Ξεσπάθωσε η ‘Ύπατη Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την Άμυνα και Εξωτερική Πολιτική, έμμεσα δηλώνοντας την (αναμενόμενη) διαφωνία της Ευρώπης με το σχέδιο των ΗΠΑ του Τραμπ (μάλλον, κατά τα φαινόμενα της Ρωσίας του Πούτιν) για ειρήνη στην Ουκρανία.

Τα λόγια της ήταν γενναία, η εκφορά της σταθερή, τα νοήματα σαφή. Το πρόβλημα είναι ότι τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, η Ε.Ε. έχει μόνο λόγια να προσφέρει. Δεν λέω, στην εποχή μας το εκάστοτε αφήγημα είναι σημαντικό στην διαμόρφωση γνώμης, στον επηρεασμό καταστάσεων. Μόνο που η Ουκρανία δεν έχει ανάγκη από λόγια. Πυρομαχικά χρειάζεται. Πολλά πρόσφερε μέχρι τώρα η Ευρώπη, αλλά αυτά δεν θα είναι τίποτα μπροστά που θα κληθεί να προσφέρει χωρίς την στήριξη των ΗΠΑ.

Πικρή η αλήθεια, ακόμη πιο πικρή διότι είναι από καιρό γνωστή.

Είναι σαφές ότι το αρχικό σχέδιο (Ρωσικής έμπνευσης;) δεν περιλαμβάνει βασικούς λογικούς παράγοντες για να ξεκινήσει μία διαδικασία ειρήνευσης (π.χ., κατάπαυση του πυρός, πάγωμα των πολεμικών μετώπων) και ενώ η καλή πίστη αποτελεί προϋπόθεση, η Ρωσία με τις πράξεις της δεν δείχνει να την έχει.

Ουσιαστικά, το αρχικό σχέδιο των 28 θεμάτων ήταν σχέδιο που ένας νικητής επιβάλλει στον ηττημένο. Περάσαμε μετά στο σχέδιο των 19 θεμάτων που φαίνεται πως η Ρωσία απέρριψε. Τώρα είμαστε σ’ αυτό των 22 θεμάτων και ίσως να γυρνάμε πίσω στα 19.

Για κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα κάνει λόγο η Κάγια Κάλας. Ορθά κατηγόρησε την Ρωσία ότι θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο, ενώ προσποιείται πως διαπραγματεύεται. Φαντάζομαι ότι έχει κατά νου την πονηριά της Ρωσικής Αρκούσας , τις δημόσιες σχέσεις της Ζαχάροβα και το σκάκι του Πούτιν.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Ρώσος δικτάτορας κρατά το χαρτί των όπλων και του ελέγχου της πολιτείας του, ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να μείνει στην ιστορία ως ειρηνοποιός (Νόμπελ Ειρήνης) , ο Ζελένσκι βρίσκεται στην θέση «μπρος γκρεμνός και πίσω ρέμα»   και η Ευρώπη προσφέρει τα γενναία λόγια που αρμόζουν στην περίσταση και τα οποία τίποτα δεν σημαίνουν.

Είναι εντυπωσιακό να δηλώνεις «τίποτα για την Ουκρανία, χωρίς την Ουκρανία», αλλά αυτό είναι άδειο πουκάμισο αν δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να στηριχτεί αυτή η θέση με όποιο μέσο απαιτείται. Στο σημείο αυτό η Ευρώπη μάλλον φαίνεται πως χάνει το παιγνίδι.

ΟΙ δρόμοι μπροστά της είναι σαφείς. Στον ένα δρόμο διαφωνεί κάθετα με την Αμερική, βάζει το χέρι στην τσέπη και ζητά θυσίες από τους πολίτες της για να στηριχτεί η Ουκρανία, αναλαμβάνοντας εμπράκτως το κόστος υπεράσπισης της δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Στον άλλο, μολονότι διαφωνεί, υποχρεώνεται στην αναδίπλωση, με την αποδοχή της συμφωνίας ΗΠΑ-Ρωσίας και απλά προβαίνει σε γενναίες δηλώσεις για να σώσει τα προσχήματα.

Με απλά λόγια, η Ρωσία αποκλείεται να συμφωνήσει σε ειρήνη που να είναι αποδεκτή από την Ευρώπη – εκτός κι αν όλοι μας έχουμε τρομακτικά υποτιμήσει την ζημιά που έχει κάνει ο πόλεμος αυτός στην ίδια την Ρωσία και στο παρασκήνιο ο Πούτιν θέλει ειρήνη που δυσκολεύεται να πουλήσει στους πολίτες του! (Εδώ απαιτούνται πολλά…θαυμαστικά).

Κατανοητή η προσπάθεια της Ευρώπης να παραμείνει στο κάδρο των εξελίξεων—έστω και τώρα, την ύστατη ώρα. Υποχρεωτικά, όμως, βιώνει το δικό της Μόναχο (του 1938). Δεν έχει σημασία ποιοι είναι οι σημερινοί αντίστοιχοι του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Νταλαντιέ. Σημασία έχει αν η Ευρώπη είναι ο σημερινός Νέβιλ Τσέιμπερλεϊν;