Είναι το μακρινό 1991, εκεί κάπου τον Φεβρουάριο, πριν δηλαδή από 35 ολόκληρα χρόνια. Ερχόμενος από μεταγραφή από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην Αθήνα, «ψαρωμένος» λίγο, μπαίνω στην παγωμένη αίθουσα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κάθομαι στα έδρανα για να παρακολουθήσω Νεοελληνική Φιλολογία και τα μάτια μου πέφτουν σε τρία πανέμορφα κορίτσια. Οι νέες μου συμφοιτήτριες. Με υποδέχονται με θέρμη, γινόμαστε φίλοι, κολλητοί στη Σχολή.

Τρεις φίλες πανέξυπνες, επικοινωνιακές, γεμάτες όρεξη για ζωή και χαρά. Ηταν οι «τρεις Χάριτες» της Φιλοσοφικής.

Τη μία την έλεγαν Χριστίνα. Ένα λαμπερό πρόσωπο, ένας εκπληκτικός άνθρωπος, ένα γλυκύτατο πλάσμα με την οποία δέθηκα αμέσως. Φίλοι αγαπημένοι, νομίζω, που κάναμε συνεχώς παρέα, βοηθούσε ο ένας τον άλλον, σημειώσεις, εξετάσεις, μαθήματα, καφέδες στο κυλικείο και στο φοιτητικό στέκι στου Ζωγράφου.

Εκεί μαζί με τον Γιώργο, τον Τάκη, την Βάσια, την Κατερίνα, τον Φάνη, τον Χρήστο, τόσα και τόσα παιδιά…

Τα χρόνια πέρασαν, πήραμε πτυχία αλλά συνεχίσαμε την παρέα.

Θυμάμαι την Χριστίνα να έρχεται στην Τρίπολη το 1996 να με δει στην ορκωμοσία μου. Φανταράκι τότε, άγχος, στεναχώρια, αλλά η Χριστίνα ήταν εκεί.

Και μετά μπαράκια, γιορτές, ξενύχτια και ποτά…

Ναι, τα χρόνια πέρασαν, χαθήκαμε, ξαναβρεθήκαμε, ξαναχαθήκαμε, κάναμε οικογένειες, μαθαίναμε τα νέα μας.

Αλλά η Χριστίνα ήταν πάντα στο μυαλό μου, εκείνο το φωτεινό πλάσμα, το καλόκαρδο παιδί, η σπουδαία φιλόλογος που αγαπούσε τα παιδιά της στο φροντιστήριο.

Σαν το δικό της, μονάκριβο παιδί…

Και 35 χρόνια μετά να ακούσω στις ειδήσεις: «Νεκρή μια 56χρονη στη Γλυφάδα». Ένα νούμερο, μια ηλικία, ένας αριθμός.

Και μετά το όνομα. Ηταν η Χριστίνα. Η φίλη από τα παλιά, η συμφοιτήτρια που περάσαμε δίπλα – δίπλα ατέλειωτες ώρες Αρχαίων, Νέων, Βυζαντινών. Ηταν η μία από τις τρεις χάριτες.

Ηταν το θύμα της θεομηνίας, ένα ακόμη θύμα. Αλλά ήταν και η μητέρα, η επιτυχημένη επαγγελματίας, η πανέμορφη γυναίκα που δεν είχε αλλάξει καθόλου.

Που ο χρόνος δεν είχε περάσει από πάνω της. Κυρίως από εκείνα τα φωτεινά της, γλυκά μάτια. Που έκλεισαν τόσο ξαφνικά και τόσο άδικα.

Ο πόνος για την οικογένειά της είναι μεγάλος. Για τους στενούς της φίλους, αλλά και για όλους εκείνους που πέρασαν από τη σύντομη ζωή της.

Όμως, η Χριστίνα που εγώ ήξερα δεν πέρασε απλά από τη ζωή όσων γνώρισε. Είμαι σίγουρος ότι την σημάδεψε, την έκανε καλύτερη.

Ισως να νομίζετε ότι είναι υπερβολή της στιγμής. Συναισθηματική φόρτιση για την απώλεια.

Όμως δεν είναι έτσι γι’ αυτό που θα σας πω: Η Χριστίνα Φωστέρη ήταν μοναδικός άνθρωπος, ήταν σαν άγγελος στη Γη και όσοι την γνώρισαν καταλαβαίνουν τι λέω.

Και αναρωτιούνται γιατί. Γιατί. Γιατί.

Ο θάνατός της δεν είναι απλώς ένα ακόμη τραγικό γεγονός που θα καταναλωθεί στον κύκλο της επικαιρότητας και θα ξεχαστεί. Είναι ένας καθρέφτης. Και αυτό που δείχνει ο καθρέφτης δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, μια οικογένεια ή μια συγκεκριμένη στιγμή, αλλά παθογένειες βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες.

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ξεκινά το γνώριμο παιχνίδι των ευθυνών.

Οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι: Από τον έναν θεσμό στον άλλον, από την πολιτεία στις υπηρεσίες, από τις υπηρεσίες στους πολίτες, από την κοινωνία στο «σύστημα».

Κανείς δεν τις κρατά αρκετά ώστε να τις αναλάβει πραγματικά. Όλοι σπεύδουν να εξηγήσουν γιατί «δεν ήταν δική τους αρμοδιότητα», γιατί «έγινε ό,τι προβλεπόταν», γιατί «δεν μπορούσε να προβλεφθεί το μοιραίο».

Και κάπως έτσι, το αποτέλεσμα μένει το ίδιο: Μια ανθρώπινη ζωή χάνεται και το συλλογικό μάθημα δεν διδάσκεται ποτέ.

Αλλά ρε γαμώτο ήταν η Χριστίνα των φοιτητικών μου χρόνων. Και δεν μπορώ να το χωνέψω.

Και δεν μπορώ να ξέρω ότι η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να συγκινείται έντονα και να ξεχνά γρήγορα. Να θρηνεί δημόσια και να συνεχίζει ιδιωτικά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όμως, εγώ δεν θα την ξεχάσω την Χριστίνα. Αυτή που γνώρισα, που θαύμασα, που πήρα από την καλοσύνη της, από τη λάμψη της.

Καλό ταξίδι. Δεν πας στο φως. Ησουν το φως…