Ας μην το δούμε με όρους εθνικής υπερηφάνειας, σαν ένα ακόμη χρυσό άλμα εις μήκος ή ένα ακόμη Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Η υποψηφιότητα του Κυριάκου Πιερρακάκη για την προεδρία του Eurogroup αξίζει την προσοχή μας επειδή δείχνει ποιους παίρνουν στα σοβαρά στα ευρωπαϊκά όργανα και ποιοι κρίνονται επαρκείς για τον στενό κύκλο εκείνων που χαράσσουν την οικονομική πολιτική της Ευρωζώνης.

Η παρουσία ενός Έλληνα υπουργού στη λίστα υποψηφίων συνιστά πολιτικό γεγονός επειδή δείχνει ότι οι εταίροι βλέπουν στην Αθήνα έναν συνομιλητή που μπορεί να σταθεί στο τραπέζι επί ίσοις όροις. Η διαδρομή του Πιερρακάκη μας βοηθά να καταλάβουμε ότι η πορεία προς αυτές τις θέσεις εξαρτάται από ένα σύνολο παραγόντων. Μιλάμε για συνδυασμό προσώπου, περιβάλλοντος και συγκυρίας.

Στα μπαγκάζια του έχει πτυχίο Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακές σπουδές στη δημόσια πολιτική στο Harvard Kennedy School και στην τεχνολογική πολιτική στο MIT. Στη διάρκεια της πτήσης του για την Αμερική, όταν ταξίδευε για να σπουδάσει, κοιτούσε μια παιδική φωτογραφία του παππού του. Ένα ξυπόλυτο αγόρι στην Αρεόπολη τη δεκαετία του ’30. Ο Πιερρακάκης πιστεύει ότι η Ελλάδα ολόκληρη μπορεί και πρέπει να διανύσει την απόσταση που διένυσαν οι τρεις γενιές της δικής του οικογένειας.

Η παρουσία του σε ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς, από το Ινστιτούτο Νεολαίας μέχρι τη διαΝΕΟσις, δεν τον καθιστά ειδικό επί παντός επιστητού. Τον έχει όμως εξοικειώσει με κάτι που λείπει από την πολιτική ζωή: τη λειτουργία οργανισμών όπου η ανάλυση προηγείται της ανακοίνωσης. Η πολιτική του διαδρομή, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη Νέα Δημοκρατία μπορεί να ιδωθεί ως τεκμήριο δεξιοτήτων. Για να το πούμε απλά, δεν έχει τσίχλα στο μυαλό. Ξέρει να διαπραγματεύεται και κατανοεί διαδικασίες που υπερβαίνουν τα στενά όρια των κομματικών στρατοπέδων. Βοηθά αυτό.

Η Ευρωζώνη ενδιαφέρεται λιγότερο για τις εσωτερικές γραμμές και περισσότερο για την ικανότητα ενός υπουργού να συνομιλεί, να κατανοεί, να συντονίζει. Παρακολουθεί ποιοι υπουργοί μπορούν να υλοποιήσουν πολιτικές που παράγουν μετρήσιμο αποτέλεσμα χωρίς να βυθίζονται στη γραφειοκρατία. Ο Πιερρακάκης ταίριαξε σε μια περίοδο όπου οι Βρυξέλλες αναζητούν ανθρώπους που συνδυάζουν οικονομική γνώση με τεχνολογική αντίληψη. Έγινε ευρύτερα γνωστός με τον ψηφιακό μετασχηματισμό της δημόσιας διοίκησης και τη διαχείριση κρίσιμων εργαλείων κατά την πανδημία.

Στο Eurogroup συζητούνται οι δημοσιονομικοί κανόνες, οι αναθεωρήσεις των προγραμμάτων και η τραπεζική ένωση. Είναι τεχνικό φόρουμ και η υποψηφιότητα ενός Έλληνα υπουργού σηματοδοτεί ότι θεωρείται συμβατός με αυτό το περιβάλλον. Αποτελεί πρόοδο για μια χώρα που επί χρόνια αντιμετωπιζόταν ως ο κακός μαθητής. Μια υποψηφιότητα δείχνει αν το πολιτικό προσωπικό μπορεί να σταθεί εκτός του τοπικού μικρόκοσμου, εκεί όπου δεν μετρά η κομματική γραμμή αλλά η ικανότητα συνεργασίας με δεκαεννέα υπουργούς Οικονομικών, με τεχνοκράτες, με κυβερνήσεις που έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Η συμμετοχή στη διαδικασία εξέτασης των υποψηφίων λειτουργεί σαν άτυπη αξιολόγηση. Για να είναι υποψήφιος θεωρείται ήδη πολυσχιδής, αξιόπιστος και ικανός.

Μέσα από αυτήν την υποψηφιότητα η Ελλάδα συμμετέχει σε διαδικασίες ενώ για πολλά χρόνια ήταν αποδέκτης αποφάσεων. Η υποψηφιότητα Πιερρακάκη δεν αποτελεί λόγο για εθνική αυταρέσκεια. Αποτελεί όμως απόδειξη ότι η χώρα γίνεται ισότιμος συνομιλητής σε έναν χώρο όπου για μεγάλο διάστημα έδινε εξετάσεις. Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό.