Ελεονώρα Μελέτη στο mononews: Ποτέ δεν είναι αργά για δικαίωση, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει

8 Ιουλίου 2026. Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προχωρά σε μία ιστορική απόφαση. Με συντριπτική πλειοψηφία 575 ψήφων υπέρ και μόνο 33 κατά, υιοθετεί το ψήφισμα της Επιτροπής FEMM, με εισηγήτρια την ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και του ΕΛΚ, Ελεονώρα Μελέτη, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά τις γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου ως θύματα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά την τουρκική εισβολή του 1974.

Το ψήφισμα καταδικάζει την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή, αναγνωρίζοντας τη σεξουαλική βία ως όπλο πολέμου, ζητώντας την πλήρη αναγνώριση και αποκατάσταση των θυμάτων, καλώντας για αποζημιώσεις, αλλά και την ενίσχυση της στήριξης των επιζωσών και ανάληψη ευθύνης από την Τουρκία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. «Ποτέ δεν είναι αργά για δικαίωση, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει» επισημαίνει η Ελεονώρα Μελέτη στο mononews.gr, εξηγώντας τη σημασία αυτής της απόφασης.

Μέσα στα δύο πρώτα χρόνια της θητείας της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Ελεονώρα Μελέτη έχει συμμετάσχει σε 72 παρεμβάσεις, 1.181 τροπολογίες, 221 δράσεις, 37 Κοινοβουλευτικές Εκθέσεις. «Πριν δύο χρόνια ξεκίνησε το ταξίδι μου στην Ευρωβουλή. Δεν ήξερα ακριβώς τι με περιμένει. Ήξερα μόνο ότι ήθελα να έρθω για να παλέψω…», αναφέρει η ίδια. Μάλιστα, θεωρείται από τις πιο δημοφιλείς και επιδραστικότερες παρουσίες στην Ευρωβουλή, καθώς πρόσφατη αξιολόγηση την κατατάσσει στην 67η θέση μεταξύ των 720 Ευρωβουλευτών.

Από τα χρόνια της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης έως στην εκλογή της στις Ευρωεκλογές του 2024, η Ελεονώρα Μελέτη δηλώνει το ηχηρό παρόν της σε κοινωνικά ζητήματα, που αφορούν τις γυναίκες, τα παιδιά και τους νέους, τα ΑμεΑ, τα ΛΟΑΤΚΙ, την ψυχική υγεία, τον πολιτισμό, τα εργασιακά δικαιώματα, την παιδεία, τα ξεκάθαρα ψηφιακά δικαιώματα. Δε δηλώνει πολιτικός, αλλά μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξαναθέσει υποψηφιότητα στις επόμενες Ευρωεκλογές.

Η Ελεονώρα Μελέτη μιλά στο mononews για τις γυναίκες της Κύπρου, το έργο της στο Ευρωκοινοβούλιο, την προστασία των ανηλίκων, μοιράζοντας τον χρόνο της μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών, υποστηρίζοντας ότι «Μία γυναίκα μπορεί να καταφέρει ό,τι επιλέξει», έχοντας δίπλα της ένα υποστηρικτικό περιβάλλον.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης

-Πριν από λίγες μέρες το Ευρωκοινοβούλιο υιοθέτησε το ψήφισμα της επιτροπής FEMM αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά τις γυναίκες της Κύπρου, θύματα των εγκλημάτων της τουρκικής εισβολής του 1974. Τι σημαίνει μια τέτοια απόφαση 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή;

Ε.Μ.: Μία τέτοια απόφαση σημαίνει τουλάχιστον ηθική δικαίωση για τα θύματα, τις γυναίκες και τα κορίτσια του 1974. Κάποιες από αυτές είναι ακόμα εν ζωή, οπότε για αυτές έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημαίνει ότι οι φωνές τους ακούστηκαν. Ότι δεν είναι πλέον αόρατες και στηρίζονται από όλη την Ευρώπη.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζονται αυτά που έκανε η Τουρκία κατά την εισβολή ως εγκλήματα πολέμου. Αναγνωρίζεται ο βιασμός ως όπλο και αυτό βέβαια μας δίνει ένα πολύ μεγάλο σκαλοπάτι, ώστε να γίνει αντίστοιχη αναγνώριση και για άλλες περιοχές που βρίσκονται τώρα σε σύγκρουση και ο βιασμός χρησιμοποιείται ως όπλο, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα.

Και βέβαια καλεί την Τουρκία να λογοδοτήσει, να αναλάβει τις ευθύνες της και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από αυτές. Όμως, το γενικότερο και το κεντρικότερο μήνυμα για εμένα είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για δικαίωση, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. Γιατί είναι αυτό σημαντικό για την Ευρώπη; Γιατί, αναγνωρίζει ότι αυτό συμβαίνει σε ένα μέλος της οικογένειάς της, το οποίο μάλιστα όλα αυτά τα χρόνια τελεί και υπό κατοχή.

-Γνωρίζουμε ότι για το συγκεκριμένο ζήτημα, έχετε ταξιδέψει με την επιτροπή FEMM και στην Κύπρο, όπου συναντήσατε και μιλήσατε με γυναίκες-θύματα του πολέμου. Τι σας συγκλόνισε περισσότερο από αυτές τις μαρτυρίες;

Ε.Μ.: Οι γυναίκες αυτές τότε ήταν ανήλικα κορίτσια. Και μόνο η σκέψη ότι μία γυναίκα ώριμη, που μπορεί σήμερα να είναι μαμά, γιαγιά, σου περιγράφει και κλαίει σαν μικρό παιδί όλα αυτά τα οποία έζησε κατά τη διάρκεια της εισβολής, νομίζω ότι από μόνο του είναι σοκαριστικό. Το λέω και θα το ξαναλέω. Υπήρξαν στιγμές που δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Ακούγονταν μόνο τα δάκρυα, οι λυγμοί και τα κλάματα. Οι διερμηνείς δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν μπορούσαν να κάνουν τη διερμηνεία, τη μετάφραση όσων έλεγαν τα θύματα. Ήταν τόσο συγκλονιστικά όλα αυτά που μας μεταφέρανε. Η σιωπή, η απόλυτη σιωπή που μας ένωνε εκείνη τη στιγμή μέσα από τις αφηγήσεις αυτές, είναι κάτι που θα με στοιχειώνει πάντα.

-Οι ιστορικές μαρτυρίες είναι πολύ σημαντικές, δεδομένου ότι πολλές φορές οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν μεταφέρουν τις μνήμες.

Ε.Μ.: Αυτή είναι μια πραγματικότητα που λέτε, η οποία επιβεβαιώνεται. Θεωρούμε ότι υπάρχουν στοιχεία και τεκμηριωμένες μαρτυρίες θυμάτων εδώ και χρόνια, που έχει στα χέρια της η Κυπριακή Δημοκρατία. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε επίσης πολύ βάσιμα στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι συγκριτικά με των αριθμό των θυμάτων, οι γυναίκες που έχουν μιλήσει είναι πάρα πολύ λίγες.

Όμως, η σιωπή εκείνη την εποχή οδήγησε και σε μία δευτερογενή κακοποίηση των θυμάτων, διότι συνοδεύτηκε και από το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, την απόρριψη, την κατάθλιψη και την απομόνωση. Αυτές οι γυναίκες που βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν, θεωρώ ότι έχουν μιλήσει και για όλες τις υπόλοιπες που είτε δεν μίλησαν ποτέ και έφυγαν από τη ζωή, είτε το κουβαλάνε ακόμα μέσα τους σαν ένα δικό του κρυφό μυστικό, το οποίο δεν το έχουν εκμυστηρευτεί ούτε καν στις οικογένειές τους. Υπήρξαν γυναίκες που μας είπαν ότι οι άντρες τους δεν ξέρουν ότι βρίσκονται εκεί και είχαν μια αγωνία να κρατήσουν μυστικά τα προσωπικά τους δεδομένα, γιατί δεν είχαν εκμυστηρευτεί ποτέ στον άντρα τους ότι είχαν πέσει θύματα βιασμού κατά τη διάρκεια της εισβολής.

-Παράλληλα, πριν από λίγο καιρό το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε νομοθετική πρόταση για το όριο ηλικίας των παιδιών που χρησιμοποιούν τα social media, στην οποία ήσαστε εισηγήτρια. Ως άνθρωπος που προέρχεται από τον χώρο των ΜΜΕ, ως μητέρα, ως γυναίκα, ως πολίτης και ως πολιτικός, ποιοι είναι οι κίνδυνοι και οι απειλές που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, σε σχέση με την προστασία των ανηλίκων

Ε.Μ.: Αν δούμε τους πραγματικούς κινδύνους που υπάρχουν στα social media, θα καταλάβουμε ότι δεν διαφέρουν από τους κινδύνους που βιώνει ένα παιδί στον φυσικό κόσμο. Και γι’ αυτό θέλω και επιμένω να δουλεύω τόσο πολύ πάνω σε αυτό το θέμα, από το να παίζει το παιδί ένα θύμα παρενόχλησης, το οποίο θα οδηγηθεί αργότερα και σε σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, γιατί μπορεί να βρεθεί άθελά του σε μία τέτοια κατάσταση, πιστεύοντας ότι μιλάει με έναν συνομήλικό του και όντας έφηβος να κάνει μια απερισκεψία. Να στείλει μια πιο προσωπική φωτογραφία και αυτή η φωτογραφία μετά να χρησιμοποιηθεί ως όπλο απειλής και εκβιασμού. Άρα, μετά γίνεται θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, μπορεί να γίνεται διακίνηση πορνογραφικού υλικού, προσηλυτισμός σε ομάδες που έχουν ως θέμα και σαν επίκεντρο τη βία. Αυτά είναι τα πιο βαριά κυκλώματα παιδόφιλων στο dark web.

Eπίσης, υπάρχουν και τα πιο καθημερινά ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς στο διαδίκτυο, όπως η λεκτική βία, η συναισθηματική κακοποίηση, το διαδικτυακό μπούλινγκ, ο διασυρμός. Και πάμε και στα άλλα, που εμένα με απασχολούν πάρα πολύ, γιατί έχω και κόρη και έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν περισσότερο τα νεαρά κορίτσια, που είναι βέβαια τα πολύ κακά πρότυπα της τέλειας ομορφιάς, της απολυτότητας, τους πολύ συγκεκριμένους τρόπους ζωής. Είναι πράγματα που με απασχολούν, πρωτίστως ως μητέρα. Είναι ένα θέμα το οποίο το οποίο το συζητάμε πάρα πολύ. Αξίζει να σας πω μονάχα ότι δεν έχει υπάρξει ολομέλεια που να μην συζητήσουμε κάτι που να έχει να κάνει σε σχέση με τους νέους και με το διαδίκτυο. Είναι φοβερό. Πάντα συζητάμε στην ατζέντα μας κάτι που έχει να κάνει με αυτό το ζήτημα.

-Και όσον αφορά και την τεχνητή νοημοσύνη, που είναι η καινούρια τάση της εποχής;

Ε.Μ.: Επίσης η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθώ πάρα πολύ, και με την τεχνητή νοημοσύνη και με τις επιπτώσεις των social media στα κορίτσια και τις γυναίκες. Αυτή τη φορά θα είμαι εισηγήτρια για την Επιτροπή Γυναικείων Δικαιωμάτων. Πριν ήμουν για την Επιτροπή Πολιτισμού και Παιδείας. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να το μελετήσουμε πάρα πολύ καλά. Πρέπει σύντομα να πλαισιωθεί νομοθετικά. Η δυσκολία είναι ότι είναι ένα πάρα πολύ καινούριο πεδίο, επομένως, μέχρι να μπορέσει να πλαισιωθεί λίγο, έχει εξελιχθεί ήδη, οπότε πρέπει να αναπροσαρμοστεί τον πλαίσιο. Είναι κάτι το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να ρυθμιστεί, γιατί αν δεν καταφέρουμε να το ρυθμίσουμε θα το βρούμε μπροστά μας.

Όπως, όλα τα εργαλεία και η τεχνητή νοημοσύνη, από εκεί που μπορεί να βοηθήσει κάνοντας θαύματα στον τομέα της ιατρικής, της διάγνωσης και να βοηθήσει πραγματικά τον άνθρωπο, με το ίδιο εργαλείο η κακή του χρήση μπορεί να τον καταστρέψει. Αυτό το έχουμε αντιληφθεί και οι δημιουργοί οι ίδιοι το έχουν αντιληφθεί και είναι απαιτητική ανάγκη να μπορέσει να νομοθετηθεί, να πλαισιωθεί, για να μην ξεφύγει ως προς τη χρήση. Είναι αυτό που λέω, ότι με ένα μαχαίρι μπορείς να κόψεις ένα καρπούζι, μπορείς να σκοτώσεις και έναν άνθρωπο.

-Τη δεδομένη στιγμή έχετε συμπληρώσει δύο χρόνια περίπου στην Ευρωβουλή. Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό, ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις, τα σημαντικότερα επιτεύγματα, αλλά και όσα θέλετε να πετύχετε μέσα στα επόμενα χρόνια της θητείας σας;

Ε.Μ.: Αυτά τα δύο χρόνια έχω υπάρξει εισηγήτρια σε 37 νομοθετικές εκθέσεις και πραγματικά μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαλέξω κάποια από αυτές, γιατί για όλες έχουμε δουλέψει με τους συνεργάτες μου με το ίδιο πάθος, την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό.

Σίγουρα αποδεικνύεται ότι η πιο σημαντική έκθεση που έχουμε εργαστεί ήταν η τελευταία που έχει να κάνει με την Κύπρο, γιατί έχει μεγάλη ιστορική σημασία. Για εμένα έχει και συναισθηματική αξία, γιατί αφορά στον Ελληνισμό. Επομένως, επειδή είναι ίσως και πιο πρόσφατη, νομίζω ότι έρχεται πρώτη στην καρδιά μου.

Ωστόσο, θα ήθελα τον απολογισμό να τον κάνει ο κόσμος. Εκείνος είναι που θα κρίνει στο τέλος της ημέρας. Αυτό που έχω μόνο να πω είναι ότι ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση στο έργο ενός Ευρωβουλευτή μπαίνοντας μέσα στο ευρωπαϊκό προφίλ του, γράφοντας το όνομά του, μπορεί να δει πόσο δουλεύει, σε ποιες θεματικές και να κρίνει, να κρίνει το έργο όλων, όχι μόνο το δικό μου. Όλοι όσοι είμαστε εκεί σε μια τέτοια θέση, πρέπει να κρινόμαστε και να κρινόμαστε από τον κόσμο, ο οποίος καλείται στο τέλος της ημέρας να αξιολογήσει τη δράση.

-Ως ευρωβουλευτής ασχολείστε κυρίως με κοινωνικά ζητήματα. Πώς μεταφράζονται όλα αυτά σε οικονομικούς όρους και σε κονδύλια, όσον αφορά στην ενίσχυση του κοινωνικού προϋπολογισμού;

Ε.Μ.: Όλες οι θεματικές στις οποίες εργάζομαι αντιστοίχως έχουν στη διάθεσή τους και τα απαραίτητα χρηματοδοτικά εργαλεία, στα οποία μπορούν και πρέπει να έχουν πρόσβαση και οι δήμοι και όλα τα κράτη. Είναι αρκετά γνωστά τα προγράμματα. Να σας πω μόνο το πιο ενδεικτικό, το οποίο ταυτίζεται με την Επιτροπή Πολιτισμού και Παιδείας στην οποία είμαι μέλος, που είναι το Erasmus. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το ξέρει. Είναι ένα πολύ σπουδαίο ευρωπαϊκό εργαλείο, το οποίο είναι και το μόνο πρόγραμμα το οποίο κάθε χρόνο παίρνει και αύξηση. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη εστιάζει πάρα πολύ στις ανάγκες των νέων και επενδύει σε αυτούς.

Επειδή και τα ζητήματα βίας είναι μέσα στις προτεραιότητες της ατζέντας μου, θα σας πω ότι υπάρχει και εκεί ένα αντίστοιχο πρόγραμμα, το Daphne, το οποίο επίσης είναι ένα χρηματοδοτικό εργαλείο το οποίο χρηματοδοτεί δράσεις που έχουν να κάνουν με την πρόληψη και την προστασία των γυναικών κατά το φαινόμενο της βίας. Υπάρχουν πολλά και ανανεώνονται συνεχώς.

-Γυναίκα, μητέρα, σύντροφος, επαγγελματίας, πολίτης, πολιτικός. Πώς καταφέρνετε να εναρμονίσετε όλες αυτές τις ιδιότητες με ένα εξίσου απαιτητικό πρόγραμμα; Ισχύει ο «μύθος» ότι μία γυναίκα δεν μπορεί να τα καταφέρει;

Ε.Μ.: Μία γυναίκα μπορεί να καταφέρει ό,τι επιλέξει. Αυτό για εμένα είναι μία αρχή, που πιστεύω και τη μεταδίδω και στην κόρη μου. Για να καταφέρει όμως ό,τι επιλέξει, θα πρέπει να έχει και ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. Η ισορροπία μεταξύ της επαγγελματικής και της οικογενειακής ζωής είναι ένα ζητούμενο, το οποίο εμείς αναζητάμε να το ενισχύσουμε. Διότι χωρίς στήριξη, απλά η γυναίκα θα διαλυθεί και θα γίνει χίλια κομμάτια και κάποια στιγμή ίσως κληθεί να αφήσει κάτι πίσω. Αυτό το δίλημμα δεν πρέπει να υπάρχει για καμία γυναίκα. Για αυτό λοιπόν, κοιτάμε πώς θα εξισορροπήσουμε ακόμα περισσότερο αυτές τις δύο πτυχές που μπορεί να θέλει να καλλιεργήσει ταυτόχρονα μία γυναίκα. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο.

Κάποιες φορές όταν είμαι στην Αθήνα, κερδίζει η οικογένεια. Όταν είμαι στις Βρυξέλλες κερδίζει η δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει θέληση, αποφασιστικότητα και σίγουρα ένα υποστηρικτικό περιβάλλον το οποίο δεν θα περιορίζεται μονάχα μέσα στους οικογενειακούς κλοιούς. Θα βγαίνει και λίγο παραέξω η κοινωνία. Να μπορεί από τον χώρο εργασίας οι εργοδότες να έχουν ευέλικτες συνθήκες εργασίας για μία μητέρα. Επίσης, το κράτος θα πρέπει να φροντίζει με διάφορα προγράμματα τη στήριξή της και διάφορες παροχές. Δεν είναι αδύνατο, αλλά επειδή μέχρι πριν από λίγα χρόνια, δεν ήταν στο τραπέζι δεν είναι ακόμα τόσο ορατό όσο θα θέλαμε.

Παρ’ όλα αυτά όμως, πιστεύω ότι μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο τα πράγματα βελτιώνονται. Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά αν κοιτάξουμε πίσω μας, έχουμε διανύσει και μια τεράστια διαδρομή.

-Κεφάλαιο εκλογές. Θα ξαναθέσετε υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές;

Ε.Μ.: Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή ονομάζεται μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεν δηλώνω ότι πολιτικός, ούτε τίποτα. Δηλώνω μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έτσι, μας δηλώνει και το ίδιο και το Κοινοβούλιο. Δεν μας αποκαλεί πολιτικούς. Το εάν θα είμαι ξανά υποψήφια, αυτό είναι κάτι το οποίο έγκειται καθαρά και μόνο στην διακριτική ευχέρεια της παράταξής μου.

Αν η παράταξή μου θεωρεί ότι είναι ευχαριστημένη από το πόσο έχω εργαστεί όλα αυτά τα χρόνια και την έχω εκπροσωπήσει όπως θα ήθελε κι εκείνη, αν μου ξαναγίνει πρόταση με μεγάλη μου χαρά θα τη δεχτώ. Από εκεί και έπειτα, θα περάσουμε στα χέρια των ψηφοφόρων που είναι και αυτοί που έχουν την τελική κουβέντα.

Ευελπιστώ ότι και ο κόσμος θα έχει πρόθεση να αξιολογήσει το έργο και πιστεύω ότι είναι αξιόλογο. Είναι ιδιαίτερο. Έχουμε κάνει πολύ καλή δουλειά μέχρι στιγμής και θα συνεχίσουμε έτσι και για το υπόλοιπο της θητείας.

Διαβάστε επίσης:

Αντώνης Κεραστάρης στο mononews: Μεγαλύτερη αυτονομία σημαίνει ένας ΟΑΣΑ πιο παραγωγικός και ικανός να επανεπενδύει στις υπηρεσίες του

Κατερίνα Μάτσα στο mononews: H χειραφέτηση απ’ τις ουσίες, η ατομική χειραφέτηση, είναι ένα κομμάτι της κοινωνικής χειραφέτησης που αφορά τη ζωή όλων μας

Σχέδιο «Αριάδνη»: Πτώση της παραβατικότητας στα ΜΜΜ – Όλα όσα αναφέρουν η έκθεση του ΟΑΣΑ και ΕΛ.ΑΣ.