Οποιοσδήποτε πιάνει μικρόφωνο, οποιοσδήποτε γράφει κείμενα, κάποια στιγμή θα κάνει γκάφα. Παρεκτός αν υπάρχουν δέκα σύμβουλοι να περνάνε από κόσκινο συνδέσμους και προθέσεις. Ακόμα και τότε όμως γίνονται λάθη. Δεν θα αντιμετωπίσουμε υποτιμητικά την Ελεονώρα Μελέτη για το ατυχές σχόλιο σχετικά με τους καταπιεσμένους εργοδότες. Εντούτοις θα αναρωτηθούμε γιατί δεν διόρθωσε τη γκάφα, γιατί έκανε τα πράγματα χειρότερα, κάνοντας επίθεση σε όλους αντί αυτοκριτικής.

Το σχόλιο είναι μάλλον αστείο. Εξηγεί όμως η ευρωβουλευτής ότι δεν καταλάβαμε, ότι παραφράσαμε, ότι αποκόψαμε από τα συμφραζόμενα. Είπε: «Και οι εργοδότες αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους;». Ξέρετε πόσοι εργοδότες δέχονται πίεση να καταβάλουν τον μισθό στην ώρα του; Ξέρετε πόσοι απελπίζονται όταν υπάλληλοι αρνούνται να επιστρέψουν το δώρο Χριστουγέννων; Αφήστε εκείνες που πάνε και γκαστρώνονται και φεύγουν για μήνες ολόκληρους.

Η Ελεονώρα Μελέτη θέλησε να κρατήσει ίσες αποστάσεις μιλώντας για μια άνιση σχέση. Ο εργοδότης έχει σχέση εξουσίας απέναντι στον εργαζόμενο. Αυτό είναι αξίωμα. Πιο πολλές πιθανότητες έχει να υποστεί κακοποίηση ο εξαρτημένος. Τέλος πάντων. Θα μπορούσε να διορθώσει τη γκάφα με χιούμορ, θα μπορούσε να ζητήσει συγγνώμη για την κακή διατύπωση. Οι Έλληνες πολιτικοί όμως δεν παραδέχονται τα λάθη τους. Περνάνε στην επίθεση. Έτσι και η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, η οποία μίλησε για παραποίηση ενώ κανείς δεν παραποίησε την αποστροφή του λόγου της. Κανείς δεν θέλησε να παραπληροφορήσει το κοινό. Η ίδια έβαλε τη λάθος φράση μέσα στο κείμενο αλλά δεν το κατάλαβε ούτε εκείνη την ώρα που το άρθρωνε ούτε μετά.

Η άποψη αυτή για τους εργοδότες δεν είναι αποκομμένη από την πολιτική της ταυτότητα ούτε από τη ζωή της. Εκλέγεται με παράταξη που πάντοτε ευνοούσε το επιχειρείν και την κερδοφορία του ιδιωτικού τομέα. Θα αναγνωρίσουμε ότι γίνονται προσπάθειες ρύθμισης της αγοράς εργασίας από την παρούσα κυβέρνηση αλλά δεν θα συγκρίνουμε με την Αριστερά, που δίνει προτεραιότητα στον εργαζόμενο. Όταν η Μελέτη λέει ότι υπάρχουν «εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους» έχει πολύ συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό της καθώς σε αυτό το περιβάλλον κινείται. Ο σύζυγός της είναι ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς παραγωγούς, με εκατοντάδες εργαζόμενους στη μισθοδοσία του, ο μπατζανάκης της απασχολεί πάνω από 1.300 άτομα στη φαρμακοβιομηχανία του.

Αυτός είναι ο κύκλος της και καλά κάνει. Δικαίωμά της να μην μπαίνει στο τρόλεϊ, δικαίωμά της να διαλέγει μια κατηγορία πολιτών για να υπερασπιστεί τα δίκια της. Την έχουν ψηφίσει 170.000 άτομα, με σταυρό στο όνομά της, και είναι πολύ πιθανό όλοι αυτοί να συμμερίζονται την ίδια άποψη για την καταπίεση που υφίστανται οι εργοδότες. Δεν μπορεί όμως ούτε να απαγορεύσει ούτε να περιορίσει την κριτική στις απόψεις της. Θα μπορούσε πιθανότατα να το κάνει πιο λιανά καθώς όσα είπε ήταν συνολικά ανερμάτιστα. Δείτε κι από μόνοι σας και απολαύστε:

«Σε μια εργασιακή ζωή 40 ετών, θα περάσουμε στη δουλειά σχεδόν 77.000 ώρες. Μέσα σε αυτές τις ώρες, πολλοί εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν παρενόχληση, λεκτική βία, συναισθηματικό εκβιασμό, απαξίωση, εκφοβισμό. Θα ακούσουν ότι η δουλειά τους θέλει γερό στομάχι και πως πρέπει να υπομείνουν τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του πετυχημένου συνεργάτη, του προϊσταμένου. Πως θα πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται με τοξικούς τους συναδέλφους.

Την ίδια ώρα, όμως, πρέπει να μιλήσουμε και για τα δικαιώματα των εργοδοτών, γιατί και εκείνοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; Πόσες επιχειρήσεις, ειδικά μικρομεσαίες, αντιμετωπίζουν πίεση και δυσκολίες στη διαχείριση των ομάδων τους; Και οι εργοδότες είναι θύματα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι. Όλα αυτά δεν είναι απλές ευαισθησίες, δεν είναι προσωπικές διαφωνίες, είναι κίνδυνοι που βλάπτουν την υγεία».

Διαβάστε επίσης 

Οι κάλπικοι και η κάλπη

Όταν λείπει ο μπάρμπας της Νουδού

Η σακούλα του Γιάννη Μιχελογιαννάκη