Δεν θα έλεγα πως ο μήνας Απρίλης ξεκίνησε με άριστους οιωνούς για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Την στιγμή που αδύναμο πολιτικά συνέδριο του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη  της πρόσφερε συγκριτικά  πλεονεκτήματα εκλογιμότητας και κυβερνησιμότητας, η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε να ταράξει τα ήδη σκοτεινιασμένα από τον πόλεμο πολιτικά νερά. Παρά το γεγονός ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος φέρει τραγικές ευθύνες για τις ανοχή παθογενειών δεκαετιών, και παρότι η σημερινή κυβέρνηση είναι αυτή που έδωσε ανάσα ζωής και αυτοεκτίμησης στον Έλληνα πολίτη μετά το 2019, το Μέγαρο Μαξίμου είναι εκείνο που σήμερα εμφανίζεται να είναι σε πολιορκία. Και η πίεση αυτή δεν είναι μόνο πολιτική — είναι θεσμική και λειτουργική.

Θα έλεγα πως «η μπάλα έχει κάπου χαθεί». Δεν είναι δυνατόν οι κομματικοί μηχανισμοί να έχουν αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκύπτουν ζητήματα όπως η εμπλοκή του υπουργού Κώστα Τσιάρα σε ένα πεδίο όπου είχε κληθεί να συμβάλει στην κάθαρση μέσω της ΑΑΔΕ. Έτσι κι αλλιώς ήταν τόσο κατάλληλος όσο ο Βασίλης Κικίλιας στα διάφορα υπουργεία από τα οποία πέρασε χωρίς να αφήσει ίχνος αποτυπώματος. Σ’ αυτό το κόμμα, μετά από ένα σημείο,  η επιλογή προσώπων και ο έλεγχος του παρελθόντος τους αποδείχθηκε να είναι διαδικασία χαμηλής έντασης.

 Την ίδια στιγμή, η εικόνα της Δικαιοσύνης παραμένει προβληματική και ενισχύει την αίσθηση της θεσμικής δυσλειτουργίας. Δεν μπορεί η Δικαιοσύνη να μην έχει την εγγενή δυνατότητα και ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Φλωρίδης να μην μπορεί να επέμβει ώστε να διασφαλιστεί η  έναρξη της δίκης για τα Τέμπη. Δεν μπορεί η ίδια η κοινωνία να ανέχεται σιωπηλά τον εξευτελισμό των θεσμών από μία πολιτικό, την γνωστή και μη εξαιρετέα Ζωή Κωνσταντοπούλου χωρίς να παρεμβαίνει ως οφείλει, βολικά ξεχνώντας πως η Κα Κωνσταντοπούλου πάλεψε να βρεθούμε εκτός Ε.Ε. και παραβλέποντας πως σήμερα με την στάση της και την ρητορική της επενδύσει πολιτικά στην απαξίωση του ίδιου του πολιτεύματος.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι σημερινό. Όπως έγραψα και χθες, όλες οι κυβερνήσεις έφευγαν από το υπουργείο γεωργίας (μετέπειτα αγροτικής ανάπτυξης, αν και σύγχρονη ανάπτυξη δεν έχει φέρει) με «την γίδα στην πλάτη». Αυτή η κυβέρνηση είχε την ατυχία να είναι η μόνη που συνελήφθη με την διαδικασία του αυτοφώρου. Ας πρόσεχε. Ας πρόβλεπε. Ας έπραττε. Αυτό, όμως, σημαίνει πως όλοι οι άλλοι έχουν το αυτόματο δικαίωμα να κάνουν παντιέρα την πολιτική υποκρισία. Πέρα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, πιστεύει κανείς, και ιδιαίτερα ο άσπιλος Νίκος Ανδρουλάκης και ο πολλά φωνασκών Κώστας Τσουκαλάς πως υπάρχει κυβέρνηση οπουδήποτε στον κόσμο που δεν κάνει υποκλοπές; Διαφορετικά τι έννοια έχουν οι μυστικές υπηρεσίες? Εκτός κι αν είναι αφελείς.

Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν προτεραιότητα για τον πολίτη έχει η πρωτοφανής γεωπολιτική αναταραχή και η επικείμενη οικονομική κατάρρευση, καθώς ο απρόβλεπτος και ανεκδιήγητος Τραμπ απερίσκεπτα δίνει την χαριστική βολή στο εφήμερο μεταπολεμικό κατασκεύασμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης που είχε ως  βάση τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Η κάθαρση είναι αναγκαία.  Πρέπει να συντελεστεί, όμως,  σε περιβάλλον όπου ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας και η θεσμική «ηρεμία» και να μην επικρατεί η εσωστρέφεια, η ομφαλοσκόπηση, η εργαλειοποίηση για κομματικό και προσωπικό όφελος και, στο κάτω-κάτω, η επίδειξη παντελούς άγνοια των κινδύνων που μας περικλείουν και δεν θα φύγουν πριν γευτούν αίμα.

Η πρόκληση για την κυβέρνηση δεν είναι απλώς διαχειριστική. Είναι στρατηγική: αποκατάσταση θεσμικής αξιοπιστίας, ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου και επαναφορά της πολιτικής πρωτοβουλίας. Διαφορετικά, οι εξελίξεις δεν θα είναι ευνοϊκές.  Οι συνθήκες για μία νέα περίοδο βαθιάς μιζέριας, ψεύτικων προφητών και  εθνικά καταστρεπτικής διχόνοιας διαμορφώνονται ήδη.

Διαβάστε επίσης

ΟΠΕΚΕΠΕ: Με τις υπογραφές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ