Δεν χρειάζονται περγαμηνές για να μπει κάποιος στην πολιτική. Αυτό είναι το νόημα της Δημοκρατίας: να μπορεί να γίνει δήμαρχος και υπουργός άτομο με βασική εκπαίδευση. Πήξαμε στους δικηγόρους και τους πτυχιούχους στα έδρανα, σαν να αποτελούν οι σπουδές εγγύηση εποικοδομητικής θητείας στη Βουλή.

Το πρόβλημα με τον Μακάριο Λαζαρίδη δεν είναι το πτυχίο ανωτάτης που δεν έχει. Το πρόβλημα είναι θεωρεί τη φοίτηση σε ίδρυμα επιπέδου American Open Bar επαρκή για θέση «επιστημονικού συνεργάτη». Ο «επιστημονικός» θέλει, βασικά, επιστήμη και κατόπιν τα ένσημα που αναφέρει, για να κάνει παλάντζα στη σταδιοδρομία του.

Η υπόθεση ξεκίνησε όταν δημοσιεύματα (και πολιτικοί αντίπαλοι) έθεσαν ερωτήματα για τις σπουδές του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Υπάρχουν ασάφειες ή διαφοροποιήσεις στον τρόπο που παρουσιάζονταν στο βιογραφικό του. Του είπαν δηλαδή, καλόπιστα ή κακόπιστα, «έλα δω βρε μπαγάσα, πού σπούδασες, τι σπούδασες, ποιο πτυχίο συνέβαλε στην ανέλιξή σου;». Όταν η απάντηση είναι «τα λένε οι Αριστεροί που είναι τεμπέληδες», υπάρχει πρόβλημα.

Μπορεί ο άνθρωπος όντως να σάπισε στο διάβασμα για να πάρει ένα κουρελόχαρτο ελευθέρων σπουδών. Και λέμε «κουρελόχαρτο» επειδή το American Bar, από το οποίο αποφοίτησε, άνοιγε και έκλεινε με διαφορετικά ονόματα: τη μία χρονιά ήταν κάτι σαν Southeastern Comfort, την άλλη χρονιά είχε συνεργασία με το Sweet Home Alabama University. Αν νομίζετε ότι αστειευόμαστε, μπορείτε να ανατρέξετε στα σχετικά δημοσιεύματα. Είμαστε πολύ κοντά στα αληθινά ονόματα.

Διατείνεται ο υφυπουργός ότι διάβασε πολύ για να πάρει το χαρτί που του εξασφάλισε διορισμούς σε πολιτικά γραφεία. Είναι σαν να συλλαμβάνεται οδηγός ταξί χωρίς άδεια οδήγησης και να επιμένει ότι έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα στο τιμόνι, έχοντας άδεια για μηχανάκι. Αυτή είναι η αναλογία. Τα προσόντα ο Λαζαρίδης δεν τα είχε για τις θέσεις που πήρε ως υπάλληλος. Αν δεν το καταλαβαίνει, υπάρχει πρόβλημα αντίληψης, άρα και πάλι κρίνεται ακατάλληλος.

Έχει ενδιαφέρον το πως αντιδρά σε όλα αυτά. Σαν να μην αποδέχεται τα δεδομένα. Απορρίπτει τις αιτιάσεις περί παραποίησης, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για παρερμηνείες ή για διαφορετική αποτύπωση των σπουδών. Μιλάει για συνειδητή επιλογή να πάει σε Κέντρο Σπουδών. Είχε άραγε εισαχθεί σε κάποια Ανώτατη Σχολή; Επιλογή έχει κάποιος όταν μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στο Α (πανεπιστήμιο) και το Β (ελεύθερες σπουδές). Αν η επιλογή περιέχει το Β και το Τίποτα, δεν είναι επιλογή, είναι μια ξερή απόφαση.

Να διευκρινίσουμε κάτι. Μια χαρά είναι οι ελεύθερες σπουδές και τα κολέγια και τα ΙΕΚ και όλα. Οτιδήποτε μαθαίνει ο άνθρωπος, καλό είναι. Αρκεί να έχει επίγνωση τι είναι αυτό που σπουδάζει, ποιο είναι το επίπεδο και πού θα του είναι χρήσιμο.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν έχει ή δεν έχει ένα χαρτί στον τοίχο ο Λαζαρίδης, αλλά πόσο ακόμα μπορεί να μένει σε θέση ευθύνης χωρίς στοιχειώδη συναίσθηση του τι σημαίνει «προσόν» και «κριτήριο πρόσληψης». Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει; Να εμφανιστεί το πτυχίο σε κορνίζα από περίπτερο;

Σε ένα σοβαρό κράτος δεν χρειάζεται ούτε εισαγγελέας ούτε εξεταστική για τα αυτονόητα. Αρκεί η πολιτική ευθιξία. Αν δεν υπάρχει, τότε η ευθύνη περνάει στους από πάνω, σε εκείνους που τον τοποθέτησαν και τον διατηρούν. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος δεν φεύγει, αλλά και ποιος δεν τον στέλνει σπίτι του.

Διαβάστε επίσης

Εθισμοί