Το όνειρο του Αλέξη Τσίπρα για ίδρυση κόμματος τον Σεπτέμβριο αποτελεί μία από τις πιο παράδοξες στρατηγικές της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να πλασαριστεί ως νέα, ελπιδοφόρα λύση, παραβλέποντας μια τόσο δα μικρούλα λεπτομέρεια: την ίδια του την παρουσία στην πολιτική σκηνή. Η εντύπωσή του ότι επανέρχεται προκαλεί αμηχανία. Δεν το καταλαβαίνει; Ήταν αδιάλειπτα βουλευτής και συμμετείχε ενεργά στις θεσμικές διαδικασίες.

Η προσπάθεια να αυτοπροσδιοριστεί ως o Ερχόμενος, ενώ είναι ήδη εκεί, δημιουργεί έλλειμμα αξιοπιστίας που δύσκολα γεφυρώνεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ο κόσμος είναι κουρασμένος από την ανακύκλωση προσώπων και δυσκολεύεται να πειστεί από κάποιον που βαφτίζει την παραμονή του στο προσκήνιο ως νέο ξεκίνημα καινούργιας αρχής.

Η αίσθηση του παρωχημένου ενισχύεται από το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας αναμετράται περισσότερο με το παρελθόν του παρά με το μέλλον της χώρας. Η κυκλοφορία της «Ιθάκης» και η δημόσια κριτική που ασκεί στους στενούς του συνεργάτες από την περίοδο της κρίσης θυμίζουν πολιτικό συνταξιούχο που χτυπά στη γραφομηχανή τα απομνημονεύματά του. Αυτή η αναμέτρηση με το κοντινό παρελθόν δεν παραπέμπει σε ηγέτη που διεκδικεί την εξουσία.

Όταν ένας ενεργός πολιτικός αναλώνεται σε αναλύσεις για το τι έπρεπε να είχε κάνει με τα capital controls, δείχνει άνθρωπο που έχει εγκλωβιστεί στο παρελθόν. Πολύ πρακτικά: λίγοι ενδιαφέρονται για το αν έπρεπε να κλείσουν οι τράπεζες πριν ή μετά. Οι ψηφοφόροι θέλουν απαντήσεις στις σημερινές προκλήσεις και όχι μια διαρκή απολογία για τις αποτυχίες του χθες.

Η εσωστρέφεια αντανακλάται και στην απουσία οποιασδήποτε πραγματικά νέας ιδέας. Παρά την προσπάθεια να εμφανιστεί ως ώριμος και τεχνοκράτης μέσω του Ινστιτούτου του, η ρητορική που συχνά συγχέεται με εκείνη της λαϊκής Δεξιάς. Δεν είναι ο μόνος. Σε όλη την Ευρώπη η Αριστερά στέκεται απέναντι από το «σύστημα» και υιοθετεί συνθήματα που στερούνται ιδεολογικού βάθους. Στην περίπτωση του Τσίπρα, η σύγχυση αφαιρεί την απαραίτητη καθαρότητα που θα μπορούσε να συσπειρώσει έναν προοδευτικό κόσμο, καθιστώντας τον λόγο του προβλέψιμο και, ενίοτε, παρωχημένο.

Ο Αλέξης Τσίπρας περίμενε να τον υποδεχτούν με ύμνους, να στρώνουν βάγια στον δρόμο όπου θα περνούσε καβάλα στο μηχανάκι του. Περίμενε να φωνάζει ο κόσμος «Ωσαννά» και «ευλογημένος ο ερχόμενος». Κάποτε ίσως να είχε την αίγλη ενός προφήτη, αλλά την έχασε. Παρόλο που υπάρχει μεγάλο ποσοστό αντικυβερνητικών φωνών, αυτές δεν αναζητούν μεσσίες ή παραδοσιακές κομματικές δομές. Η δυσαρέσκεια εκφράζεται μέσα από ευκαιριακά σχήματα που προσφέρουν άμεση εκτόνωση και «απολιτίκ» λύσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρόσωπο ταυτισμένο με το παλαιό σύστημα, δυσκολεύεται να πείσει ότι μπορεί να είναι ο εκφραστής μιας πραγματικής ανατροπής.

Κάτι ακόμη: η διαχείριση του χρόνου από πλευράς του δείχνει έλλειψη στρατηγικής συνοχής. Το μομέντουμ που θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει το βιβλίο του δεν αξιοποιήθηκε ως πολιτική αφετηρία. Η ανακοίνωση για τον Σεπτέμβριο φαντάζει μακρινή και αφήνει πολύ χώρο για φθορά πριν καν την αφετηρία.

Έτσι, η δημόσια εμφάνιση του Τσίπρα θυμίζει κακή μετάφραση από τα λατινικά. Benedictus qui venit, θα λέγαμε για εκείνον που θα έφερνε την αλλαγή: ευλογημένος αυτός που θα έλθει. Κακοποιώντας την έκφραση, καταλήγουμε να λέμε απλώς ότι «έρχεται ο Βενέδικτος», κάτι που παραπέμπει στον καλόγερο που καθιέρωσε πρώτος τον κοινοβιακό βίο και όχι στον Μεσσία με Μ κεφαλαίο.

Διαβάστε επίσης 

Η δικογραφία, τα ονόματα, η προσοχή

Ιωάννα Τούνη: Το βίντεο βιασμού ως θέαμα

Όλγα Κεφαλογιάννη: Δύο σπίτια, κανένα σπιτικό