Υπάρχουν πολιτικά κόμματα που χάνουν την επαφή με την κοινωνία. Υπάρχουν πολιτικά κόμματα που χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει και την επαφή με τους αριθμούς. Θα μας πουν ότι οι δημοσκοπήσεις είναι πειραγμένες, ότι ξένες δυνάμεις φυτεύουν ηγέτες και ότι παρεμβαίνει ο Βελζεβούλ. Δεν μπορεί όμως να είναι στον άσσο στις δημοσκοπήσεις ενώ στην πραγματικότητα να έχει διψήφιο. Λογικά, βρίσκεται λίγο πάνω από το ζερό.

Την ώρα που δημοσκοπήσεις δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ 1%, η συζήτηση στο εσωτερικό του κόμματος περιστρέφεται γύρω από την έκθεση της Θεσσαλονίκης, τις εσωκομματικές ισορροπίες, τις συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Η απόλυτη εσωστρέφεια.

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη, παρά τις απώλειες. Το ΠΑΣΟΚ και άλλοι σχηματισμοί δίνουν τη μάχη για την επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος. Μικρότερα κόμματα καταγράφουν ποσοστά που διεκδικούν κοινοβουλευτική παρουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στον πάτο και πιο κάτω δεν πηγαίνει. Δεν τους θέλει πια ο κόσμος. Δεν λέμε ότι «δεν περνάει πια το μήνυμα» επειδή μήνυμα πλέον δεν ακούγεται.

Ο Σωκράτης Φάμελλος μιλά για «ιστορικές αποφάσεις», για «πολύτιμο πολιτικό και προγραμματικό κεφάλαιο» και για τη στρατηγική του κόμματος που ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες. Την ίδια στιγμή, τα παροπλισμένα στελέχη αμφισβητούν την πορεία που έχει χαραχθεί, ζητούν νέες συνεδριάσεις και προετοιμάζουν περισσότερες εσωκομματικές αναμετρήσεις. Ο Παύλος Πολάκης κάνει λόγο για «στρατηγικό αδιέξοδο» και ζητά ανατροπή των αποφάσεων της ηγεσίας.

Οι δύο πλευρές συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε ένα κόμμα του 15% ή του 20%, όπου οι εσωτερικές συσπειρώσεις μπορούν να καθορίσουν την πολιτική πορεία της χώρας. Στην πραγματικότητα, διαφωνούν για το τι θα γίνει με ένα πολιτικό σχήμα που έχει τελειώσει. Δεν λέει κανείς ότι φταίει μόνο ο ένας ή ο άλλος απλά οι συμπεριφορές τους δείχνουν να μην έχουν συναίσθηση.

Η αναντιστοιχία ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην ψευδαίσθηση είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του τελειωμένου ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ότι έχασε ψηφοφόρους. Είναι ότι δείχνει να μην καταλαβαίνει πόσους έχασε. Δεν είναι μόνο ότι συρρικνώθηκε. Είναι ότι συμπεριφέρεται σαν να παραμένει κεντρικός παίκτης του πολιτικού σκηνικού. Αν κάποια στελέχη δεν ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλή, θα είχε ξεχαστεί ακόμα και το όνομα του κόμματος, όπως συνέβη με το ΚΟΔΗΣΟ, το Σχέδιο Βήτα, τη Λαϊκή Ενότητα. Με τη διαφορά ότι τούτοι εδώ, του ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνησαν. Πέφτοντας ξέχασαν να ανοίξουν το αλεξίπτωτο.

Σε πολλούς άρεσε να ανήκουν σε μια μικρή ελίτ της ανανεωτικής Αριστεράς, να αναλύουν όσα κατάλαβαν από τον Νίκο Πουλαντζά. Οι εκλογές όμως, είναι υπόθεση μεγεθών. Το μέγεθος είναι ο αριθμός ψήφων όχι το μέγεθος της διανόησης. Οι αριθμοί δεν είναι λεπτομέρεια. Και όταν ένα κόμμα σταματά να τους ακούει, αρχίζει να μιλά μόνο στον εαυτό του.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν λείπουν οι συνεδριάσεις, οι ανακοινώσεις ή οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Λείπει η αίσθηση του πού βρίσκεται πραγματικά. Και όσο αυτή η αίσθηση απουσιάζει, τόσο θα διευρύνεται η απόσταση ανάμεσα στα στελέχη του και στους πολίτες.

Διαβάστε επίσης

Πισίνες, κότερα, εμμονές στο κόμμα Τσίπρα