικό πλαίσιο το σκοτεινό του παρελθόν (υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, σύντροφοι που προδόθηκαν, αυταρχισμός που δεν δικαιώθηκε) και σε πολιτικό στην αδυναμία της κεντροαριστεράς να προσφέρει ένα ιδεολογικό υπόβαθρο που θα προσελκύσει τον πολίτη.

Σε ποιόν παράγοντα επιτυχίας βασίζει, όμως, το εγχείρημα/κίνημα του ο Αλέξης Τσίπρας; Ως ένα βαθμό, η θρασύτητα του εγχειρήματος παίζει τον ρόλο της, καθώς είμαστε μία κοινωνία που έχει εθιστεί στο εξωφρενικό – από την κολοτούμπα του δήθεν δημοψηφίσματος μέχρι την χωρίς λόγο απεργία πείνας του Ρούτση). Γιατί, λοιπόν, να μην επανέλθει μετά βαΐων και κλάδων στο πολιτικό παλκοσένικο ο Αλέξης της τριπλής εκλογικής ήττας –μεταξύ άλλων—και ο κύριος υπεύθυνος της δημιουργίας πολιτικού κενού μεταξύ του κέντρου και τη αριστεράς;

Η ερμηνεία που έδωσε ο ίδιος για την αναποτελεσματικότητα της αντιπολίτευσης απέναντι σε μία κυβέρνηση που δεν ενδιαφέρεται για τον λαό, έχει με αυτοαναφορά το ψήγμα της απάντησης. Διότι, σήμερα, η χώρα διέρχεται περίοδο έντονης κοινωνικής κόπωσης και ουσιαστικής πολιτικής αποστασιοποίησης. Τα αίτια είναι πολλά. Ως προς το πρώτο η γκάμα επεκτείνεται από τις παγκόσμιες προκλήσεις που προξενούν καθηλωτική αβεβαιότητα για το αύριο μέχρι την δυσκολία καθημερινής επιβίωσης –π.χ. λόγω του πληθωρισμού. Ως προς το δεύτερο, η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει χρόνια και πασίγνωστα προβλήματα όπως την εκτεταμένη κρατική και όχι μόνο διαφθορά, στρέφει τον πολίτη και ιδιαίτερα τους νέους ενάντια στο πολιτικό σύστημα.
Θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που, προς το παρόν, η πολιτική αποστασιοποίηση έχει βρει διέξοδο στην σχετική αδιαφορία — αυτό υποδηλώνει το μεγάλο ποσοστό των αναποφάσιστων στις δημοσκοπήσεις. Ο κίνδυνος, όμως, υπάρχει και είναι ορατός: η στροφή σε και η υποστήριξη ακραίων κινημάτων και πολιτικών σχεδιασμών. Σήμερα, ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζει και προσβλέπει να καθοδηγήσει αυτήν την αποστασιοποίηση και κόπωση σε ελεγχόμενα κανάλια της μορφής που ήδη υπέδειξε – ενός αντίβαρου στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κίνημα μεν, κόμμα σε δεύτερη φάση αλλά μέσα στο υπάρχον πλαίσιο της πολιτικής νομιμότητας.

Πρόκειται για βάσιμη μεν, πλην όμως μη υποχρεωτικά παγιωμένης θέσης. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές: υπάρχει κάποιος αδήριτος νόμος που μας λέει πως δεν μπορούν κι αυτές να ακολουθήσουν την διαστημική τροχιά των τεχνολογικών εξελίξεων; Ο Αλέξης απέτυχε όχι επειδή ήταν πολύ «αριστερός»(το αντίθετο) αλλά επειδή ήταν κακός διαχειριστής. Ο Μακρόν απέτυχε όχι επειδή έχασε η Γαλλία τον κοινοβουλευτικό διπολισμό της αλλά επειδή απέτυχε να συλλάβει το zeitgeist της εποχής του. Η Ελλάδα απέφυγε την άνοδο των άκρων κυρίως επειδή ο Μητσοτάκης κινήθηκε χωρίς πολλές ιδεολογικές παρωπίδες. Οι Γαλλία και Γερμανία δεν τα κατάφεραν. Στην δεύτερη θητεία της, όμως, η Ν.Δ. δείχνει εμμονή στον οικονομικό φιλελευθερισμό και αποδυναμωμένο πολιτικό ένστικτο και αισθητήριο – ευτυχώς δεν έχει εξαφανιστεί η πολιτική της διορατικότητα.

Ο Τσίπρας προβάλει εαυτόν ως ικανό να καλύψει τα διαχειριστικά κενά που έχει αφήσει η Ν.Δ, και στα οποία αδυνατεί να ανταποκριθεί η σημερινή αντιπολίτευση. Ζητά εμπιστοσύνη εκεί ακριβώς που απέτυχε. Διότι ιδεολογικό υπόβαθρο δεν έχει. Γι’ αυτό κινδυνεύει και ο ίδιος από την ανάδειξη ενός άλλου κινήματος που θα μιλάει πλέον με άλλη γλώσσα.

Η Νέα Δημοκρατία ας μην είναι τόσο ήσυχη, όχι λόγω Τσίπρα αλλά διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος δεύτερης προδοσίας Σαμαρά, όπως και η προοπτική ανάδειξης ενός νέου, «παρθένου» κινήματος που θα πείσει (με όποια μέσα) για την ικανότητά του ανταποκριθεί στην κοινωνική κόπωση και την πολιτική αποστασιοποίηση που σήμερα φουντώνει στην κοινωνία.

Διαβάστε επίσης:

ΡΑΑΕΥ και Επιτροπή Ανταγωνισμού: Ανάγκη για άμεση δράση

Ψηφιοποίηση χωρίς λογοδοσία: Το δίκιο παραμένει offline

Μητσοτάκης ψύχραιμος, Ανδρουλάκης αγχωμένος, Φάμελλος αφανής, Τσίπρας κινηματικός