Έδεναν λέει, ένα μαντήλι στο λαιμό όλο κόμπους. Και μέσα σε κάθε κόμπο έκρυβαν ένα μαντζούνι. Δια πάσαν νόσο και πάσαν …ανάγκη: Κοιλόπονο, ποδάγρα, θέρμες, οδόντας, όλα τέλος πάντων τα θεράπευαν οι κομπογιαννίτες – εξ ου και η ονομασία τους κατά μία ερμηνεία- , μη εξαιρουμένων των αφροδισίων, κι αν πεις και για τη φαλάκρα, το καλύτερό τους.

Αλοιφή με φλούδα φτελιάς και απήγανο, αχινούς, βδέλλες ψητές, σαύρες –αγνώστου παρασκευής-, ρίζες διάφορες, λίπος από λούτσο (!) για τη συγκεκριμένη αλοιφή, με αποδέκτες μόνο γενναίους ασφαλώς, και αυτοθυσιαζόμενους στο βωμό της φιλαρέσκειας, που ουδέποτε φυσικά, ήταν μόνον γυναικεία υπόθεση.

1

Στο Μεσαίωνα αυτά αλλά επειδή ο εκπολιτισμός σε μερικά ζητήματα είναι αργός, δεν φταίω εγώ αν σας θυμίζουν και τίποτε καινούργια, δικά μας… Αλλά μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος, όπως έλεγε η κυρία της Καρνεάδου με τις πρωτοποριακές θεραπείες, στους «ασθενείς» της.

Τι άλλαξε στο κάτω κάτω; Επειδή έχουμε κινητά και κομπιούτερ; Διότι «Είναι πάντα οι ηλίθιοι που επικρατούν. Λόγω αριθμητικού πλεονεκτήματος», όπως έλεγε ένας σοφός, και είχε δίκιο. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας…

Προσωπικά όμως μένω με την απορία. Μα να ήταν όλες και όλοι στην προηγούμενη ζωή τους -κατά τα ειλικρινώς λεγόμενα δηλαδή, των υπνοθεραπευτών, μέντιουμ κλπ σε πελάτες – σπουδαίοι, πάμπλουτοι και πανέμορφοι, πρίγκιπες και πριγκηπέσες; Η βασίλισσα του Σαββά και η άλλη της χαμένης Ατλαντίδας, η Κλεοπάτρα της Αιγύπτου, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κι ο Διγενής Ακρίτας; Να μην ήταν ένας έστω, δούλος που έσπαγε πέτρες στην Αίγυπτο των φαραώ –πώς νομίζετε ότι έγιναν οι πυραμίδες- ο άλλος που τραβούσε κουπί στη γαλέρα, δεμένος με χαλκά στο πόδι, κι η χωριάτισσα που κατέβαινε στην αγορά να πουλήσει χόρτα; Πόσο μωραίνει πια, η κολακεία;

Απαντήσεις επί του προκειμένου γίνονται δεκτές, ο Τσίπρας όμως, δεν τον χρειάζεται τον έπαινο από άλλους. Τον κάνει μόνος του!

Ταπεινοφροσύνες δεν έχει από εμένα, σου λέει. Διότι …«μόνον εγώ μπορώ να νικήσω το Μητσοτάκη, μόνον εγώ έχω σχέδιο, μόνον εγώ έχω εμπειρία διακυβέρνησης», μόνον εγώ… μπορώ να φέρω πίσω τους εφιάλτες σας – θα πρόσθετα και εγώ- , αλλά έχει κι ένα χάζι ν΄ αφήνεις τον άλλο στην ψευδαίσθηση του μεγαλείου αναμένοντας την κατρακύλα της οδυνηρής αφύπνισης…

Μπορεί και να είμαστε κακοί άνθρωποι βέβαια, που τον αφήνουμε στην πλάνη του, αλλά με εκείνο το «περνούσαμε καλύτερα το 2015-2019», έρχεται ο οργανισμός και εξανίσταται.

Σε άλλη χώρα ήταν αυτός εκείνα τα χρόνια, ως φαίνεται, δεν εξηγείται αλλιώς. Κι όταν αρχίζει εκείνα τα λόγια τα μεγάλα «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», «Ή εμείς ή αυτοί», και τώρα « Ή εμείς ή κανείς», ανατριχιάζει σύγκορμα το πανελλήνιο. Αριστερόσουπα ημιτασιόν και ξαναζεσταμένη, στο τραπέζι. Θέλει να ξανασερβιριστεί κανείς;

Από την άλλη θυμήθηκα εκείνο το ωραίο του Αρκά «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στην Θράκη», και ησύχασα.

Αντιθέτως σε προβληματισμό και σε αναβρασμό βρίσκεται η κβαντική Μαρία, από τη μια να τσακώνεται νυχθημερόν με τον Άδωνι από την άλλη να βλέπει τα ποσοστά της διολισθαίνοντα δραματικά προς την άβυσσο. «Την πήρα την απόφαση θα σηκωθώ να φύγω…», που λέει και το τραγούδι, μακριά στην ξενιτιά, αν και εφ όσον οι οπαδοί, της γυρίσουν οριστικώς την πλάτη, οπότε το σενάριο να μη δει τη Βουλή ούτε σε ξενάγηση, παίζει δυνατά.

«Ο θόρυβος δεν αποδεικνύει τίποτα. Συχνά, η κότα που έκανε απλά ένα αυγό κακαρίζει λες και έχει γεννήσει έναν αστεροειδή», όπως είχε πει ο αγαπημένος μου Μαρκ Τουέιν. Ρήση-γάντι και για εκείνο το άλλο το παιδί, τον Στέφανος, που πριν τρία χρόνια αναστάτωνε την καθημερινότητά μας ευχάριστα και διασκεδαστικά. Τι contra tempo με τους μουρτζoύφληδες του ΣΥΡΙΖΑ που τον στραβοκοίταζαν μέχρις… εξολοθρεύσεως.

Και τι κατάλαβαν που τον έδιωξαν κι έμειναν με τον Πολάκη, να τους διαβάζει τσιτάτα με ομοιοκαταληξία μαντινάδας για πάρουν τα βουνά όλοι μαζί… Ενώ ο Στέφανος, έτοιμος για καριέρα στην τηλεόραση είναι, καιρός να βρει το στοιχείο του, με το «Cash or Trash» και την Μοιραράκη κάνει αυτός το rebranding του, σας τα έλεγα εγώ, ότι από εκεί έπρεπε να ξεκινήσει.

Επόμενη φάση Φαραντούρης, ασυγκράτητος ο άνθρωπος, μόλις δει πιάνο, πάνω του! Μα σε χαρές, μα σε λύπες, σε ομιλίες, συνέδρια, επετείους, και στο μετρό του Συντάγματος τον είδαμε, για την τηλεόραση δεν το συζητώ, και χαρά του να τον καλέσετε στο σπίτι σας, αρκεί να υπάρχει πιάνο φυσικά.

Πού και πού του ξεφεύγουν κάτι φάλτσα βέβαια, εκτός παρτιτούρας και ευπρεπούς συμπεριφοράς – τι ήταν αυτό που εκστόμισε για την Σδούκου, ότι «χαριεντιζόταν» με υπουργούς;- όμως εκεί στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν αυτί φιλόμουσο ως φαίνεται και δεν τα αντιλαμβάνονται επαρκώς.

Πώς το έλεγε όμως ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος «Τι είναι τα μπουζούκια; Πολιτιστικά κέντρα για τον λαό». Έκτοτε αναβαθμίστηκαν και απέκτησαν πιάνο –έστω πιανίστα – αλλά είναι αρκετό;