Είχα αναρωτηθεί παλιότερα σχετικά με τον Αλέξη Τσίπρα και το δραματικό 2015 αν είναι ένοχος ή βλαξ, χρησιμοποιώντας τη γνωστή φράση του αείμνηστου Κίτσου Τεγόπουλου.

Δεν ξέρω, νομίζω ότι μετά από τη συνέντευξη που έδωσε στον Νίκο Χατζηνικολάου ο πρώην πρωθυπουργός είναι και τα δύο. Ή δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας, εκείνης του 2015 αλλά και της σημερινής ή απλά θέλει να προκαλέσει με τα λεγόμενά του προκειμένου να συζητιέται το όνομά του.

Δεν εξηγείται αλλιώς και κυρίως δεν εξηγείται πώς με αυτές τις απόψεις του συνεχίζει να είναι ο καλύτερος χορηγός του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση είναι ένα βήμα πριν από τη διάλυση, με πλείστα όσα σκάνδαλα και λάθη, έρχεται ο Τσίπρας να της δώσει ανάσα με αυτό το ύφος του «συνομιλητή με την Ιστορία» και ταυτόχρονα του αμετανόητου που με πολιτικό κουτσαβακισμό επιμένει σε εγκληματικές πράξεις που έκανε το 2015 και για τις οποίες δεν πέρασε από Ειδικό Δικαστήριο.

«Επρεπε να κλείσουμε εμείς τις τράπεζες την επόμενη ημέρα των εκλογών», μας είπε ο κ. Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός, που θα διεκδικήσει να κυβερνήσει ξανά, με την ευγενική υποστήριξη των επιχειρηματικών χορηγών του.

Κι έτσι, με το ύφος του περισπούδαστου, που ξέρει τα οικονομικά όσο κανείς άλλος, εκτίμησε ότι αν είχε κλείσει αυτός τις τράπεζες θα είχαμε ένα μικρό υφεσιακό κόστος. Ρίχνοντας βεβαίως την ευθύνη για τα capital controls στους άλλους.

Και στη συνέχεια μας είπε ότι το δημοψήφισμα ήταν ιστορικό κι ότι μπορούσε αυτός να πήγαινε την Ελλάδα όπου ήθελε, αλλά επέλεξε αυτό που ζήσαμε όλοι.

Δηλαδή που θα μπορούσε να την πάει άραγε; Στη Ρωσία που θα έκοβε ρούβλια και θα τα μετέτρεπε σε euros;

Στην Κίνα που μας περίμεναν οι σύντροφοι κομμουνιστές με ανοικτές αγκαλιές; Θα φτιάχναμε παράλληλο τραπεζικό σύστημα που ήθελε ο Γιάνης Βαρουφάκης;

Θα μας ενέτασσε ο Τσίπρας στην Μερκοσούρ; Θα φέρναμε καύσιμα από τη Βενεζουέλα και τρόφιμα από τα σούπερ μάρκετ του συντρόφου Μαδούρο;

Αυτή η αντίληψη παραπέμπει σε μια υπερβολικά προσωποκεντρική εικόνα της πολιτικής. Στην πραγματικότητα, μια χώρα όπως η Ελλάδα δεν είναι ένα πλοίο που αλλάζει ρότα με μια εντολή του καπετάνιου. Είναι δεσμευμένη θεσμικά, οικονομικά και γεωπολιτικά — ιδίως ως μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωση και του ΝΑΤΟ.

Η ιδέα ότι θα μπορούσε να στραφεί κατά βούληση προς άλλους πόλους, όπως η Ρωσία ή η Κίνα, δεν ήταν ποτέ πραγματικά εφαρμόσιμη χωρίς τεράστιες, ίσως καταστροφικές συνέπειες. Το να παρουσιάζεται εκ των υστέρων ως ρεαλιστική επιλογή, έστω και έμμεσα, δείχνει είτε υποτίμηση της πραγματικότητας είτε ανάγκη να διατηρηθεί ένα αφήγημα «χαμένης ευκαιρίας».

Ομολογώ ότι δεν περίμενα μια ακόμη… ομολογία ενοχής του Τσίπρα και της κυβέρνησής του. Διότι όλα τα παραπάνω δεν τα φανταζόμασταν απλά. Τα ξέραμε σίγουρα.

Η κυβέρνηση εκείνης της εποχής ήθελε τη χώρα στη δραχμή, μόλις κατάλαβε το εθνικό έγκλημα που θα έκανε, έστριψε το καράβι, όμως κάπου μέσα της ήθελε πολύ να κλείσει τις τράπεζες, να φτιάξει παράλληλο σύστημα με τις συνεταιριστικές και την Αττικής, να κλείσει τα σύνορα και να κάνει ντιλ με πρόθυμους συμμάχους για την αγορά καυσίμων και τροφίμων.

Ετσι πίστευαν βρε αδερφέ ότι θα χτυπήσουν το καπιταλιστικό σύστημα, στο DNA τους ήταν αυτό, άσχετα αν τρόμαξαν μπροστά σε αυτό που είδαν εκείνες τις ημέρες των κλειστών τραπεζών.

Πίστευα όμως ότι μετά από 11 χρόνια ο Τσίπρας θα είχε αλλάξει. Θα είχε ωριμάσει, θα είχε προχωρήσει σε ένα πετυχημένο rebranding, θα καταλάβαινε στοιχειώδη οικονομική θεωρία, θα αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα και την παγκόσμια ιστορία.

Και κυρίως θα είχε αντιληφθεί γιατί έχει χάσει 5-6 εκλογές από τον Μητσοτάκη, γιατί κυριαρχεί η Δεξιά και γιατί ο ίδιος είναι ο βασικός υπαίτιος της διάλυσης της Κεντροαριστεράς.

Λάθος. Πέσαμε όλοι έξω περιμένοντας ότι ο σωτήρας του 2015 θα άλλαζε. Είναι ίδιος και απαράλλαχτος. Ισως δε και πιο επικίνδυνος αν παρ’ ελπίδα του δοθούν και πάλι τα ηνία της χώρας.

Και είναι επικίνδυνος διότι εντάξει, το 2015 είχε άγνοια, ήταν και άπειρος. Το 2026 έχοντας ήδη κυβερνήσει, έχοντας πατήσει τα 50 και για τόσα χρόνια βουλευτής δεν θα είναι άγνοια ή απειρία ένα ακόμη σχέδιο διάλυσης της χώρας.

Θα είναι μια τεράστια εξαπάτηση (μεγαλύτερη από εκείνη του «η ελπίδα έρχεται») ενός κόσμου που θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης, που βαρέθηκε τα σκάνδαλα και την αλαζονεία του κυρίαρχου, που αναζητά πολιτική διέξοδο σε ένα πλήρως αποσαθρωμένο πολιτικό σύστημα.

Όμως, με τη συνέντευξή του την ημέρα που ένα ακόμη σκάνδαλο κλόνιζε τον Μητσοτάκη, ο Τσίπρας γίνεται πράγματι χρυσός χορηγός της παρέας του Μαξίμου. Και του Πίνατ θα έλεγα που φαντάζομαι ακούει Τσίπρα και χαίρεται.

Κρατάει όρθια μια κυβέρνηση που παραπαίει, ζαλισμένη από τη μέθη της εξουσίας, διότι ακριβώς με όσα λέει, και τις θεωρίες που επαναφέρει από το σκοτεινό παρελθόν, οδηγεί τον κόσμο σε συγκρίσεις.

Φοβίζει τους πολίτες, τους δημιουργεί άγχος για το πώς θα κυβερνούσε ξανά ο Τσίπρας. Το κάνουν εικόνα, θυμούνται τις κλειστές τράπεζες του 2015 και τα ψευδή δημοψηφίσματα και αλλάζουν πλευρό. Αποστρέφουν το βλέμμα τους από τον «νεόγερο» της Αριστεράς.

Αγαπητοί συμπολίτες. Ψηφίστε ό,τι θέλετε. Καταδικάστε τον Μητσοτάκη, διαλέξτε άλλον πρωθυπουργό, ανατρέψτε τα πάντα.

Όμως, μη βασίζεστε σε ανίδεους πολιτικούς σαλτιμπάγκους που όμως μοιάζουν με άδειο βαρέλι το οποίο, όπως ξέρετε, κάνει μεγαλύτερο θόρυβο.

Κι όπως έλεγε ο Αινστάιν: Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη ανοησία, και για το σύμπαν δεν είμαι σίγουρος.