Ο ρατσισμός και ο σεξισμός είναι καταδικαστέοι, αρκεί να συμπαθούμε το θύμα της επίθεσης. Αρκεί να ανήκουμε στον ίδιο χώρο. Αρκεί να βρίσκεται το θύμα στη δική μας πολιτική πλευρά. Τότε υπάρχει ευαισθησία. Αν βρίσκεται απέναντι, οι ίδιες συμπεριφορές μετατρέπονται ξαφνικά σε χιούμορ.

Αυτό έγινε και με την αντιπαράθεση ανάμεσα στην Αφροδίτη Λατινοπούλου και τον Βασίλη Παϊτέρη.

Η αναφορά της προέδρου της «Φωνής Λογικής» σε πολιτικούς που «πλησιάζουν γύφτους για να εκλεγούν» ήταν απαράδεκτη. Όσο κι αν ορισμένοι επιμένουν ότι πρόκειται για μια λέξη που χρησιμοποιείται στην καθημερινότητα, δεν παύει να κουβαλά δεκαετίες προκαταλήψεων απέναντι στους Ρομά. Ένας πολιτικός οφείλει να γνωρίζει το βάρος των λέξεων που χρησιμοποιεί.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί.

Ο Βασίλης Παϊτέρης δεν αρκέστηκε να αντικρούσει τη δήλωση. Επέλεξε να περάσει σε προσωπικές αναφορές για τη μητέρα της Λατινοπούλου και να χρησιμοποιήσει υπαινιγμούς που δεν είχαν καμία σχέση με το αρχικό θέμα. «Αν δείτε καλά τη Λατινοπούλου, θα δείτε ότι έχει γύφτικη ομορφιά. Μήπως η μητέρα της αγόρασε χαλί από έναν γύφτο και δεν το πλήρωσε;» Αν κάποιος περίμενε ότι όσοι εξοργίστηκαν με τη λέξη «γύφτος» θα καταδίκαζαν με την ίδια ευκολία και αυτή τη συμπεριφορά, μάλλον απογοητεύτηκε.

Αντί για αποδοκιμασία, ακολούθησαν γελάκια και μάλλον επιδοκιμαστικά σχόλια. Επειδή το πρόσωπο που βρέθηκε στο στόχαστρο ήταν η Λατινοπούλου. Επειδή πολλοί διαφωνούν με τις θέσεις της. Επειδή θεωρούν ότι της αξίζει κάθε είδους επίθεση.

Μόνο που έτσι οι αρχές παύουν να είναι αρχές.

Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τα στερεότυπα για τους Ρομά και ταυτόχρονα να απολαμβάνεις μια προσωπική ή σεξιστική επίθεση εναντίον μιας γυναίκας πολιτικού. Δεν μπορείς να λες ότι οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την καταγωγή τους και την ίδια στιγμή να δικαιολογείς προσβολές που στοχεύουν συγγενείς ή χαρακτηριστικά άσχετα με τη διαφωνία.

Η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι διαγωνισμός χυδαιότητας. Ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη υπόθεση λέει περισσότερα για όσους την παρακολούθησαν παρά για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της. Αποκαλύπτει πόσο συχνά αντιμετωπίζουμε τον ρατσισμό και τον σεξισμό ως όπλα εναντίον των αντιπάλων μας και όχι ως συμπεριφορές που πρέπει να απορρίπτονται ανεξάρτητα από τον στόχο τους.

Η Λατινοπούλου έκανε λάθος. Ο Παϊτέρης επίσης. Δεν είναι υποχρεωτικό να διαλέξουμε στρατόπεδο.

Για όποιον πιστεύει πραγματικά στην ισότητα και τον σεβασμό, η απάντηση είναι απλή: ο ρατσισμός δεν παύει να είναι ρατσισμός επειδή απευθύνεται σε κάποιον που αντιπαθούμε. Και ο σεξισμός δεν γίνεται αποδεκτός επειδή παρουσιάζεται ως έξυπνη ατάκα.

 Διαβάστε επίσης

Εφαρμογή PosoPaeiToMalli