Όταν ένας άνθρωπος έχει ατύχημα ή μπαίνει στο χειρουργείο ή βρίσκεται στη μέση μιας καταστροφής, το νορμάλ συναίσθημα για τους γύρω τριγύρω είναι η συμπόνοια.

Ίσως και η αδιαφορία, αν πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο: «Δεν βαριέσαι, αρρώστησε ο Τάδε υφυπουργός». Στον αντίποδα, αντιδράσεις του τύπου «έπαθε ανεύρυσμα, καλά να πάθει» ή σε άλλη περίπτωση «πέθανε αιφνιδίως το παιδί του, ας πρόσεχε», δεν είναι αντιδράσεις κανονικού ανθρώπου. Τόσο δηλητήριο ούτε οι οχιές δεν έχουν.

Η είδηση της περιπέτειας υγείας του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ, Γιώργου Μυλωνάκη, έδωσε την ευκαιρία για φαρμακερά σχόλια. Είναι, λέει, συνεργάτης του Μητσοτάκη, άρα του αξίζει να υποφέρει. Πολύς κόσμος έγραψε απρέπειες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σαν να γίνεται διαγωνισμός κακίας, σαν να έχουμε μπερδέψει το ευφυολόγημα με την ξινίλα, την πολιτική κριτική με τις δαγκωματιές στο ψαχνό.

Οι επικριτές του δεν στάθηκαν στα πεπραγμένα, αλλά στην ιδιότητα του «εξ απορρήτων». Τον δίκασαν ερήμην την ώρα που εκείνος έδινε τη μάχη στον Ευαγγελισμό. Ανέσυραν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις σκιές γύρω από το λογισμικό Predator, κατηγορίες που γράφτηκαν επανειλημμένα σε εφημερίδα, χωρίς αποδείξεις ή δικαστικές αποφάσεις. Η κόντρα του με το συγκεκριμένο έντυπο, έφτασε στις αγωγές καθώς τα δημοσιεύματα περιέγραφαν μυστικές συναντήσεις με τον οχτρό. Οι κατάρες ήρθαν από όσους μισούν τον νυν και έναν πρώην πρωθυπουργό, δηλαδή ένθεν κακείθεν του πολιτικού τόξου

Αυτοί είμαστε λοιπόν; Οι αιμοβόροι που κάνουν επίθεση με αφορμή φαντασιοκοπήματα και όταν ο άνθρωπος πέσει στο πάτωμα, κάνουν επίθεση στον πεσμένο; Υπάρχει ένα είδος απόλαυσης στα κοινωνικά δίκτυα που μεγεθύνουν την κακία, τη νομιμοποιούν, τη μετατρέπουν σε θέαμα. Όταν βλέπεις δεκάδες άλλους να γράφουν τα ίδια, αισθάνεσαι ότι επιτρέπεται. Ότι δεν είσαι μόνος. Ότι η αγένεια είναι αποδεκτή και η απανθρωπιά σχεδόν επιβεβλημένη. Έχει πλάκα να κοπανάς τα πλήκτρα και να γράφεις «ΨΟΦΑ». Κάπως έτσι, το όριο μετακινείται. Το όριο της ανθρώπινης υπόστασης, από εκεί που σταματάς να είσαι άνθρωπος και γίνεσαι επικίνδυνο ερπετό.

Η πόλωση φτάνει στο σημείο όπου ο αντίπαλος πρέπει να εξευτελιστεί εντελώς από τους ατακαδόρους του πληκτρολογίου. Πάνω στον οίστρο γράφεται οτιδήποτε, από «τα παίρνει», «είναι παιδόφιλος», «είναι κατάσκοπος». Η ασθένεια, σε αυτό το πλαίσιο, δεν προκαλεί συμπόνοια αλλά χαιρεκακία. Μια ακόμα αφορμή για πλάκες: το ανεύρυσμα, οι Ροδόσταυροι, όλα ανακατεμένα, να κάνουν ρίμα και να φτιάχνουν στιχάκια. Δεν έχει σημασία αν υποφέρει ένας άνθρωπος. Είναι υπάλληλος του Μαξίμου, δουλάκι του κατεστημένου.

Ας πούμε λοιπόν τα αυτονόητα. Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε έναν πολιτικό για να του ευχηθούμε να γίνει καλά. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με τις επιλογές του για να αναγνωρίσουμε ότι ο πόνος είναι πόνος. Οι πολιτικές ευθύνες κρίνονται στις κάλπες και στα δικαστήρια, όχι στα κρεβάτια της Εντατικής. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ο ίδιος ο Μυλωνάκης ούτε η συγκεκριμένη είδηση. Είναι το πώς αντιδρούμε όταν βρισκόμαστε μπροστά στην αδυναμία του συνανθρώπου. Θα πουν όμως οι οχιές ότι ο εν λόγω δεν είναι καν συνάνθρωπος. Ουφ.

Διαβάστε επίσης

Λαζαρίδης, πτυχίο, ευθιξία