Πιάνουμε το τόσο και το κάνουμε τόοοοοσο. Παίρνουμε το ειδησάκι ενός δείπνου, το τραβάμε από εδώ, το τραβάμε από εκεί και βάζουμε τίτλο «Μεταβατικός Πρωθυπουργός ο Βενιζέλος» επειδή πήγε σε τραπέζι όπου παρίστατο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Είναι σαν να πηγαίνει η Αν Χάθαγουεϊ να συναντήσει τον Κωνσταντίνο Τασούλα και να βάζουμε τίτλο «Προεδρικό Μέγαρο: Τα ξέστρωτα σεντόνια της αμφιβολίας». Μεταξύ μας τώρα, πιο πολλές πιθανότητες έχει το δεύτερο σενάριο. Ας το δούμε όμως πιο προσεκτικά το πρώτο σενάριο, που μας αφορά κιόλας.
Γιατί άραγε δέχτηκε ο πρωθυπουργός να γίνει συνδαιτυμόνας κάποιου που υπήρξε επικριτικός; Ο Βενιζέλος διαφώνησε νομικά στη συζήτηση για την έρευνα σε ποινικές υποθέσεις υπουργών. Έχει διαφωνήσει και για την ανεξαρτησία των θεσμών και για τις εξεταστικές επιτροπές.
Οι διαφωνίες του είναι κόσμιες και η κριτική του εποικοδομητική. Γιατί λοιπόν να μην τον συναντήσει ο πρωθυπουργός, να μιλήσουν για τα ενεργειακά και για τα τουρκολιβυκά; Έξυπνος είναι, εξυπνάδες θα πει, όπως τα κορίτσια που μιλάνε στους περαστικούς στα μπαρ, ξέροντας ότι η γνωριμία δεν θα καταλήξει απαραίτητα σε γάμο.
Ας υποθέσουμε όμως ότι γίνονται εκλογές, βγαίνουν τα αποτελέσματα και η συνεργασία είναι υποχρεωτική: η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να συμπορευτούν. Εδώ είδαμε ΣΥΡΙΖΑ με πατριωτική Δεξιά, σε αγαστή συνεργασία, άρα δεν μας εκπλήσσει τίποτε. Το πρόσωπο είναι που παραξενεύει, ότι από τώρα ορισμένα μέσα ενημέρωσης προεξοφλούν τον συνταγματολόγο ως σύνδεσμο. Αρχίζουν τα στοιχήματα: ποιος πρώην σύντροφος, ποιος συνεργάτης θα ξεσπάσει πρώτος; Ποιος θα θυμώσει πιο πολύ με αυτόν τον διορισμό που ακόμα δεν έγινε;
Τι κάνει το ΠΑΣΟΚ
Στο ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει αποκλείσει τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο Χάρης Δούκας έχει δώσει μάχη για να κατοχυρωθεί αυτή η άρνηση με απόφαση συνεδρίου. Ο Παύλος Γερουλάνος έχει πει ότι μια τέτοια συγκυβέρνηση θα άφηνε την αντιπολίτευση στα χέρια των ακραίων φωνών. Δεν είναι, λοιπόν, δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι και οι τρεις θα είχαν σοβαρές ενστάσεις απέναντι σε μια λύση που θα έφερνε στο προσκήνιο τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Η Άννα Διαμαντοπούλου έχει κρατήσει διαφορετική στάση στο ενδεχόμενο συνεργασιών, χωρίς να έχει ταχθεί υπέρ μιας λύσης με πρωθυπουργό τον Βενιζέλο. Αν έρθει εκείνη η ώρα, αν λέμε, γιατί να μην είναι η ίδια «μεταβατική»; Αν το πάμε παραπέρα, γιατί να μην γίνει μεταβατικός πρωθυπουργός ο Παύλος Χρηστίδης ή ο Νικόλας Φαραντούρης, που έχουν και πιστοποιητικό παρθενίας στη διακυβέρνηση;
Στη Νέα Δημοκρατία, οι παλαιοί φίλοι και συνεργάτες του Ευάγγελου Βενιζέλου είτε αποχαιρέτησαν, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, είτε είναι κόκκινο πανί. Για φανταστείτε την αντίδραση των καραμανλικών σε κυβέρνηση συνεργασίας…
Όχι Βενιζέλο δεν θα στηρίξουν, αλλά ούτε και τον εαυτό τους, προκειμένου να δουν τον Μητσοτάκη να πέφτει. Χαρά τους θα είναι να έχει η Νέα Δημοκρατία ποσοστό στο-παρά-τσακ από την αυτοδυναμία, να μην προκύψει συνεργασία και να φύγει ο Κυριάκος εξόριστος στο 27 της Quai Voltaire των Παρισίων.
Να μην απορρίψουμε όμως το σενάριο του Βενιζέλου ως μεταβατικού. Τόσα μέσα ενημέρωσης το στηρίζουν, κάτι ψυχανεμίζονται. Ο Νίκος Δένδιας και ο Κωστής Χατζηδάκης θα μπορούσαν να το στηρίξουν, μόνο και μόνο επειδή τονίζεται η λέξη «μεταβατικός».
Να κάτσει μερικούς μήνες και να πάει στην ευχή, να ανοίξει ο δρόμος της διαδοχής μέσα στο κόμμα. Το πρόβλημα είναι ότι η συνεργασία θα φανεί ως επιτυχία του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας και, όσο οι επιτυχίες αλλάζουν μορφή, τόσο ενισχύεται η θέση του.
Και μέσα σε όλα αυτά θα έχουμε και τη μουρμούρα του έτερου συνταγματολόγου. Θα πει ο Ανδρέας Λοβέρδος: «Εγώ ήρθα κανονικά, εγώ ειμί ο δρόμος προς τη γεφύρωση». Μέχρι να πεταχτεί ο άλλος πασόκος εκ μεταγραφής, ο Χρυσοχοΐδης, και να πει ότι, όσο ο Βενιζέλος τρώγει στα σπίτια προυχόντων, ο ίδιος κυνηγά τους εγκληματίες.
Εμείς τι ρόλο έχουμε σε όλα αυτά; Τρώμε κι εμείς, τρώμε τα αποφάγια ενημέρωσης.
Διαβάστε επίσης