Πολλά έχουμε ακούσει, από «οι Οβραίοι σταυρώσαν τον Χριστούλη» μέχρι «ελέγχουν το Χόλυγουντ» και βεβαίως «έχουν αγοράσει όλο το Κολωνάκι». Κάπου μεταξύ κατάνυξης και συνωμοσιολογίας, το μίσος κρυβόταν. Τώρα περάσαμε στην εποχή όπου ο αντισημιτισμός επιδεικνύεται με καμάρι.

Το πρόσφατο περιστατικό στη Σύρο, όπου ακτιβιστές εμπόδισαν την αποβίβαση τουριστών από το Ισραήλ, κλείνοντας την πύλη του λιμανιού, δεν είναι μεμονωμένο.

Τα ίδια έγιναν και στην Κρήτη, όπου Ισραηλινοί έτυχαν εχθρικής υποδοχής ενώ στην Αθήνα ο Ρουβίκωνας έβγαλε στον δρόμο τάγματα ασφαλείας, λέγοντας ότι ψάχνει κάποιον «να κάνει κιχ».

Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά δεν είναι η διαμαρτυρία κατά του πολέμου αλλά η στοχοποίηση ανθρώπων για την εθνική ή θρησκευτική τους ταυτότητα. Πίσω από τον ακτιβισμό κρύβεται ο παλιός, επικίνδυνος γνώριμος: ο αντισημιτισμός.

Αν η διαμαρτυρία αφορούσε την εισβολή, θα είχαμε γίνει μάρτυρες και σε άλλες διαμαρτυρίες. Δεν βλέπουμε όμως αντίστοιχες ενέργειες εναντίον Ρώσων τουριστών ή επιχειρήσεων με ρωσικά κεφάλαια, παρότι η εισβολή στην Ουκρανία συνεχίζεται επί δυόμισι χρόνια, με βομβαρδισμούς αμάχων, καταστροφή υποδομών, εξαφανίσεις παιδιών.

Αντίθετα, πολλοί σπεύδουν να δικαιολογήσουν τη Ρωσία, να κατηγορήσουν το ΝΑΤΟ ή να παρουσιάσουν τον πόλεμο ως «σύνθετο γεωπολιτικό παιγνίδι», όπου οι ευθύνες είναι μοιρασμένες.

Καμία ομάδα ακτιβιστών δεν απέκλεισε λιμάνι για να αποτρέψει την προσέγγιση ρωσικού πλοίου, καμία αφίσα δεν αναρτήθηκε σε ρωσικά μαγαζιά και κανένα κάλεσμα δεν εκδόθηκε ώστε Ρώσοι πολίτες να αποκηρύξουν δημοσίως τον Πούτιν.

Ούτε για τον πόλεμο στο Σουδάν, όπου ο πληθυσμός εξοντώνεται από παραστρατιωτικούς, ούτε για τις συρράξεις στη Σομαλία, τη Μιανμάρ και την Αιθιοπία, όπου καταγράφονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν κινητοποιείται το ενδιαφέρον των ίδιων ακτιβιστών.

Καμία συγκέντρωση, καμία καταγγελία, κανένα φεστιβάλ δεν αφιερώνεται σε αυτά τα μέτωπα. Η επιλεκτική συμπόνια δεν είναι ουδέτερη, αποτελεί πολιτική στάση. Κι όταν αυτή η συμπόνια στρέφεται συστηματικά κατά των Εβραίων, τότε δεν μιλάμε για ακτιβισμό, αλλά για συγκάλυψη.

Ιδίως όταν κανείς δεν λέει κουβέντα για τη Χαμάς, που πυροδότησε τον πόλεμο με μια μαζική επίθεση, με σφαγές, βιασμούς και ομηρίες.

Το να υποστηρίζει κανείς το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε κράτος δεν σημαίνει ότι οφείλει να σιωπά μπροστά σε τρομοκρατικές πρακτικές. Το να αντιτίθεται κανείς στις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης δεν σημαίνει ότι δικαιούται να πετροβολεί κάθε Εβραίο που θα βρεθεί μπροστά του.

Αυτές οι μισαλλόδοξες πρακτικές υπονομεύουν κάθε έννοια αλληλεγγύης, καθώς βασίζονται στην κατασκευή στερεοτυπικών εχθρών και στην ετυμηγορία ενοχής με βάση το διαβατήριο.

Και καθώς οι ενέργειες αυτές πολλαπλασιάζονται και επαινούνται, αξίζει να αναρωτηθούμε: ποια ακριβώς ειρήνη επιδιώκουν όσοι καταδιώκουν ανθρώπους με βάση την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα;